«Είμαι η μανικιουρίστα
της Mariannas Douvlis!»
Το σκέφτομαι αυτό το... αλεξίσφαιρο στυλ (παραλίας;) που λανσάρει ο χορογράφος Κωνσταντίνος και με πιάνει ένα ρήγος. Αυτό το μπεζ (το ίδιο) παντελόνι με σανδάλι κι όξω το πουκάμισο για την πρεμιέρα των νέων κινηματογραφικών «X-Men» (αριστερά) το λανσάρισε ξανά, αλλά σε συνδυασμό με τισέρτ παραλίας, σε στυλ «είμαι και πολύ χαλαρός» και στην πρεμιέρα των «Σκηνοβατών» στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου (δεξιά). Είναι γνωστόν: το απαράμιλλον στυλ έρχεται και δένει και με θέατρο και με σινεμά και με χορό και με Δήμο Θεσσαλονίκης (όπου αποφασίζει, λέει, για τις εκδηλώσεις). Μεγαλεία!
Αν δεν μου το μετέφερε με λεπτομέρειες – ανατριχιαστικές, ομολογουμένως – εγκυρότατη πηγή από τις πρώτες σειρές του μικρού θεάτρου της Επιδαύρου, το περασμένο Σάββατο, με Vassilikos και Γαλάνη, μπορεί και να το γιόρταζα του απίστου του Θωμά.
Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, λέει, τύπος με σαγιονάρα (είναι γνωστό πως ταιριάζει στο ελληνικό καλοκαίρι και στο ρουστικάκι των αρχαίων θεάτρων η δαχτυλούθρα… θαλάσσης μέσα από κακοπατημένες σαγιονάρες, που είναι και πολύ στυλ) κάθε που ακούγεται ένα τραγούδι το οποίο ξέρει χτυπάει ρυθμικά τα μπούτια του με τα χέρια, για να πιάσει τον ρυθμό (προφανώς να μην του φύγει).
Ασταμάτητα αυτό. Κι ανάμεσα, όποτε του έρχεται η πνευστή η έμπνευση η πονηρούλα, το παίζει και σε τρομπέτα με το στόμα.
Εκεί που τα χαλάσαμε με την πηγή ήταν όταν επέμενε ότι ο ρυθμικός της σαγιονάρας ήταν, λέει, ο Χάρης ο Βαρθακούρης. Ε όχι και ο Χάρης να κάνει τη ζωντανή ορχήστρα. Ε όχι…
Δεν τελείωσαν όμως εκεί οι ισχυρισμοί της πηγής. Επεκτείνεται και σε ετέρα τραγουδισταρού τής εν λόγω συναυλίας.
Εκεί που οι θεατές κάθονταν αμέριμνοι, λέει, περιμένοντας να ξεκινήσει, στο υποβλητικό θέατρο, να ‘σου την κι εμφανίζεται, πληθωρική πληθωρική, μετά του κοριτσακίου της. Εφορμά στην πρώτη σειρά, με προσκλήσεις στα χέρια, και στρογγυλοκάθεται.
Πανικόβλητος ταξιθέτης τρέχει, ζητά να ελέγξει τις προσκλήσεις και της εξηγεί ότι οι θέσεις της είναι αλλού. «Οχι, εδώ θα καθήσω». Και όταν της μπαίνει περισσότερο ο τάλας, του ρίχνει κατακούτελα το ατράνταχτο το επιχείρημα, το καραμπουζουκλίδικο: «Εδώ θα καθήσω. Είμαι η οδοντίατρος του Vassilikou»!
Φοίβη