Νικητής στην ψυχή

Με το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στο στήθος, ο κορυφαίος έλληνας κολυμβητής ήταν (και) τότε μετρημένος στα λόγια του. Ακόμη κι αν ως χαρακτήρας δεν ήταν τέτοιος, η τραυματική εμπειρία του 2008 στους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν λογικό να τον υποχρεώσει να είναι συγκρατημένος. Η είδηση ότι στο Πεκίνο εγκατέλειψε γιατί συγκρούστηκε με τη σημαδούρα, αντιμετωπίστηκε στην Ελλάδα με χλευασμό και ειρωνεία.

«Εκτέθηκε» από το γεγονός, όμως από τότε φροντίζει να εκθέτει όσους τον απαξίωσαν. Ασημένιο (στα 5 χλμ.) το 2009 στο Παγκόσμιο της Ρώμης, χρυσό χθες στο Παγκόσμιο της Σαγκάης στα 10 χλμ., που είναι αγώνισμα εξίσου επίπονο και δύσκολο όσο ο κλασικός Μαραθώνιος της Αθήνας. Ενδεχομένως περισσότερο γιατί στη διαδρομή από τον Μαραθώνα ώς το Καλλιμάρμαρο ούτε ξύλο με τους αντιπάλους πέφτει, ούτε σκυλόψαρα, κροκόδειλους, πιράνχας ή μέδουσες θα συναντήσεις, όπως αντιμετώπισε ο Γιαννιώτης στην Αυστραλία, το Μεξικό και την Αργεντινή αντίστοιχα!

«Ηταν η χειρότερη στιγμή της ζωής μου. Ατυχία; Οχι, δεν θα το πω. Πότε δεν δικαιολογώ τον εαυτό μου. Πάντα θα πω το χειρότερο», είχε τονίσει ακόμη το 2009 για το συμβάν στο Πεκίνο. Και επειδή λέει μόνο τα χειρότερα για τον εαυτό του, όλοι οι υπόλοιποι έχουν να πουν τα καλύτερα για τον χρυσό πρωταθλητή κόσμου, που χθες νίκησε τον έξι φορές παγκόσμιο πρωταθλητή Γερμανό Τόμας Λουρτζ.

«Κατέκτησα το απωθημένο μου. Ενα χρυσό στο Παγκόσμιο!», περιέγραψε χθες τη στιγμή που βγήκε πρώτος ύστερα από τη 1 ώρα 54’24” κολύμβησης, με τον Γερμανό να τερματίζει ύστερα από 2,5 δευτερόλεπτα. Τώρα πια το απωθημένο που του έχει απομείνει είναι να βρει έναν χορηγό που χρόνια ψάχνει. «Η δυναμική των Ολυμπιακών Αγώνων ίσως με βοηθήσει ώστε επιτέλους να συμβεί κι αυτό. Εγώ πάντως όπως και να έχει θα πάω για το καλύτερο και ελπίζω στη χώρα που γεννήθηκα να τελειώσω την καριέρα μου με τον καλύτερο τρόπο…», δήλωσε χθες ο Γιαννιώτης που ήδη προετοιμάζεται ψυχολογικά για το Λονδίνο.