Το παραδέχομαι. Δεν είχα διαβάσει τίποτα δικό της. Κάπου είχα ακούσει το όνομά της, αλλά μέχρι εκεί. Δεν ξέρω για ποιο λόγο αποφάσισα να δω τον μονόλογο «Μέλπω Αξιώτη, η μεταμόρφωση της χρυσαλλίδας». Ισως από ένστικτο. Ισως από επαγγελματική διαστροφή. Οταν έφτασα στον χώρο Ε της οδού Πειραιώς – το στέκι πλέον του Φεστιβάλ Αθηνών – η συζήτηση στα πηγαδάκια ήταν μία. «Δεν θα κατέβει το ΚΘΒΕ στην Επίδαυρο. Εχει να ακυρωθεί παράσταση από το 199τόσο». Τελικά έσβησαν τα φώτα για να εμφανιστεί μπροστά μας ένα σκηνικό από εκείνα που μοιάζουν με γροθιά στο στομάχι. Επιπλα ασφυκτικά τοποθετημένα και κουκουλωμένα με λευκά σεντόνια. Συνειρμικά ένιωσα να μυρίζω ναφθαλίνη και θυμήθηκα πόσο με ψυχοπλάκωνε η εικόνα του σαλονιού όταν ήμουν μικρή που η μαμά μου το κουκούλωνε πριν φύγουμε για διακοπές. Νόμιζα ότι δεν θα γυρίζαμε πίσω. Κάπου μέσα μου νόμιζα ότι κάποιος πέθανε κι ας ήξερα ότι φύλαγε αυτά τα παλιά σεντόνια μόνο και μόνο για να προστατέψει τον πράσινο βελουδένιο καναπέ και το σκαλιστό τραπεζάκι. Σε λίγο μπρος στα μάτια μου η Σοφία Σεϊρλή ως Μέλπω Αξιώτη. Ως δηλαδή «πρωτοπόρος του μοντερνισμού και του φεμινισμού στα ελληνικά γράμματα, τολμηρή προσωπικότητα και έντονα πολιτικοποιημένη, η μυκονιάτισσα συγγραφέας πέρασε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής της ως πολιτική πρόσφυγας», όπως έγραφε το δελτίο Τύπου. Δεν ξέρω τι ήταν. Ξέρω ποια γνώρισα. Ενα κορίτσι πονεμένο και παρεξηγημένο. Ενα παιδί που στερήθηκε την αγάπη, την εστία, την οικογένεια. Εναν άνθρωπο που φορτώθηκε την ταυτότητα της αστής, χωρίς η ίδια να τη θέλει. Μια γυναίκα που πόθησε να κάνει φίλους και μισήθηκε για τον πλούτο της οικογένειάς της. Κι όλα αυτά μέσα από μια εκπληκτική ερμηνεία. Βυθίστηκα. Κι όταν συνήλθα συνειδητοποίησα πόσο συχνά παρεξηγούμε τους άλλους. Πόσοι άραγε με την απότομη ή και ακραία συμπεριφορά τους διψούν για λίγη προσοχή κι αγάπη; Και πόσες λέξεις αφήνουμε αχρησιμοποίητες και δεν τις λέμε ποτέ σε κάποιους που ίσως καρτερούν να τις ακούσουν; Κι άρχισα να ψάχνω πού θα βρω τα λόγια της γραμμένα.