ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΥΘΥΝΗ

Καθώς σχηματοποιείται το επιτελείο που θα κάνει τις αποκρατικοποιήσεις, γίνεται όλο και περισσότερο κοινή συνείδηση ότι, όποιες κι αν είναι οι εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η λύση για την Ελλάδα δεν μπορεί παρά να περνά από ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις.

Μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν το υφιστάμενο λειτουργικό μοντέλο της ελληνικής οικονομίας, προκειμένου να ξαναπάρει μπροστά η παραγωγική μηχανή και να ξαναβγούμε, στο τέλος της κρίσης, στους δρόμους της ανάπτυξης, της προόδου και της ευημερίας.

Ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις αυτές είναι και η πώληση μέρους ή και ολόκληρων δημόσιων επιχειρήσεων. Διά του λόγου το αληθές, στη συνέντευξη που παραχωρεί σήμερα στα «ΝΕΑ» ο υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Γιώργος Παπακωνσταντίνου (σελ. 18-19) επιβεβαιώνει ότι η απόφαση διάθεσης του 17% της ΔΕΗ δεν έχει αλλάξει.

Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες. Η κυβέρνηση, ωστόσο, πρέπει να προσέξει ώστε οι πράξεις της να έχουν, όντως, διαρθρωτικό χαρακτήρα.

Ο φόβος είναι πάντα ο ίδιος. Μήπως, στην αγωνία της κυβέρνησης να βρει χρήματα, και με δεδομένη τη δυσμενή συγκυρία για τη χώρα, δημιουργηθούν βαριές κληρονομιές για το αύριο.

Τέτοιου τύπου βαριά κληρονομιά θα μπορούσε να είναι η άνευ όρων διάθεση οποιουδήποτε μέρους της ΔΕΗ. Χωρίς την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και χωρίς επενδύσεις σε αυτόν τον τομέα, χωρίς τη δημιουργία των προϋποθέσεων βάσει των οποίων θα λειτουργήσει ο ανταγωνισμός, δεν θα καθρεφτιστεί στην καθημερινότητά μας, δεν θα έχει συμβάλει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών και στη μείωση της ενεργειακής δαπάνης των νοικοκυριών.

Βαριά κληρονομιά θα μπορούσε να είναι και η υπονόμευση ορισμένων συγκριτικών πλεονεκτημάτων της ελληνικής ενδοχώρας, που είναι και η μεγάλη περιουσία της. Πρωτίστως, τέτοιο συγκριτικό πλεονέκτημα συνιστά το φυσικό περιβάλλον – συχνά τραυματισμένο από την ανεξέλεγκτη δόμηση αυθαίρετων κατοικιών.

Η εξαγγελία του κ. Παπακωνσταντίνου ότι δεν θα γίνουν «τακτοποιήσεις» αυθαιρέτων στις ευαίσθητες περιοχές και ότι θα ισχύσει το «περιβαλλοντικό ισοδύναμο», όπως έγινε και με τους ημιυπαίθριους, επιβεβαιώνει ότι τα κυβερνητικά επιτελεία σκέπτονται πρωτίστως τις επιπτώσεις των μέτρων που λαμβάνουν. Μας διαβεβαιώνουν λοιπόν ότι θα είναι αποτελεσματικά.

Οπως όμως γνωρίζουμε εκ πείρας, οι διαβεβαιώσεις από μόνες τους δεν αρκούν. Συγκεκριμένες επιλογές, εγγυήσεις και δεσμεύσεις θα διασφαλίζουν και θα θωρακίζουν το δημόσιο συμφέρον.

Τις εγγυήσεις και τις δεσμεύσεις αυτές, εκτός από την εκάστοτε κυβέρνηση, πρέπει να τις εξασφαλίζει και μια ευέλικτη, απαλλαγμένη από τη διαφθορά και τη γραφειοκρατία κρατική μηχανή.

Πρέπει να γίνουν πολλά. Αλλά ό,τι γίνει δεν αρκεί να γίνει γρήγορα. Πρέπει να γίνει και σωστά. Είναι δυνατόν;