Τα δάκρυα του «Ρόκι»

Οι Αμερικανοί στην Ατλάντα το 1996 είχαν φτιάξει το τέλειο σενάριο αλλά υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Αρχικά έφεραν την κλήρωση στα μέτρα τους, με τον Καρέλιν να χρειάζεται να δώσει τέσσερα παιχνίδια μέχρι τον τελικό. Επίσης είχαν εκπαιδεύσει σκληρά για δύο χρόνια έναν ιρανό φυγάδα, τον Ματ Γκαφάρι, στον οποίον είχαν δώσει την αμερικανική υπηκοότητα και τον αποκαλούσαν «Ρόκι», δημιουργώντας και το ανάλογο κλίμα στις κερκίδες σε μια αναμέτρηση-σταθμό.

Ο Γκαφάρι, ο οποίος είχε χάσει και τους 20 αγώνες που είχε δώσει στην καριέρα του με τον Καρέλιν (σε έναν μόνο κατάφερε να πάει μέχρι την παράταση), είχε φωτογραφία του ρώσου υπερπρωταθλητή στο πορτοφόλι του, δείγμα του θαυμασμού που έτρεφε προς το πρόσωπό του.

Οι θεατές απαιτούσαν νίκη κόντρα στον ρώσο γίγαντα, που αν και είχε πάει στην Ατλάντα χωρίς προπονήσεις λόγω επέμβασης, έφτασε στον τελικό διά περιπάτου με συνολικά 24-0 σημεία στους τέσσερις αγώνες του.

Ο Αμερικανοϊρανός άντεξε κάτι λιγότερο από δύο λεπτά και μετά συγκινημένος έπεσε στην αγκαλιά του Καρέλιν για να τον συγχαρεί!

Ο Ρώσος που βρέθηκε το 2004 ως θεατής στα Ανω Λιόσια, στους Αγώνες της Αθήνας, έχει εκλεγεί τρεις φορές βουλευτής με το κόμμα της Ενωμένης Ρωσίας, αν και ο ρόλος του πολιτικού πάντα τον άγχωνε, ιδιαίτερα προεκλογικά. «Πρέπει να γελάω, να χορεύω και να τραγουδάω με τους υποψηφίους. Νιώθω σαν κλόουν. Οι υπεύθυνοι επικοινωνίας κόντεψαν να με οδηγήσουν στην τρέλα όταν μου ζήτησαν να αφήσω μακριά τα μαλλιά μου και να μην οδηγώ σπορ αυτοκίνητο. Μα δεν χωράω σε άλλο αυτοκίνητο. Μήπως θέλετε να τρυπήσω τα αυτιά, τη μύτη, να βάλω ρουζ και κραγιόν; Ο κόσμος έτσι με ξέρει και έτσι θα με ψηφίσει» απαντούσε με απλότητα.

Τον είχαν αποκαλέσει ακόμα και «Πείραμα» αλλά ήταν 100% ανθρώπινος.