Φάρος και ελπίδα

Το χαμόγελο του καλοκαιριού για τον ελληνικό αθλητισμό!

Η εθνική ομάδα του πόλο των γυναικών συγκίνησε τους πάντες. Οι γοργόνες βγήκαν στον αφρό και ετοιμάζονται να ακούσουν τον εθνικό ύμνο. Δεν το κρύβουν, το λένε συνέχεια στις δηλώσεις τους τα κορίτσια του Μορφέση. Αυτό ζητούν στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Υγρού Στίβου που διεξάγεται στη Σαγκάη.

Το πόλο ανέκαθεν ήταν το άθλημα του καλοκαιριού. Ανδρες και κορίτσια πάντα φλέρταραν με τις διακρίσεις και τα μετάλλια. Διαχρονικά, το πόλο ταιριάζει γάντι στην ψυχοσύνθεση του Ελληνα. Σταδιακά φτιάξαμε σχολή, κυρίως με το ταλέντο και τη θέληση αθλητών και αθλητριών. Γιατί, ας μην έχει κάποιος αυταπάτες. Τα κορίτσια επιδιώκουν να πάνε ψηλά και πασχίζουν για να βελτιωθούν σε αντίξοες συνθήκες. Το πρωτάθλημα είναι σχεδόν της πλάκας. Με κρύο στις πισίνες, προπονήσεις στην παγωνιά, παιχνίδια που γίνονται με την παρουσία συγγενών και φίλων στις εξέδρες, με τηλεοπτική κάλυψη μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Απλήρωτες οι περισσότερες κοπέλες, αγωνίζονται για το ονόρε και ζουν σε μια αβεβαιότητα καθώς καλούνται να εργάζονται και να κάνουν πρωταθλητισμό. Δύσκολο. Αλλά τα καταφέρνουν. Εστω και χωρίς να βρίσκουν εύκολα γυμναστήριο ή κολυμβητήριο για προπόνηση.

Συχνά πυκνά, οι ελληνικές ομάδες, η Βουλιαγμένη, ο Ολυμπιακός, η Γλυφάδα και ο Εθνικός, είχαν διακρίσεις στην Ευρώπη. Φυσικά και η εθνική ομάδα, που δίνει τώρα μια ανάσα δροσιάς και αισιοδοξίας σε συνθήκες άσχημες. Σε στιγμές που ο κόσμος προχωρά προβληματισμένος και με το κεφάλι σκυμμένο.

Κι όμως, στη δυσωδία του ελληνικού ποδοσφαίρου, στον κυκεώνα με τα στημένα παιχνίδια και τις βρώμικες διαδρομές του χρήματος, στο πάρτι που στήνουν στο παρασκήνιο οι άθλιοι παράγοντες, μια εθνική ομάδα από χρυσαφένια κορίτσια μάς κλείνει το μάτι και μας καλεί να την προσέξουμε.

Υπάρχει περίπτωση να μη δούμε τον αυριανό τελικό, να αγνοήσουμε την Αντιγόνη, την Κική, τη Σταυρούλα και τα άλλα κορίτσια;

Ασφαλώς και όχι!