Τα κλισέ του καλοκαιριού

Στο ποδόσφαιρο, η αισιοδοξία που δεν προκύπτει από πουθενά είναι καλοκαιρινό φρούτο υψηλής εποχικότητας. Κάτι σαν την κοντούλα. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο υπάρχει άφθονη, τον Σεπτέμβριο σπανίζει και τον Οκτώβριο μην την ψάχνεις. Του χρόνου πάλι.

Αυτή την εποχή στις ομάδες μας όλα είναι ωραία και καλά, ιδίως τα άσχημα, κι όλα γίνονται σωστά, ακόμα και τα λάθη. Τα όνειρα πουλάνε εισιτήρια διαρκείας και φύλλα αθλητικών εφημερίδων – και κανένας έμπορος δεν τρελάθηκε να πει στον πελάτη ότι πετάει τα λεφτά του, μέχρι αυτός να το ανακαλύψει μόνος του. Κάθε καλοκαίρι τα ίδια κλισέ, σαν από μαγνητόφωνο.

Ερχεται ένας προπονητής που δεν τον ξέρει η μάνα του. Οι παίκτες θα μαγευτούν από την πρώτη κιόλας προπόνηση – κάποιο λόγο θα βρουν. Ας πούμε επειδή διέκοπτε το δίτερμα για να τους κάνει παρατηρήσεις ή επειδή δεν διέκοπτε το δίτερμα για να τους κάνει παρατηρήσεις, σε αντίθεση με τον πρώην προπονητή που ήταν… μπαγλαμάς. Είναι νόμος. Καλοκαιρινός νόμος Νο 1, λοιπόν: ο καινούργιος προπονητής είναι πάντα καλύτερος από τον προηγούμενο.

Ο φετινός είναι καλύτερος από τον περσινό, ακόμη κι αν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο! Γιατί αυτή τη φορά παρέλαβε την ομάδα από την αρχή της προετοιμασίας, γιατί είχε λόγο στις μεταγραφές, γιατί έχει μάθει πια την ελληνική πραγματικότητα – τι σημασία έχει το γιατί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Φερέιρα που «είναι μεγάλος δάσκαλος», αν και πέρσι δεν κατάφερε να μάθει στους παίκτες του Παναθηναϊκού τα βασικά: πώς να αλλάζουν σωστά δεύτερη μπαλιά.

Καλοκαιρινός νόμος Νο 2: κανένας από τους ποδοσφαιριστές που έφυγαν δεν αφήνει πίσω του κενό το οποίο δεν μπορεί να αναπληρωθεί επάξια από εκείνους που έμειναν ή από αυτούς που ήρθαν. Ακόμη κι αν πρόκειται για τον μέγα Σισέ, τον οποίο μπορεί να αντικαταστήσει ο Τοτσέ που έπαιζε σε ομάδα Β’ Κατηγορίας αλλά είναι μεγάλο όνομα (Χοσέ Βερντού Νικολάς Τοτσέ) ή ο Πετρόπουλος που ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι γεμίζει την περιοχή, ενώ μέχρι προχθές γέμιζε τον… πάγκο.

Καλοκαιρινός νόμος Νο 3: όλοι οι παίκτες είναι ευτυχείς που βρίσκονται σε αυτή την ομάδα και όχι σε κάποια άλλη. Από τον Σολτάνι που δήλωσε ότι πήγε στο μεγαλύτερο κλαμπ στην πόλη (αν και χαιρετούσε τους οπαδούς αυτού του κλαμπ με το μεσαίο του δάχτυλο όταν αγωνιζόταν σε κάποιο άλλο της ίδιας πόλης), μέχρι τον Γεωργιάδη που «ήθελε μόνο ΠΑΟΚ» αφού προηγουμένως είχε θελήσει μόνο Παναθηναϊκό, έπειτα μόνο ΑΕΚ – κι αν του είχε κάνει πρόταση και άλλη ομάδα, θα ήθελε… μόνο όσες ενδιαφέρθηκαν γι’ αυτόν. Με αποκορύφωμα, βεβαίως, τον Κουτσιανικούλη που, αντί να βάλει τα κλάματα για το πισωγύρισμα στην καριέρα του, το παίζει ευτυχισμένος που θα αναπνέει και πάλι τον ζωογόνο αέρα του χωριού του. Καλοκαιρινός νόμος Νο 4: ένας μέτριος ποδοσφαιριστής μπορεί να γίνει «παικταράς» από τη μια στιγμή στην άλλη, όπως η κολοκύθα μεταμορφώνεται σε άμαξα. Ετσι, ο Μπερνς δικαιούται να λέει ότι η φετινή χρονιά – η τέταρτη που τον βρίσκει να βολοδέρνει στην ΑΕΚ – θα είναι η χρονιά του.

Καλοκαιρινός νόμος Νο 5: η μεταμόρφωση ενός ποδοσφαιριστή μπορεί να αφορά και τον χαρακτήρα του. Ο Κουίνσι Οβούσου Αμπέγιε, για παράδειγμα, μπορεί να βαρεθεί τα ποτά και τα ξενύχτια και να το γυρίσει στις προπονήσεις που τόσο βαριόταν.

Καλοκαιρινός νόμος Νο 6: για τον καινούργιο συμπαίκτη μας που πρόκειται να έρθει στην ομάδα, έχουμε μόνο καλά λόγια. Σαν αυτά που είπε ο Λίνο για τον Καρλάο, που ανάθεμα κι αν τον ήξερε και ανάθεμα κι αν ήρθε.

Καλοκαιρινός νόμος Νο 7: «Είμαστε μια οικογένεια». Κι αν μαθευτεί ότι έπεσαν τίποτα μπουνιές στα αποδυτήρια, «φταίει το πάθος για διάκριση που τεντώνει τα νεύρα».

Καλοκαιρινός νόμος Νο 8: τα φιλικά ματς άλλοτε είναι δείγμα γραφής για μία ομάδα κι άλλοτε δεν προσφέρονται για συμπεράσματα. Ανάλογα με το αποτέλεσμα.

Καλοκαιρινός νόμος Νο 9: ο μεγάλος σύλλογος πάει πάντα για τίτλο. Ζω για την ημέρα που ένας προπονητής θα βγει και θα πει «με τους παίκτες που έχουμε, η τρίτη θέση θα είναι άθλος» και η επομένη θα τον βρει στη θέση του.