«ΟΧΙ» ΣΤΗ ΒΙΑ

O Χρήστος Παπουτσής είναι ο αρμόδιος υπουργός για τη δημόσια τάξη και την προστασία των πολιτών. Ως εκ τούτου, η χθεσινή αποστροφή του από το βήμα της Βουλής για τα εντεινόμενα κρούσματα βίας εναντίον πολιτικών προσώπων αποκτά διπλό βάρος.

«Είμαι ενάντια στη βία από όπου και αν προέρχεται και η βία γεννά βία», είπε ο υπουργός μιλώντας στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. «Σε εκείνους που θεωρούν ότι υπάρχει προοδευτική βία τους λέω ότι απλά ενισχύουν τη βία των κατασταλτικών μηχανισμών», προσέθεσε. Και δεν είναι χωρίς σημασία ότι έδωσε προσωπικό τόνο στην ομιλία του: «Προειδοποιώ όλους εκείνους τους ανήθικους: μακριά τα χέρια από τη γυναίκα μου και το παιδί μου».

Η δραματική αυτή αποστροφή δείχνει ότι η κοινωνική ηρεμία, το κλίμα που επιτρέπει στις κοινωνίες να αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους, έχει διαταραχθεί καθοριστικά. Οτι με αφορμή, ή και με πρόφαση, την κρίση, η κανονικότητα, το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών δεν υφίστανται πια. Κι ότι οι θεμιτές κοινωνικές και πολιτικές αντιπαλότητες συχνά αντικαθίστανται από το μίσος. Και τον φόβο.

Πώς προέκυψε αυτή η κοινωνική μετάλλαξη; Βασική αιτία της είναι ο τυφλός φανατισμός. Αρκούν μερικοί ιδεολογικοί αντίπαλοι που θα θεωρηθούν ότι εκφράζουν κάποιας μορφής εξουσία για να μετατραπούν σε δυνάμει εχθρούς. Σε αποδιοπομπαίους τράγους που αναζητούνται για να προσωποποιηθούν οι αιτίες της παρακμής.

Αυτή η βία διευρύνεται και απειλεί να καταργήσει την κοινωνική συναίνεση. Διεκδικεί έδαφος ακόμα και εκεί απ’ όπου είχε κατ’ αρχήν αποκλεισθεί. Για παράδειγμα, από τις πλατείες όπου συνέρρευσαν οι «Αγανακτισμένοι». Η αρχική εμμονή τους σε ειρηνικούς τρόπους μεταβλήθηκε σε μούντζες και ιδεολογικές κρεμάλες, αποκλεισμό της Βουλής για τους βουλευτές, προπηλακισμούς κατά δικαίων και αδίκων.

Εστω κι αν διεκδικεί νομιμοποίηση στη «λαϊκή αγανάκτηση» ή τη «λαϊκή βούληση», η βία πρέπει να καταδικαστεί. Η οικονομική κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί. Η βία που μπορεί να επεκταθεί ανεξέλεγκτα, αντίθετα, είναι ικανή να δημιουργήσει ανεπανόρθωτα τραύματα που θα ταλανίζουν την κοινωνία μας για δεκαετίες.

Τα πολιτικά κόμματα, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι πνευματικοί ταγοί οφείλουν να καταδικάσουν με σαφήνεια κάθε εκδήλωση βίας, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Πριν να είναι αργά…