«Αυτή που άφησα φεύγοντας δεν ήταν η Ελλάδα που γνώρισα»

«Αυτή που άφησα φεύγοντας δεν ήταν η Ελλάδα που γνώρισα»

Μόνη αισθάνεται στην πατρίδα της και η Κωνσταντίνα Μπέλο. «Τα αδέρφια μου, οι συγγενείς μου, όλοι είναι στην Ελλάδα. Νιώθω μετανάστρια στη χώρα μου. Μόνο αν γυρίσουν όλοι θα είμαστε καλά», λέει. Κατάγεται από την Κορυτσά. Βρέθηκε στην Ελλάδα το ’91. Και επέστρεψε πριν από ένα χρόνο στην Αλβανία. Εχει ζαχαροπλαστείο στους Αγίους Σαράντα, με ντόπια και ελληνικά γλυκά. «Ηρθαμε γιατί έμεινε άνεργος ο άντρας μου. Εδώ με δύο τούρτες βγαίνει το ψωμί», λέει.

«ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΩ». Η κ. Μπέλο είχε όνειρο να γίνει ζαχαροπλάστισσα. Αν και συνήθως οι μετανάστες κυνηγούν τις φιλοδοξίες τους στο εξωτερικό, οι επαναπατρισθέντες του αλβανικού Νότου μαθαίνουν να ονειρεύονται ξανά στην Αλβανία. Οπως κάνει ο 35χρονος Αουρέλ Ράμπι. Οταν πέρασε τα σύνορα το ’97 βρισκόταν στο δεύτερο έτος της Μαθηματικής Σχολής. Παράτησε τις σπουδές για να βρει δουλειά στην Ελλάδα. Αρχισε ως βοηθός αλουμινά στο Κορωπί και συμπλήρωσε δέκα χρόνια στο πλευρό του. Σήμερα έχει ανοίξει αντίστοιχο μαγαζί στους Αγίους Σαράντα. Αλλά σκέφτεται να επιστρέψει στο πανεπιστήμιο. «Είναι το όνειρό μου. Δεν ήθελα να γίνω αλουμινάς», λέει.

ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ ΥΓΕΙΑΣ. Για τον κ. Ράμπι και για τους περισσότερους αλβανούς μετανάστες οι λόγοι του ξενιτεμού ήταν οικονομικοί. Υπήρχαν κι άλλοι όμως που αναγκάστηκαν να αφήσουν μια πλούσια ζωή, για να επενδύσουν σε ένα αβέβαιο μέλλον. Η Φατιόνα Μίχο έφυγε από τη Σκόδρα το ’97, στα 10 της, μία ώρα πριν κλείσουν τα σύνορα. Η μητέρα της χρειαζόταν μόσχευμα και το σύστημα υγείας της Αλβανίας δεν μπορούσε να την εξυπηρετήσει. Η οικογένεια έμεινε στη Νίκαια. Η κ. Μίχο έχει ένα χρόνο τώρα στους Αγίους Σαράντα, όπου έφτιαξε το δικό της κομμωτήριο.

«Ο πατέρας μου δούλευε στο θέατρο και είχε άλλες τρεις δικές του επιχειρήσεις στην πόλη. Η μητέρα μου ήταν υπεύθυνη σε εργοστάσιο. Ημασταν καλά οικονομικά. Στην Ελλάδα δεν είχαμε τίποτα. Ο πατέρας μου σήμερα κουβαλάει φέρετρα στο νεκροταφείο».

Τελευταία φορά που επέστρεψε στη Νίκαια ήταν για τέσσερις μέρες τον Ιανουάριο, για να δει τους δικούς της. «Κατάλαβα ότι έκανα καλά που έφυγα στην Αλβανία», λέει. «Δεν μ’ άρεσε αυτό που συνάντησα. Κλειστά μαγαζιά, οι άντρες χωρίς δουλειά, όλοι να μιλούν για την κρίση. Αυτή δεν είναι η Ελλάδα που γνώρισα».