Η νύχτα με τις μάσκες και η μέρα με το πρόσωπο

Δεν είναι μόνο η ζώνη που σφίγγει μέρα με τη μέρα (οι περισσότεροι αισθάνονται αυτό το σφίξιμο στον λαιμό), είναι και κάτι σχεδόν άπιαστο που σε φέρνει κοντά σε μια άλλη ασφυξία. Είναι που τόσα χρόνια, απ’ τις αρχές του 2000, βάλαμε όλοι κάτι μάσκες κοινωνικής περιφοράς και συμπεριφοράς και τώρα που χρειάστηκε να τις βγάλουμε και να βάλουμε τις αντιασφυξιογόνους, μείναμε άφωνοι με τη μορφή που πήρε το πρόσωπό μας.

Ο φίλος μου ο Κώστας, χρόνια στην τράπεζα, είχε ξεχάσει πως δούλευε στο παράρτημα Κερατσινίου και κυκλοφορούσε στη μηχανή καβάλα με τη γραβάτα ν’ ανεμίζει και τα γυαλιά τα καθρεφτέ κι έβλεπε την υψικάμινο της ΔΕΗ σαν Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ και την Κούλουρη απέναντι για Στάτεν Αϊλαντ.

Η κόρη της κυρίας Δήμητρας (το ‘χω το καημένο και δουλεύει στα νύχια) πήγαινε με το σμαρτάκι της (ο κουμπάρος μας της το ‘κανε δώρο) στη Βούλα για μανικιούρ κι έτρεχε στην παραλιακή σαν να ‘ταν στο Λος Αντζελες και τράβαγε για Μαλιμπού ή για Σάντα Μπάρμπαρα ανάλογα τα κέφια (που δεν είχε).

Ο κύριος Μένιος ήτανε κάτι ακατανόητο στην κρατική τηλεόραση (υπάλληλο δεν τον έλεγες διότι πήγαινε όποτε ήθελε, ούτε άχρηστο επίσης, γιατί σε όλες τις συνελεύσεις προσωπικού όλο αυτόν φωνάζανε). Ο κύριος Μένιος λοιπόν είχε σοφέρ. Μάλιστα. «Δεν είν’ προσωπικός μου. Ας είναι καλά η εταιρεία». Τώρα, ποια εταιρεία; Ποιανού; Κύριος είδε (και έφριξε ο Θεάνθρωπος).

Ο Παύλος πάλι έχει εταιρεία. Οντως. Φτιάχνει κυπελλάκια, πώς να το πω; Ουροσυλλέκτες βασικά. Είχε δύο αυτοκίνητα (με λίζινγκ, κύριε Σταμάτη μου, όλα με λίζινγκ και με δάνεια), ένα φουσκωτό, ένα σπίτι στην Πάρο (για να ‘ρθω να σε πάρω) κι ένα πούρο σβηστό που το ‘ριχνε στραβά για να του κόβει κάπως το πρόσωπο που ‘χε πάρει τελευταία λίγο στα τσαούλια. Α, είχε και μια ξανθιά, ελάχιστα πιο μικρή απ’ την κόρη του, που μας την έδειχνε σε φωτογραφία κι έλεγε «ίδια η Πάρις Χίλτον δεν είναι; Ιδια». Περιέργως ήτανε ίδια για να μην πω Η ίδια. Αυτός δεν είχε ψευδαισθήσεις. Είχε κανονικό διχασμό προσωπικότητας. Οταν καθότανε στο τραπέζι σπίτι του έτρωγε με τα χέρια, με τα πόδια και με ό,τι άλλο μέλος του σώματος περίσσευε, ενώ στο εστιατόριο πάλι (πάντα γκλαμουράτο και γκουρμέ, κατά τη γνώμη του αλλά και τη γνώμη πολλών περιοδικών που ξέρανε από φαΐ την τύφλα τους), στο ρεστοράν λοιπόν, ο Παύλος άλλος άνθρωπος. Σαν εξώφυλλο κουτσομπολίστικου περιοδικού που φαρμακώνει. Ενα γυαλιστερό κι ολόφωτο σίχαμα.

Η κυρία Βούλα στον τρίτο, μόλις τελείωνε η πρόπλυση κι άρχιζε η πλύση, έγραφε μυθιστορήματα. Τα τύπωνε με δικά της χρήματα (από πού τα χρήματα, χωρισμένη γυναίκα χωρίς δουλειά και σε πεντάρι; Αγνωστο) και τα μοίραζε σε γνωστούς και αγνώστους με αφιερώσεις που αντί για υπογραφή είχανε τα σημάδια απ’ το κραγιόν στα χείλια της. Αυτή, κατά τη γνώμη της, ήταν Γαλλίδα, γι’ αυτό και πάντα όταν έστρεφε τα μάτια της στην Ακρόπολη δεν έβλεπε τον Παρθενώνα αλλά τον Πύργο του Αϊφελ αυτοπροσώπως.

Αυτά μέχρι πριν από λίγο. Τώρα; Τώρα ήρθε η ώρα που ο Παύλος, η κόρη της κυρίας Δήμητρας, ο Κώστας και η Βούλα είδαν πως το Στάτεν Αϊλαντ είναι η Κούλουρη και το Μαλιμπού είναι Δραπετσώνα, τώρα το πούρο έγινε δηλητήριο στο στόμα και το φουσκωτό ξεφούσκωσε σαν τη ζωή, τώρα αρχίζουν να βλέπουν το πρόσωπό τους στον καθρέφτη άφωνοι, έκπληκτοι κι απορημένοι. Ποιος είναι αυτός απέναντι; Πού τον ξέρω; Γιατί με κοιτάει με το στόμα ανοιχτό;

Μην ανησυχείτε, μόλις καταλάβουν, ο Κώστας, η Βούλα, ο Παύλος θα κατέβουν με τους αγανακτισμένους. Και θα ξεσπάσουν. Μπορεί να φωνάξουν, να μουντζώσουν, να γιαουρτώσουν, να πετροβολήσουν. Ετσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει περίπτωση να τους αναγνωρίσουν. Θα πάνε με το πραγματικό τους πρόσωπο.