Φοίβη

«Ενα εξάρτημα που

έγινε εξάνθημα…»

Αγαπητή Φοίβη Αθηναίου.

Μπορείτε ίσως εσείς να μου εξηγήσετε σε ποια ακριβώς σύνταξη, σε ποιο ετυμολογικό λεξικό, σε ποια ελληνική ιστορία υπάρχει καταγραμμένη αυτή η μνημειώδης φράση «Εϊ μαν κοίτα μπροστά» των Πυξ Λαξ που κάνουν τίτλο του λάιβ δίσκου τους. Του συγκροτήματος (όσων έχουν απομείνει τέλος πάντων μετά τον χαμό του Μάνου Ξυδού) που έχει ως έμβλημά του τις υπερφίαλες φράσεις «Ενα όνομα που έγινε σύνθημα! Ενα σύνθημα που έγινε θρύλος!».

Τι άλλο θα δούμε και θα ακούσουμε ακόμα;

Σπύρος Αδριανός

Ολα κι όλα, αγαπητέ Σπύρο. Στην Ελλαδίτσα όταν έχεις τόοοοοσο μεγάαααααλη επιτυχία, είναι δικαίωμά σου να δηλώνεις και κυρίως να λες ό,τι μα ό,τι θέλεις. Γι’ αυτήν την ελευθερία έχυσαν το αίμα τους οι πρόγονοί μας. Για να μπορούμε να κάνουμε κι άλλα πλιάτσικα στη γλώσσα μας. Για να μπορεί ο πας εις να μας λέει «Εϊ μαν». Και για να μπορεί, ελεύθερα, να λανσάρει συνθήματα που δονούν και ενθουσιάζουν. Οπως «Ενα εξάρτημα που έγινε εξάνθημα. Ενα εξάνθημα που έγινε τρούλος» (ίσως και βασιλική μετά τρούλου). Αντε, καλά, εντάξει. Είναι και που πιάσανε γερά οι ζέστες…

(Τζα)Μαρία

με τα κίτρινα,

ποιον αγαπάς καλύτερα;

Αγαπητή κ. Αθηναίου, καλησπέρα.

Σας στέλνω αυτήν την επιστολή επειδή έχω αγανακτήσει («αγανακτισμένος» κι εγώ όπως και χιλιάδες, εκατομμύρια άλλοι συμπολίτες μας) με τις «κινητοποιήσεις», όπως τις λένε, των ταξιτζήδων που παρέλυσαν την Αθήνα – και τη Θεσσαλονίκη, όπως έμαθα, αλλά λιγότερο – το αεροδρόμιο, το λιμάνι, τα κρουαζιερόπλοια, τον τουρισμό μας, την εμπορική κίνηση, τη ζωή μας ΟΛΩΝ για το γινάτι τους. Ισχυρίζονται δραματικά, σαν να παίζουν αρχαίο δράμα, οι ιδιοκτήτες ταξί (προσέξτε: είναι οι ιδιοκτήτες διότι οι οδηγοί δεν συμφωνούν), πως «χάνουν τη δουλειά τους και τα σπίτια τους» επειδή απελευθερώνεται το επάγγελμα και οι άδειές τους.

Είναι δε οι ίδιοι που κλαίγονται καιρό τώρα ότι η δουλειά τους δεν πάει καθόλου καλά. Ας μας εξηγήσουν λοιπόν οι «απεργοί» που κλαίγονταν γιατί φοβούνται το άνοιγμα του κλάδου; Αφού δεν έχει δουλειά και είναι τόσο ασύμφορο το ταξί, γιατί να έρθει άλλος να μπει στον κλάδο, που είναι πλέον απελευθερωμένος; Απλή λογική δεν υπάρχει;

Αντί γι’ αυτό όμως παρέλυσαν ολόκληρη την πρωτεύουσα, το αεροδρόμιο και το λιμάνι της, ταλαιπώρησαν χιλιάδες ανθρώπους και χιλιάδες τουρίστες που έτρεχαν πανικόβλητοι με παιδιά και βαλίτσες, έκαναν χιλιάδες επιβάτες να χάσουν τις πτήσεις τους με τη συμφόρηση στην Αττική Οδό, έκαναν τους ξένους να βλαστημήσουν την ώρα και τη στιγμή που ήρθαν με κρουαζιερόπλοια στον Πειραιά, χιλιάδες καταστηματάρχες στον Πειραιά και στο Κέντρο να τραβάνε τα μαλλιά τους και να κινδυνεύουν εκείνοι να χάσουν τα σπίτια και τις δουλειές τους όχι πια από κάποια «απελευθέρωση», αλλά εξαιτίας των ταξιτζήδων που καλά τους λένε «κίτρινη φυλή» (και «κίτρινο χτικιό» θα έπρεπε να τους λένε τους ιδιοκτήτες, όχι τους οδηγούς ταξί, ύστερα από αυτά). Και μαζί με όλα αυτά ξεφτίλισαν διεθνώς τη χώρα, χτύπησαν σημαντικά τον τουρισμό, το μόνο που μας έχει απομείνει να πουλήσουμε για να ανακάμψουμε σε αυτήν την κρίση. Και έσπασαν και τα νεύρα τόσων μποτιλιαρισμένων οδηγών και ανθρώπων σε απόγνωση.

Οι ίδιοι είναι μάλιστα που το τελευταίο διάστημα πήραν τρεις απανωτές αυξήσεις στα κόμιστρα (οι μόνοι που πήραν!).

Είναι δυνατόν για να πετύχουν ένα καλό για τον εαυτό τους να πληρώνει πολλαπλάσια μια ολόκληρη κοινωνία; Και να ξεφτιλίζεται; Και αν έχουν ένα δίκιο να το κάνουν πολλαπλάσιο άδικο; Και κανείς από την πλευρά της κυβέρνησης και του κράτους να μην κάνει τίποτα; Ελεος!

Ασημίνα Ασλανίδου

Αν το επιβατικό κοινό συσπειρωθεί, αγαπητή Ασημίνα, ύστερα από τέτοια ταλαιπωρία και ξεφτίλα (διεθνή) και καταστροφή οικονομική, μπορεί να απαντήσει – όπως γινόταν στο αρχαίο δράμα – σε όσους τολμούν τέτοιαν ύβρι. Οι ίδιοι δε που τόσα χρόνια με αλαζονεία και διάθεση αρπακτική μάς υποχρέωναν στα δρομολόγια που τους βόλευαν, σε διπλο- και τριπλοκούρσες, σε πρωτοφανή αγένεια. Αν συσπειρωθεί λοιπόν το κοινό να τους αποφεύγει και δουν τα έσοδά τους να μειώνονται ακόμη περισσότερο, ίσως σκεφτούν καλύτερα. Μήπως να συσπειρωθούμε να προτείνουμε – κατά τα οικολογικά πρότυπα – να γίνουν η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη «πόλεις ελεύθερες από ταξί»; Σκεφθείτε: αν βελτιωθούν οι συγκοινωνίες δεν είναι ανέφικτο.