ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Η αβάσταχτη τυραννία της ρακέτας
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αυτό που θα διαβάσετε δεν είναι ένα «Ημουν κι εγώ εκεί» (της παρούσας στήλης). Είναι ένα «υποβλήθηκα κι εγώ στο πανελλήνιο βασανιστήριο». Αυτό το πλινγκ πλονγκ, γκουπ, σπλας σπλας, πλινγκ, γκουπ γκουπ.
Σαν το μαρτύριο της σταγόνας αλλά σε ξύλινη επιφάνεια με βουτηγμένο σε θολό θαλασσινό νερό και άμμο μπαλάκι που πιτσιλάει ολούθε και υποβάλλει σε δοκιμασία τύμπανα (αυτιών), νεύρα και αντοχές. Και όλο αυτό μαζί με τα υπέροχα αγαθά του ελληνικού καλοκαιριού στην πόλη, ήτοι τσιμπημένες τιμές, ντάλα μουσική και πολύ δήθεν (κάθε λογής). Α, όλα κι όλα. Παρά θίν’ αλός!
Πας, φέρ’ ειπείν, ώς τη Βάρκιζα, περνάς τις «τρύπες του Καραμανλή» (δεν έχω καταλάβει γιατί έχουν δώσει τέτοιο προσβλητικό χαρακτηρισμό σε δύο τούνελ), στρίβεις και βρίσκεσαι σε σχετικά ήσυχο μπιτς μπαρ. Το σχετικά είναι το… ντάλα που λέγαμε παραπάνω με «αυτό το ντούπου ντούπου που έχουν οι Bee Gees» που έλεγε κι ο Λουκιανός, αλλά σε τρανς (τρανσιλβάνιαν – των βαμπίρ).
Σκέφτεσαι: ομπρέλα δεν έχω, αντοχή δεν έχω μετά το σταμάτα – ξεκίνα της παραλιακής, ας πάω σε ξαπλώστρα, όχι δίπλα, εκτός μπαρ που είναι λίμπεροι και μπέλοι.
Δεν προλαβαίνεις, τσουπ, έρχεται το γκαρσόνι: θα πάρετε κάτι; (λες κι έχεις εναλλακτική). Δεν έχεις φορτώσει ακόμη να του πεις «τους ρακετόβιους σε φλαμπέ». Εναν εσπρέσο.
Νερό ούτε κατά διάνοια, μαζί. Είμαστε ιντερνάσιοναλ μπιτς μπαρ περιωπής. Καφέ σκέτο, συν πέντε ευρώ την ξαπλώστρα. Λες: ας τα πληρώσω να έχω την ησυχία μου – πέρα από το «ντούπου ντούπου».
Αμ δε. Φεύγουν τα παιδάκια και οι – ας το πούμε κι έτσι – καλλίγραμμες νεαρές με την αντίστοιχη ιδέα για τον εαυτό τους από τη διπλανή «ελεύθερη» περιοχή και σου ‘ρχονται εκεί, μπροστά, να την παίξουν τη ρακέτα σε… ατάλαντη Εκάβη στην Επίδαυρο. Μαρτύριο.
Κι επειδή ο χώρος δεν φτάνει να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, σκεφτείτε, δεν σας έχει τύχει. Δεν ανακαλύψατε εκείνες τις στιγμές ότι κάπου μέσα σας κατοικούν και σκέψεις… πνιγμού;
Google news
