ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Συνήθεια αντί για ευτυχία…

Τον «Ευγένιο Ονιέγκιν» του Πούσκιν δεν τον είχα διαβάσει. Κάτι όμως που η μουσική ήταν του Τσαϊκόφσκι, κάτι που την παραγωγή υπέγραφε το Θέατρο Μπολσόι, κάτι που δεν είχα δει άλλη φορά τη συγκεκριμένη όπερα, κάτι που το Μέγαρο Μουσικής δεν είναι ούτε ένα τσιγάρο δρόμο από το γραφείο, ε, δεν ήθελα και πολύ. Στην είσοδο συνάντησα προσεγμένα φορεματάκια, τακούνια, καλοσιδερωμένα παντελόνια. Και ηρεμία. Τίποτα δεν θύμιζε την Αθήνα των δακρυγόνων, των ΜΑΤ, των «Αγανακτισμένων». Σαν να είχε έρθει η βραδιά από την προ ΔΝΤ εποχή. Διάλειμμα στον χρόνο. Τα φώτα σβήνουν. Οι πρώτες νότες αιωρούνται στον αέρα και η αυλαία ανοίγει. Ενα τεράστιο οβάλ τραπέζι. Γύρω τριγύρω κάθεται κόσμος που διασκεδάζει. Παραφωνία μια κοπέλα ατημέλητη. Η Τατιάνα. Κοριτσάκι αθώο κι άβγαλτο χαμένο στον κόσμο της. Χτυπημένη από τα βέλη του έρωτα, τολμά να πει στον κοσμοπολίτη γείτονά της Ευγένιο Ονιέγκιν τι νιώθει. Κι εγώ, τι να πρωτοκάνω ως θεατής; Να ακούσω τη θεσπέσια φωνή της πρωταγωνίστριας ή να την παρακολουθώ να σπαράζει ως τέλεια ηθοποιός και το κορμί της να δονείται από το πάθος και την αγωνία; Ή μήπως να αφεθώ στη σκηνοθεσία που παίζει με το φως που μπαίνει από τα παράθυρα και τις κουρτίνες που ανεμίζουν διεκδικώντας ρόλο επί σκηνής; Ο Ονιέγκιν ψυχρά την απορρίπτει. Ερειστικός και επιπόλαιος έρχεται σε ρήξη με τον καλύτερο του φίλο και τον σκοτώνει. Αναγκάζεται να φύγει. Κι όταν επιστρέφει, απορρίπτεται από τους κοσμικούς κύκλους που κάποτε τον προσκυνούσαν. Εκεί θα συναντήσει την Τατιάνα που έχει μεταμορφωθεί σε μια γοητευτική πριγκίπισσα. Θα την ποθήσει, αλλά εκείνη θα μείνει πιστή στον άνδρα της και στη λογική, παρ’ όλο που παραδέχεται πως δεν τον ξεπέρασε. Ο Ονιέγκιν θα αυτοκτονήσει. Και αυθόρμητα, φεύγοντας από αυτή την παράσταση – παραμύθι του Φεστιβάλ Αθηνών, ένιωσα την πικρή της αλήθεια στα λόγια της μητέρας της Τατιάνας: η Θεία Πρόνοια στέλνει τη συνήθεια σε όσους δεν μπορούν να έχουν ευτυχία.