«Δεν τον υπερασπίζομαι, αλλά δεν τον εγκαταλείπω»

Μοιάζει να θέλει να κρατά χαμηλούς τόνους. Πράγμα ανέφικτο, διότι όσο και να το επιθυμεί, όταν εκφράζει τη συμπαράσταση τής στον προβληματικό Μελ Γκίμπσον, αναπόφευκτα τραβά την προσοχή. Πολύ δε περισσότερο όταν τον επιλέγει – τον μίστερ Νο 1 στη μαύρη λίστα ηθοποιών της βιομηχανίας του κινηματογράφου για το 2008 – για πρωταγωνιστή στην τρίτη σκηνοθετική της απόπειρα με ψυχολογικές προεκτάσεις «Ο άλλος μου εαυτός» όπου και συμπρωταγωνιστεί.

Η Τζόντι Φόστερ, το κοριτσάκι του Κόπερτον στη διαφήμιση του ’65, έπειτα από μια μεγάλη περίοδο αποχής από την μεγάλη οθόνη – παρεμπιπτόντως αυτές τις μέρες είναι στην Ελλάδα για διακοπές – είναι back to business όπως λένε οι Αμερικανοί.

Γνωρίζει καλά ότι η νέα ταινία είναι ρίσκο από κάθε άποψη. Κατ’ αρχάς εξαιτίας του πρωταγωνιστή της. Τον οποίον στηρίζει όπου κι αν βρεθεί. «Από την πρώτη γνωριμία μας, κατάλαβα ότι θα είναι φίλος μου για πάντα. Από τους συναδέλφους με τους οποίους έχω συνεργαστεί είναι ο πιο αξιαγάπητος. Δεν υπερασπίζομαι τη συμπεριφορά του. Αυτό πρέπει να το κάνει εκείνος. Ομως όταν αγαπάς κάποιον και έχει να αντιμετωπίσει καταστάσεις, βρίσκεται σε πολιορκία, εσύ δεν περνάς απέναντι και τον εγκαταλείπεις».

Η υπόθεση της ταινίας μάλλον αμφιλεγόμενη. «Κεντρική φιγούρα ο Γουόλτερ Μπλοκ, ένας ευκατάστατος οικογενειάρχης, πλην όμως καταθλιπτικός σε τέτοιο βαθμό ώστε να εκφράζεται μόνον όταν έχει στο χέρι του μια κούκλα κάστορα μέσω της οποίας «μιλά» με τους γύρω του.

«Επιθετικό μαύρο χιούμορ» χαρακτήρισε η Φόστερ το σενάριο του Κάιλ Κίλεν. Εκείνη το αποδόμησε, επιλέγοντας να σκηνοθετήσει ένα πειθαρχημένο, ντελικάτο δράμα και να μιλήσει για την ψυχική νόσο μεταγγίζοντας τα πιο παράδοξα στοιχεία του.

Η Φόστερ γνωρίζει ότι και για τους θεατές το φιλμ θα είναι πρόκληση. Αλλά λίγη σημασία δίνει. «Δεν με απασχολεί. Εκανα μια ταινία που ήθελα. Αν αρέσει ή όχι στον κόσμο, έχει βαρύνουσα σημασία για τον Μελ παρά για μένα».

Στα 48 της και με καριέρα… 45 ετών, η δύο φορές βραβευμένη με Οσκαρ Τζόντι Φόστερ δεν ασχολείται πλέον με την παραγωγή ταινιών κυρίως διότι αφιερώνει περισσότερο χρόνο στα δύο παιδιά της, τον Τσαρλ και την Κιτ, 9 και 12 ετών, αλλά και γιατί «δεν είμαι καλή σ’ αυτό» παραδέχεται.

Τα τελευταία 10 χρόνια έχει παίξει σε μόλις 8 ταινίες, συμπεριλαμβανομένης εκείνης με τον Μελ Γκίμπσον, από τις οποίες μόνον σε τρεις – στα θρίλερ «Δωμάτιο πανικού», «Σχέδιο πτήσης», «Εκτός εαυτού» – είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αυτή την περίοδο τής είναι αρκετό να περιμένει προτάσεις από σκηνοθέτες που θαυμάζει.

Προσφάτως ο πολύς Ρομάν Πολάνσκι την επέλεξε για την κινηματογραφική διασκευή του στο θεατρικό «Ο θεός της σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζά, πλάι στους Κέτι Γουίνσλετ, Κριστόφ Γουόλτς και Τζον Ρέιλι. Θα παίξει επίσης στην επιστημονικής φαντασίας «Elysium» του Νιλ Μπλόμκαμπ, κάνοντας την αρχηγό εξωγήινων που εισβάλλουν στη Γη.

Με μια αξιοθαύμαστη πορεία πώς μπορεί να παίζει σε παιδιάστικες χολιγουντιανές παραγωγές σαν αυτή; «Δεν το έχω παρατηρήσει. Αν μπορώ να παίζω σε ταινία που μου αρέσει κάθε δύο χρόνια, αυτό θα είναι θαυμάσιο. Αλλά και τέσσερα χρόνια να περάσουν, μια χαρά είναι. Δεν ζω μέσα από τη δουλειά μου».