Χαμένοι από χέρι
«Eνα φιλάκι είναι λίγο, πολύ λίγο» φαίνεται να σκέφτεται ο σουηδός ποδηλάτης Φρέντρικ Κεσιάκοφ μετά τη νίκη του στον 63ο Γύρο της Αυστρίας. Αν κρίνουμε από τη φωτογραφία, η υπερπροσπάθεια άξιζε τον κόπο
Αν υπάρχει ένα γεγονός που πραγματικά βγάζει έξω από τα ρούχα του κάθε καλοπροαίρετο φίλαθλο, αυτό δεν είναι άλλο από τις δηλώσεις επωνύμων στον χώρο του ποδοσφαίρου, οι οποίοι μιλούν για το παρασκήνιο, υποστηρίζουν πως το γνώριζαν, όμως, όπως αποδεικνύεται, παρακολουθούσαν μάλλον απαθείς ή το χειρότερο αδιάφοροι.
Την αρχή έκανε ο Ντέμης Νικολαΐδης με τη συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή της ΝΕΤ «Το κουτί της Πανδώρας». Και περιμένουμε τη δεύτερη δόση – της εκπομπής – για να διαπιστώσουμε αν ο πρώην ποδοσφαιριστής και πρόεδρος της πολύπαθης ΑΕΚ θα μιλήσει με ονόματα και διευθύνσεις.
«Κακά τα ψέματα, όλοι μας τα ξέραμε αυτά αλλά κανείς δεν μπορούσε να μιλήσει» είπε ο Σωτήρης Νίνης από την Αυστρία όπου βρίσκεται για το βασικό στάδιο της προετοιμασίας του Παναθηναϊκού.
Και το ερώτημα που αυθόρμητα έρχεται από αυτές τις δηλώσεις είναι αμείλικτο: Γιατί «κανείς δεν μπορούσε να μιλήσει»;
Οταν έχει σκάσει το μεγαλύτερο σκάνδαλο από καταβολής ελληνικού αθλητισμού, είναι εύκολο να βγαίνεις και να δηλώνεις πως ήξερες. Το θέμα είναι γιατί αυτές τις κουβέντες δεν τις έλεγες τόσο καιρό που γνώριζες την ύπαρξη αυτών των κυκλωμάτων. Και από τη στιγμή που κανείς – από τους ποδοσφαιριστές, τους παράγοντες και τους διαιτητές που έβλεπαν πως οι κόποι τους προσφέρονταν θυσία στις άνoμες επιδιώξεις των ανθρώπων της παράγκας Νο2 – δεν μίλησε όταν έπρεπε, τώρα, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να σιωπήσει.
Οχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά επειδή αν συνεχίσουν κάποιοι σε αυτό το μοτίβο κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν – ίσως σε κάποιες περιπτώσεις αδίκως – συνένοχοι για όσα έχουν συμβεί. Επειδή ήξεραν, αλλά σιωπούσαν.
«Το πιο σημαντικό είναι να γίνει κάτι, να αλλάξει κάτι» είπε επίσης ο Νίνης.
Πώς όμως θέλουμε να αλλάξουν πράγματα σε αυτό τον τόπο που λέγεται Ελλάδα, όταν κάποιοι από εμάς, και μάλιστα επώνυμοι, φοβούνται ή μένουν περιχαρακωμένοι στον μικρόκοσμό τους; Κοιτάζουν τη βόλεψή τους και δικαιώνουν εκείνον τον παράγοντα που έλεγε σε κάποιες κασέτες – την εποχή της παράγκας Νο1 – πριν από χρόνια «ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζoυν και οι άλλοι να πάνε να γ…»;
Αν περιμένουμε όλα να αλλάξουν με το μαγικό ραβδάκι, τότε είμαστε χαμένοι από χέρι.