ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Απόδραση από την κρίση στην Επίδαυρο

Ενα μεταλλικό ποτάμι κυλούσε την Παρασκευή το απόγευμα στην εθνική οδό προς έναν ορίζοντα καυτό και θολό από τους ρύπους. Κι εμείς, μια μικρή παρέα καθ’ οδόν για την Επίδαυρο. Στον δρόμο δεν μιλάμε για την κρίση. Ισα ίσα, να φύγουμε μακριά από όλο αυτό θέλαμε και να εξαγνιστούμε μέσα στην ιερότητα του αρχαίου χώρου. Η ελληνική κρίση θα μας απασχολήσει, ως απλό ερώτημα και μόνο, ώρες αργότερα καθώς θα διασχίζουμε το Λιγουριό και θα περνάμε μπροστά από τις απελπιστικά άδειες γιγαντοταβέρνες, που μάταια περιμένουν πελατεία φέτος το καλοκαίρι.

Αρκεί άραγε μια καλή παράσταση, π.χ. μια Μήδεια – Μουτούση ή ένας Ριχάρδος Γ΄- Κέβιν Σπέισι, για να σώσει την κατάσταση; αναρωτιόμαστε. Το ερώτημα όμως έμεινε να αιωρείται μέσα στη νύχτα αφού κανένας από μας δεν είχε όρεξη να απαντήσει. Αντ’ αυτού, μιλάμε για παραστάσεις που είδαμε παλαιότερα, για το θέατρο και την τέχνη γενικώς, η οποία μας βοηθάει να έρθουμε στα ίσια μας, να απομακρυνθούμε έστω και για λίγο από το πρόβλημα της κρίσης και έτσι από απόσταση να το δούμε στις σωστές του διαστάσεις. Η τέχνη εξάλλου έχει τη δύναμη να θεραπεύει.

Είναι κι αυτός ο παλιός δρόμος για την Επίδαυρο που επιβάλλει το φευγιό από τη σύγχρονη πραγματικότητα, τα πισωγυρίσματα αλλά και τη βραδύτητα. Δεν τρέχεις εδώ. Παλιά η χάραξη και η άσφαλτος φθαρμένη. Στενός, φιδογυριστός και με λακκούβες ο δρόμος σε αναγκάζει να πας αργά, να παρατηρείς το ανέγγιχτο τοπίο και τα χρώματα της φύσης, να εισπνέεις τα αρώματα που αναδίδουν τα πεύκα και η άνυδρη γη μέσα στην κάψα του καλοκαιριού. Να θυμηθείς το παρελθόν.

Οταν φτάσαμε στην Επίδαυρο όλα ήταν ήσυχα. Δεν υπήρχαν εντάσεις, παρά μόνο προσμονή για τη λύτρωση που μπορεί να προσφέρει μια ωραία παράσταση, όπως αυτή που είδαμε προχθές. Το θέατρο, όμως, την Παρασκευή δεν είχε γεμίσει. Τι κρίμα για τους απόντες θεατές…