Προσκήνιο

_¬«Το ημερολόγιο του Αδάμ και της Εύας» είναι ένα έξυπνο κείμενο του αμερικανού χιουμορίστα Μαρκ Τουέιν. Η Λίλλυ Μελεμέ το μετέτρεψε σε μία ανθηρή, σφιχτή, γοργή παράσταση με τη βοήθεια του ευφάνταστου σκηνικού και των κοστουμιών της Αλεξάνδρας Σιάφκου και του Αριστοτέλη Καρανάνου και των μουσικών που έγραψαν οι «Παράξενες Μέρες». Δεν ξέρω αν το αποτέλεσμα θα ήταν τόσο καλό αν δεν ήταν επί σκηνής ο Βασίλης Ανδρέου, ο Δημήτρης Μυλωνάς και η Αννα Κουτσαφτίκη που εξελίσσεται σε ηθοποιό ευρύτατης γκάμας με εξαιρετικές επιδόσεις και στην κωμωδία («Συνεργείο»).

_¬ Η Μαρία Βαρδάκα χειρίστηκε με μέτρο την ενέργεια των δύο καλών ηθοποιών της – ο εξαίρετος Δημήτρης Παπανικολάου και ο Βασίλης Πουλάκος – και έδωσε με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης μία ικανοποιητικότατη παράσταση των «Εμιγκρέδων», ενός ενδιαφέροντος αλλά εγκεφαλικού κειμένου του Σλάβομιρ Μρόζεκ. Η οποία θα κέρδιζε αν δεν την πάγωνε το μεταλλικό σκηνικό της Σοφίας Παντουβάκη («Αργώ Studio»)

_¬ Δεν το κατατάσσω στα κορυφαία διηγήματά του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως «Το φονικό της Ιζαμπέλλας Μόλναρ» δεν είναι κείμενο αντιπροσωπευτικό του αξεπέραστου Δημήτρη Χατζή: γλώσσα σπουδαία που τσεκουρώνει, παρατήρηση διεισδυτική του προσώπου της ηρωίδας του, κορύφωση σοφή, μία μουσικότατη εσωτερικότητα… Η Δέσποινα Γκάτζιου ανέδειξε τις αρετές του με μία παράσταση που πρόβαλλε σεβαστικά το κείμενο φέρνοντάς το στη σκηνή με τη λιτότητα μιας τελετουργίας. Ισως το φόρτωσε κάπως με σύμβολα, ίσως η off αφήγηση από τον Γιώργο Γκάτζιο ακουγόταν κάπως μελίρρυτη αλλά το αποτέλεσμα, υποστηριγμένο από τρεις ικανότατες ηθοποιούς – Ηλέκτρα Γεννατά, Ειρήνη Ράπτη και, κυρίως, Δέσποινα Γκάτζιου -, δικαίωσε συγγραφέα και σκηνοθεσία.