Η αθωότητα που χάθηκε

«Ο νορβηγικός λαός χαρακτηρίζεται από την ανεκτικότητά του και την ικανότητά του να απορροφά τα σοκ που υφίσταται. Ασφαλώς, όμως, υπάρχει ένα πριν και μετά τις 22 Ιουλίου του 2011. Θα αλλάξει η πολιτική ασφάλειας της χώρας; Είναι πολύ νωρίς για να το πούμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Νορβηγία έχασε την αθωότητά της», δηλώνει σε συνέντευξή του στη «Μοντ» ο Σεμπαστιέν Μιράλια, ερευνητής στο νορβηγικό Ινστιτούτο Αμυντικών Μελετών. «Σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ο εξτρεμισμός στη Νορβηγία βρίσκεται σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα. Τα πρώτα “κινήματα” του είδους αναδύθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Κυρίως ήταν ολιγομελείς ομάδες χωρίς ιδιαίτερη οργάνωση, ιεραρχία και χαρισματικό ηγέτη και δεν αποτελούσαν απειλή για τη Νορβηγία και τον λαό της» επισημαίνει. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν. «Τον περασμένο Φεβρουάριο – σημειώνει ο Σεμπαστιέν Μιράλια- οι νορβηγικές μυστικές υπηρεσίες συνέταξαν μια έκθεση στην οποία κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι είναι ελαφρώς αυξημένες οι πιθανότητες χτυπήματος από κάποια ακραία οργάνωση. Ως αιτίες αναφέρονταν η οικονομική κρίση και η αύξηση του αριθμού των μεταναστών. Επισημαίνονταν επίσης οι πιθανοί σύνδεσμοι ανάμεσα σε αυτά τα γκρουπούσκουλα και το οργανωμένο έγκλημα. Η κύρια ανησυχία, ωστόσο, αφορούσε στην ισλαμική τρομοκρατία εξαιτίας της εμπλοκής της Νορβηγίας στο Αφγανιστάν και πιο πρόσφατα στη Λιβύη». Η επόμενη μέρα βρίσκει τη Νορβηγία να λαμβάνει αυξημένα μέτρα ασφάλειας. «Συνήθως οι αστυνομικοί δεν είναι οπλισμένοι. Από την Παρασκευή κυκλοφορούν με αυτόματα όπλα, ενώ ενισχύθηκαν τα μέτρα ασφαλείας για τα μέλη της κυβέρνησης και τον πρωθυπουργό», δηλώνει ο νορβηγός ειδικός. «Ο στόχος όμως εξακολουθεί να είναι η ενίσχυση της νορβηγικής δημοκρατίας, να παραμείνει ανοικτή η νορβηγική κοινωνία».