Η δεύτερη ευκαιρία

Ποιος θα το πίστευε. Επτά χρόνια μετά την κορυφαία στιγμή για τον ελληνικό αθλητισμό, την κατάκτηση του Euro 2004 (4 Ιουλίου 2004), η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με το μεγαλύτερο σκάνδαλο από καταβολής ποδοσφαίρου.

Η επιτυχία της Εθνικής εκείνο το μαγικό καλοκαίρι του 2004 δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει το εφαλτήριο προκειμένου το λαοφιλέστερο άθλημα να ξεφύγει από τη μιζέρια και τις υπόγειες – αμαρτωλές διαδρομές. Οι άνθρωποι που κλήθηκαν να διαχειρισθούν τότε την επιτυχία αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων και αυτό το οποίο προσπάθησαν στον μέγιστο βαθμό ήταν να κατοχυρώσουν τη δική τους θέση στα ποδοσφαιρικά δρώμενα (στο προσκήνιο και το παρασκήνιο) παρά να προχωρήσουν σε ρήξεις και φυσικά να δώσουν νέα πνοή.

Επτά χρόνια μετά την επιτυχία της Εθνικής, φαντάζουν ουτοπικά τόσο οι δηλώσεις όσο και τα σενάρια για τη νέα αρχή που θα γινόταν στο ποδόσφαιρο με την κατάκτηση της κορυφής της ποδοσφαιρικής Ευρώπης.

Το ποδόσφαιρο, καθρέφτης της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, βρίσκεται βουτηγμένο στον βούρκο. Τα στημένα παιχνίδια δεν αποτελούν παρά την κορυφή ενός παγόβουνου, το οποίο χτίσθηκε από το 1959, όταν δημιουργήθηκε η εθνική κατηγορία και ανδρώθηκε μετά το 1979, όταν το ποδόσφαιρο πέρασε στον επαγγελματισμό.

Τα στημένα είναι η δεύτερη – μετά το Euro 2004 – μεγάλη ευκαιρία για το άθλημα να ξεφύγει από τις επικίνδυνες ατραπούς.

Γιατί τα στημένα δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να σκεπάσουν μια σειρά νοσηρών φαινομένων που απαξιώνουν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Οπως είναι η έλλειψη κανόνων. Η μη εφαρμογή των (όποιων) νόμων και κανονισμών υπάρχουν. Η άθλια εικόνα της διαιτησίας, που φαντάζει υποχείριο των εκάστοτε ισχυρών. Και βεβαίως να μην ξεχνάμε την έξαρση της βίας που αμαυρώνει το ποδόσφαιρο.

Αν υπάρχει ένας παράγοντας θετικός για δραματικές αλλαγές στο στάτους του ελληνικού ποδοσφαίρου τη δεδομένη στιγμή, αυτός είναι η κοινωνία. Η οποία παρακολουθεί αποσβολωμένη τα όσα συμβαίνουν και ζητά, επιτακτικά, κάθαρση στον χώρο.

Και αν υπάρχει ένας παράγοντας που αποτελεί τροχοπέδη ώστε να επέλθει η πολυπόθητη κάθαρση, αυτός είναι η έλλειψη βούλησης που διαπιστώνεται από τους φορείς του ποδοσφαίρου.

Ομως, μήπως δεν είναι ουτοπικό να ζητάς να καθαρίσουν τον χώρο, αυτοί που τον βρώμισαν…