Φοίβη

«Κόψτε καμιά λουρίδα απ’ το πετσί μας»

Αγαπητή Φοίβη,

Πριν από έναν χρόνο η «σοσιαλιστική» μας κυβέρνηση μας έστυψε σαν λεμονόκουπες διαβεβαιώνοντάς μας πως οι θυσίες μας αυτές θα σηματοδοτούσαν την αρχή της εξόδου από την κρίση. Γι’ αυτό και ανεχθήκαμε εν πολλοίς αγόγγυστα και τις περικοπές και τις ταπεινώσεις της τρόικας. Σήμερα, δυστυχώς, διαπιστώνεται ότι είμαστε σε ακόμα χειρότερη θέση που σημαίνει ή ότι μας έλεγαν χοντρά ψέματα ή ότι αποδείχτηκαν ανίκανοι όχι να αντιμετωπίσουν αλλά ούτε καν να εκτιμήσουν σωστά την κατάσταση.

Ακουσα τον κ. Βενιζέλο να λέει ότι αν εφαρμόσουμε πιστά τα νέα, οριζόντια μέτρα, σε πέντε χρόνια (ζήσε Μάη μου, δηλαδή…) θα ανακάμψουμε! Αν βέβαια δεν έχουμε τελειωτικά… οριζοντιωθεί μέχρι τότε, οπότε και θα μας πάρουν άλλου είδους οριζόντια μέτρα… Ως τότε όμως θα πρέπει να βάλουμε δακτυλίδι στο στομάχι μας για να μην τρώμε (το ζωνάρι πια δεν επαρκεί), να πουλήσουμε μπιρ παρά τα σπίτια μας που φτιάξαμε με κόπους και στερήσεις χρόνων προτού το κράτος μάς τα δημεύσει οριστικά με τις απανωτές έκτακτες εισφορές, να προμηθευτούμε μαγκάλια και να μαζεύουμε κουκουνάρια και σανίδια για θέρμανση, λυχναράκια για φωτισμό, να χρησιμοποιούμε το «τρένο των δύο» για τις μετακινήσεις μας κ.ο.κ.

Κι έτσι κι αρρωστήσουμε να καταφύγουμε στη μέθοδο εκείνου του συμπαθούς αμερικανού ηλικιωμένου που έκανε επίτηδες μια μικροκλοπή ώστε να συλληφθεί κι έτσι να νοσηλευτεί δωρεάν στο νοσοκομείο της φυλακής!

Καλά ώς εδώ. Ας πούμε ότι κάποιοι από εμάς θ’ αντέξουμε γιατί ζήσαμε και σε δύσκολες εποχές και θα μας κακοφανεί λιγότερο σε σχέση με τους νεώτερους που είχαν μάθει στην πλαστή, όπως αποδείχτηκε, ευμάρεια των τελευταίων χρόνων και σήμερα «αγανακτούν», μη μπορώντας ν’ αποδεχτούν ότι έφθασε πια η εποχή των ισχνών αγελάδων.

Μπορεί όμως ο κ. Πρωθυπουργός ή ο κ. Βενιζέλος ή όποιος άλλος αξιωματούχος από αυτούς που μας εκφράζουν ανέξοδα τη συμπάθειά τους για τα σκληρά και άδικα μέτρα που μας επιβάλλουν χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα να με συμβουλεύσει για το εξής:

Τι να πω στον υπερήλικα πατέρα μου που έφαγε την προσφυγιά, τη φτώχεια και τους πολέμους με το κουτάλι αγωνιζόμενος μια ζωή για μια «Ελλάδα νέα» και βλέπει να του πετσοκόβουν άγρια τη σύνταξή του, να του επιβάλλονται συνέχεια φόροι επί φόρων και όχι μόνο να μην μπορεί να διατηρήσει ένα μίνιμουμ επίπεδο αξιοπρεπούς ζωής αλλά να εξανεμίζονται και οι πενιχρές οικονομίες του που φτάνουν ίσα ίσα για μια αξιοπρεπή κηδεία;

Ο Γεώργιος Σουρής σ’ ένα ποίημά του με τίτλο «Φόροι» λέει σε κάποιο σημείο «κόψτε και καμιά λουρίδα απ’ το πετσί μας για να ταΐσετε την άρρωστη πατρίδα», εν προκειμένω όμως αμφιβάλλω αν στους ανθρώπους αυτής της γενιάς έχει απομείνει αξιοποιήσιμο δέρμα…

Θα μου πεις, περιμένεις απάντηση; Οχι βέβαια, ως γνωστόν «δέκα ξυλιές σε ξένη πλάτη δεν πονάνε» αλλά τουλάχιστον ας σοβαρευτούν όλοι και ας πάψουν να μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Γιατί, κόψε κόψε και τα κεφάλια μέσα, σε λίγο δεν θα μπορούμε να πάρουμε ούτε ανάσα, οπότε θα «αγανακτήσουμε» αλλιώς και θα τα οριζοντιώσουμε όλα. Ως γνωστόν, ο πνιγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται…

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,

Βαρβάρα Μπακάλη

Στο «Ρωμηό» του ο Γεώργιος Σουρής, αγαπητή Βαρβάρα, έχει και κάποιους στίχους μούρλια, που αποδίδουν και τη λογική του Ελληνα – σκεφθείτε πότε είχαν γραφτεί και σε τι, καλύτερες, πολύ καλύτερες, εποχές δε! – που θα μπορούσαμε να… μας αφιερώσουμε: «Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω,/ επάνω στο τραπέζι τον γρόνθο μου κτυπώ…/ εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,/ κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω./ Στον καφετζή ξεσπάω… φωτιά κι εκείνος παίρνει./ Αμέσως άνω – κάτω τον κάνω τον μπουφέ,/ τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,/ και τέλος δεν πληρώνω δεκάρα τον καφέ».

Κι εκείνη το… χαλί της

Φίλτατη Φοίβη,

Μέσα στον ορυμαγδό που μας λιάνισε τις τελευταίες ημέρες έβλεπα μέσα στην άγρια νύχτα μια μεγαλοκυρία που δηλώνει «ειδική στα χαλιά» να λανσάρει νέα σειρά ανοξείδωτα διακοσμητικά σκεύη, με το «εξκλούσιβ ντιζάιν» της. Και σκεφτόμουν: Κάποιοι δεν έχουν καμία συναίσθηση πού ζουν.

Προς τέρψιν σας, Αλέκα Καλατζή

Εδώ η κυρά Δέσπω η διεθνούς φήμης χαλατζού, αγαπητή Αλέκα, έστρωσε δρόμους και παραδρόμους με περσικά πανάκριβα χαλιά για τον γάμο της, μεσούσης της κρίσης. Κι εσείς στον ορυμαγδό μέσα το καταλάβατε πως δεν έχει συναίσθηση; Εύγε!