ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι»

Δεν θυμάμαι ποιο ήταν το χιτάκι που έπαιζε το ραδιόφωνο στο τέρμα, αλλά μου είχε φτιάξει τη διάθεση. Αν το θυμόμουν άλλωστε δεν θα ήταν χιτάκι, θα ήταν τραγούδι. Κι εκεί που το αναμετέδιδα εξίσου φάλτσα με τον αοιδό – αυτό το θυμάμαι -, διακοπή για διαφημίσεις: Μια κυρία ζηλεύει τα καινούργια καλούδια της φίλης της. Τηλεόραση, στερεοφωνικά και άλλα τινά. Η έτερη κυρία αποκαλύπτει με καμάρι ότι τα οφείλει όλα στα χρυσά της. Οχι τα τέκνα της, αλλά τα χρυσά κοσμήματα που πούλησε. Παρατηρώ και εντυπωσιάζομαι. Κάποτε θυμάμαι, κρυφά, σχεδόν ενοχικά, πήγαινε ο κόσμος στα ενεχυροδανειστήρια – συνήθως χωμένα σε ορόφους πολυκατοικιών – να δώσει τα κοσμήματά του. Συχνά δε, μια τέτοια κίνηση έκρυβε ή μεγάλη ανάγκη ή ένα κρυφό πάθος, όπως χαρτοπαιξία. Σήμερα, στην εποχή της κρίσης, το κόσμημα είναι το περιττό. Κι έχει γεμίσει ο τόπος μαγαζιά μεγάλα και γωνιακά, φωτισμένα με πινακίδες που δηλώνουν πως αγοράζουν χρυσαφικά και το ραδιόφωνο με διαφημίσεις αναλόγων επιχειρήσεων. Κακό; Ισως όχι αν τα κοσμήματα της γιαγιάς ή του αρραβώνα τα πουλούσαν για να φάει μια οικογένεια όπως στην Κατοχή. Οταν όμως τα πουλάνε για να τα κάνουν τηλεόραση με οθόνη πλάσμα και εσπρεσιέρα; Αλλά θα μου πείτε, οι διαφημίσεις ψαρεύουν το ίδιο κοινό που πριν από μερικά χρόνια έπαιρνε διακοποδάνεια. Και πώς να διαψευσθεί η ρήση «πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι»;