Ποιος τροφοδοτεί τον κοινωνικό αυτοματισμό;

Οταν προκηρύσσονται ή πραγματοποιούνται απεργιακές κινητοποιήσεις από συνδικαλιστές και εργαζομένους στις ΔΕΚΟ, τις εφορίες, τα τελωνεία και γενικά από τους καλύτερα αμειβόμενους στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, γίνεται πολύς λόγος απ’ αυτούς για τον κοινωνικό αυτοματισμό και ειδικότερα για το πόσο κακό είναι να στρέφεται μία τάξη εργαζομένων εναντίον μιας άλλης, ενώ το σωστό θα ήταν να συμπαραστέκονται όλοι στον αγώνα τους και παράλληλα να αγωνίζονται να βελτιώσουν και αυτοί τη θέση τους και να δείχνουν κοινωνική ευαισθησία, όπως, για παράδειγμα, δείχνουν οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ, που διακηρύσσουν ότι αγωνίζονται για το δημόσιο και όχι το συντεχνιακό συμφέρον!

Εχουν, όμως, έτσι τα πράγματα;

Μήπως οι παραπάνω συνδικαλιστές, που λόγω θέσης (διακόπτες ενέργειας, μη είσπραξη εσόδων, ακινητοποίηση μέσων μεταφοράς κ.λπ.) και πολλών «αγωνιστικών» εξασφαλίσεων (μονιμότητα, οικονομική ευχέρεια, επιστροφές απεργιακών περικοπών με υπερωρίες και ειδικά επιδόματα κ.λπ.) καταφέρνουν και αποσπούν μεγάλα κομμάτια από την εθνική πίτα, δηλαδή το εθνικό προϊόν, που, σημειωτέον, το δημιουργούμε όλοι μαζί, στην πραγματικότητα τροφοδοτούν τον κοινωνικό αυτοματισμό, δηλαδή στρέφονται εναντίον των τάξεων που δεν έχουν διακόπτες, αφού τις αναγκάζουν να μοιράζονται μικρά κομματάκια από το εθνικό προϊόν;

Μάλλον δεν μας πείθουν, για να μην πω μάς δουλεύουν, οι βολεμένοι, οι εξασφαλισμένοι και οικονομικά προνομιούχοι, όταν μιλάνε για αγώνες για το καλό της κοινωνίας ούτε όταν επικαλούνται τους βασικούς τους μισθούς για να αποκρύψουν τις πραγματικές τους αποδοχές, οι οποίες, λόγω πολλαπλών επιδομάτων, υπερωριών κ.λπ., είναι προκλητικές (π.χ. μηχανοδηγοί ΟΣΕ, ΕΥΔΑΠ παίρνουν 7.000 ευρώ τον μήνα, με βάση τη φορολογική τους δήλωση και όχι τους βασικούς μισθούς, όσα δηλαδή παίρνουν μαζί τρεις καθηγητές πανεπιστημίου!).

Ούτε τα κόμματα της Αριστεράς ούτε οι «Αγανακτισμένοι» των πλατειών μάς πείθουν με τις ανακοινώσεις και τη στάση τους για τους δίκαιους αγώνες αυτών που αγωνίζονται να διατηρήσουν προκλητικά κεκτημένα και να μην αλλάξει τίποτε και ότι μπορούμε όλοι να εξισωθούμε προς τα πάνω.

Τελειώνω με μία απορία: με τα νέα μέτρα περικόπτεται κατά 200 εκατομμύρια το ΕΚΑΣ, δηλαδή το βοήθημα για τα φτωχότερα λαϊκά εισοδήματα, και παράλληλα επιδοτείται με 700 εκατομμύρια ευρώ η κερδοφόρα ΔΕΗ (βραδινό δελτίο ειδήσεων του Mega, 23-6-2011). Μήπως οι κοινωνικά ευαίσθητοι συνδικαλιστές και οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ αγωνίζονται και γι’ αυτή την κοινωνική αδικία;

Γιάννης Παπαγρηγορίου

Τ. σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου