Καμπάνια για να ρίξουν τον νέο κυβερνήτη

Για να πηγαίνει κανείς πόρτα πόρτα στο Μπαραμπού του Ουισκόνσιν κάτω από τον καυτό ήλιο του Ιουλίου, χρειάζεται ένα κάποιο κίνητρο. Τα κίνητρα όμως δεν λείπουν από τον Δημοκρατικό Μαρκ Πάτον. Φορώντας κασκέτο στο κεφάλι κι άνετα παπούτσια, κάνει προεκλογική καμπάνια. Δεν είναι εποχή εκλογών, όμως από το 2010, όταν οι Ρεπουμπλικανοί πήραν την εξουσία στην πολιτεία, τίποτε δεν γίνεται πια με τον παραδοσιακό τρόπο. Το Ουισκόνσιν δοκιμάζει τώρα την τύχη του στο επονομαζόμενο recall, τη διαδικασία απομάκρυνσης ενός εκλεγμένου αξιωματούχου από το πόστο του μέσω δημοψηφίσματος, που προϋποθέτει τη συλλογή επαρκούς αριθμού υπογραφών. Ούτε αυτό είναι σύνηθες σε τούτα τα μέρη.

Αλλά οι δύσκολοι καιροί επιβάλλουν μέτρα. Δεκάδες «Αγανακτισμένοι» Δημοκρατικοί πολίτες καταλαμβάνουν καθημερινά το τοπικό Καπιτώλιο στο Μάντισον, την πρωτεύουσα του Ουισκόνσιν. Τον Νοέμβριο του 2010 – και για πρώτη φορά από το 1938 -, οι Ρεπουμπλικανοί κατέκτησαν τόσο τη θέση του κυβερνήτη όσο και την πλειοψηφία στα δύο σώματα του Καπιτωλίου. Περιττό να πει κανείς πως το γιόρτασαν δεόντως. Για να ισορροπήσει τον προϋπολογισμό, ο νέος κυβερνήτης Σκοτ Γουόκερ, μέλος του Κινήματος του Τσαγιού, μειώνει από 1ης Αυγούστου τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 8%. Εχει ήδη περικόψει 800 εκατ. από τις δαπάνες για την παιδεία και άλλα 500 εκατ. για την Medicaid, την ιατροφαρμακευτική ασφάλιση για τους φτωχότερους. Κάτι που δεν τον εμπόδισε όμως να θεσπίσει φοροελαφρύνσεις στον ιδιωτικό τομέα. Και να επιστρέψει στην Ουάσινγκτον τις ομοσπονδιακές επιδοτήσεις για τη μάχη κατά της παχυσαρκίας (28 εκατ.) και τα τρένα υψηλής ταχύτητας (810 εκατ.).

ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ. Αλλά ο Σκοτ Γουόκερ δεν θα ήταν παρά ένας κυβερνήτης ανάμεσα στους τόσους που αντιμετωπίζουν μια δημοσιονομική κρίση, αν δεν είχε επιτεθεί στα συνδικάτα. Επωφελούμενος της ψήφισης του προϋπολογισμού, κατήργησε το δικαίωμα διαπραγμάτευσης μέσω συλλογικών συμβάσεων στον δημόσιο τομέα, ένα κεκτημένο που χρονολογείται στο 1959. Το Ουισκόνσιν ήταν ανέκαθεν μια προοδευτική πολιτεία. «Εχουμε ευρωπαϊκή καταγωγή», χαριτολογεί ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Φρεντ Ρίσερ. «Πιστεύουμε στη δημόσια παιδεία, δίνουμε αξία στα συνδικάτα, την εργατική τάξη». Σήμερα είναι μια βαθιά διχασμένη πολιτεία. Οι Δημοκρατικοί προσπαθούν να απομακρύνουν έξι Ρεπουμπλικανούς ώστε να ανακτήσουν τον έλεγχο της Γερουσίας – αυτός που πραγματικά θα ήθελαν να απομακρύνουν είναι ο κυβερνήτης αλλά πρέπει πρώτα να περιμένουν να συμπληρώσει έναν χρόνο. Περνώντας στην αντεπίθεση, οι Ρεπουμπλικανοί προσπαθούν να απομακρύνουν με την ίδια διαδικασία του recall τρεις Δημοκρατικούς. Και όλο το έθνος παρακολουθεί αυτό το εμβληματικό μπρα ντε φερ με διακύβευμα το κοινωνικό μοντέλο σε καιρό κρίσης.