Μια ζωή (χαμένη) στην άγονη γραμμή του συστήματος

Μια ιστορία από εκείνες τις δραματικές που ζούνε κάποιοι, όπως φαίνεται, στα νοσοκομεία της περιφέρειας φέρνει στο φως η επιστολή της Μαρίας Βρ., θείας του φαντάρου Ορέστη, που άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της νησιωτικής Ελλάδας.

Γράφει: «Τον εικοσάχρονο Ορέστη τον πήγαιναν και τον έφερναν με ψηλό πυρετό και πονοκεφάλους πέντε φορές στα εξωτερικά ιατρεία από το στρατιωτικό νοσοκομείο. Παρακαλούσαμε να τον κρατήσουν στο παθολογικό και η απάντηση ήταν “δεν είναι απαραίτητο”. Φιλοξενούμενος στο ΩΡΛ, ενώ έπρεπε να βρίσκεται στο παθολογικό, ο Ορέστης ούρλιαζε από τους πόνους. Η μοναδική νοσοκόμα δεν μπορούσε να χορηγήσει χωρίς εντολή νευρολόγου τα οκτώ φάρμακα που χρειάζονταν, όπως είπε – εμείς παρακαλέσαμε να τα αγοράσουμε.

Αναγκαστήκαμε να καλέσουμε ιδιώτη νευρολόγο με υπόδειξη του γιατρού της παθολογικής κλινικής. Αλλά ήταν πολύ αργά. Το ίδιο βράδυ έφυγε για στρατιωτικό νοσοκομείο. Δεν ευθύνεται όμως και το πολιτικό νοσοκομείο για τον χαμό του; Ολα λειτουργούν ωραία και καλά εκεί; Τόσο καλά που δεκάδες άγνωστοι οι οποίοι έζησαν στους διαδρόμους του νοσοκομείου την τραγωδία του Ορέστη διαμαρτύρονται στο facebook;

Και όμως οι της διοίκησης του νοσοκομείου, δυστυχώς, βάζουν πάνω από το αδικοχαμένο παλικάρι τη θεσούλα τους και τις δικές τους αξίες. Δυστυχώς δεν διδαχτήκανε από όλη αυτήν τη τραγική ιστορία ότι όλα ανατρέπονται, όλα αλλάζουν στην αβεβαιότητα της ζωής μας και μπορεί να ξανασυμβούν. Τι κι αν οι στρατιώτες φιλοξενούνται σε λάθος κλινικές του νοσοκομείου χωρίς του υπεύθυνους γιατρούς και δίχως φάρμακα!»

Φοίβη