ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Καινούργια ζάλη

Το σχήµα δεν ήταν ποτέ το πρώτο πρόβληµα. Το τελευταίο εξάµηνο το πρόβληµα ήταν ότι η κυβέρνηση πριόνιζε το κλαδί στο οποίο καθόταν. Υπονόµευσε καίρια τον εαυτό της προτού νιώσει την πίεση της πλατείας. Γι’ αυτό και η αλλαγή του σχήµατος µπορεί να συντελεί στην επιβίωσή της, δεν θεραπεύει όµως την υπαρξιακή της ζάλη: την αµφιθυµία της απέναντι στο Μνηµόνιο.

Μέχρι τις εκλογές για την Αυτοδιοίκηση, η κοινωνία άκουγε – παρά τις παραφωνίες – την κυβέρνηση να δηλώνει αφοσιωµένη σε ένα οικονοµικό πρόγραµµα εθνικής ανάγκης. Μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση διέκοπτε την αφωνία της µόνο για να συκοφαντήσει την πολιτική που προσπαθούσε να υλοποιήσει.

Αποκορύφωµα αυτής της αστάθειας ήταν η πρωθυπουργική εξαγγελία ότι θα απαγορευτεί διά νόµου η πώληση δηµόσιας γης. Ο Πρωθυπουργός έδειξε να ενδίδει στις φωνές που κυριαρχούν έκτοτε στη δηµόσια ζωή. Τις φωνές που διηγούνται την κρίση σε τόνους εθνικού µελοδράµατος και κηρύττουν ότι υπάρχουν εύκολες λύσεις. Λύσεις περήφανες,ανώδυνες, αντιευρωπαϊκές.

Αυτές οι έξαλλες µειοψηφίες βρήκαν χώρο και άνθησαν. Φύτρωσαν στο κενό πειθούς που άφησε µια ανασφαλής κυβέρνηση. Το κενό που άφησαν οι ίδιοι οι υπουργοί – πρώην και νυν – που καµώνονταν ότι η χώρα είναι ακόµη σε θέση να θέτει δικούς της όρους. Οι ίδιοι οι βουλευτές – πρώην και νυν ΠΑΣΟΚ – που ταύτιζαν τις κρατικοδίαιτες πελατείες τους µε το εθνικό συµφέρον. Οι ίδιοι πρώην απλοί βουλευτές και νυν αγέρωχοι υφυπουργοί που έκραζαν. Και υπέσκαπταν το πρόγραµµα που ανέλαβαν τώρα να εφαρµόσουν.