Στο άγνωστο µε βάρκα την ελπίδα

Κατ’ αρχάς τα θερµά µου συλλυπητήρια στον αθλητικό Τύπο που όλα τα προηγούµενα χρόνια τέτοιο καιρό ζούσε τον µύθο του παραµυθιάζοντας τους φιλάθλους µεµεταγραφέςτις οποίες δεν θα φανταζόταν ούτε ο πατέρας της επιστηµονικής φαντασίας Ιούλιος Βερν αλλά φέτος θα τραβήξει µεγάλο ζόρι. Πλέον, η αποστολή του δεν είναι να «πουλήσει» στο αναγνωστικό κοινό πως αντί για τον «φούφουτο» θα έρθει ο Κρέσπο, ο Σαβιόλα ή ο Αλµέιδα αλλά ότι ο «φούφουτος» που θα έρθει, είναι καλύτερος από τον Κρέσπο, τον Σαβιόλα ή τον Αλµέιδα. Το οποίο εκ τωνπραγµάτων «αγοράζεται» πιο δύσκολα. Τα δέοντα και στους τεθλιµµένους οπαδούς που περνούσαν τα π.Μ. (προ Μνηµονίου)καλοκαίρια τους κάνοντας µεγάλα όνειρα για την αγαπηµένη τους οµάδα µε µόλις 3-4 ευρώ την ηµέρα: όσο κοστίζει το «σετάκι» αθλητική εφηµερίδα και φραπεδιά. Σήµερα, ακόµη και η ελπίδα είναι απαγορευµένη.

Εκτός αν µιλάµε για τίποτα αφελείς που διαβάζουν ότι ο Παναθηναϊκός ή η ΑΕΚ θα «πετάνε» µε τους παίκτες που η Πόρτο ή η Σεβίλλη έχουν για πέταµα και το καταπίνουν αµάσητο. Μπροστά στους αγιάτρευτα αισιόδοξους η επιστήµη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Αλλά, αν η θετική σκέψητων οπαδών ότι οι οµάδες τους θα βρουν χρυσάφι στα σκουπίδια τούς κάνει ευτυχισµένους χωρίς να βλάπτει κανέναν, η αυθαίρετη πεποίθηση των διοικήσεων ότι όλα θα πάνε καλά έτσι λάθος που γίνονται, µπορεί να αποβεί µοιραία: για τις οµάδες και για τις ίδιες.

Παναθηναϊκός και ΑΕΚ κάνουν την ίδια κουταµάρα µε εκείνους που προσπαθούν να χτίσουν όσο πιο φθηνά γίνεται: δίνουν όσα µπορούν να δώσουν στα υλικά και στουςµαστόρους αλλά θεωρούν ότι ένας επιβλέπων µηχανικός ή ένας αρχιτέκτονας είναι πεταµένα λεφτά. Κι όµως: όσο λιγότερα έχεις να διαθέσεις, τόσο περισσότερο σου χρειάζεται ένας άνθρωπος που ξέρει να σε κατευθύνει να τα ξοδέψεις σωστά.

Στο ποδόσφαιρο αυτός ο αρχιτέκτονας λέγεται τεχνικός διευ θυντής – και οι ελληνικές οµάδες δεν έχουν τη δουλειά του σε µεγάλη υπόληψη. Ισως επειδή από το επάγγελµα πέρασαν «ειδικοί» σαν τον Κωστάκη τον Αντωνίου ο οποίος έφτιαξε την ακριβότερη οµάδα µιαςχρήσεως που έχει γνωρίσει το ποδόσφαιρο.

Ο Παναθηναϊκός, για παράδειγµα, δεν είχε πρόβληµα να καλύψει τη θέση µε εργαζόµενο µερικής απασχόλησης (ο Σαµαράς είναι και υπεύθυνος των Ακαδηµιών) ενώ η ΑΕΚ έχει χρίσει τεχνικό διευθυντή έναν… τραπεζικό υπάλληλο, τον Γκρέταρσον, που το ποδόσφαιρο είναι το δεύτερο κατά σειράν χόµπι του µετά το ψάρεµα του µπακαλιάρου. Έτσι, εδώ και έναν χρόνο έχει τρελαθεί στα ταξίδια αλλά από όλους τους παίκτες που «ψάρεψε», δενέχει έρθει ούτε… λέπι.

Το να διαλέγει ο προπονητής παίκτες που ταιριάζουν στα πλάνα του και να µη µαθαίνει από τις εφηµερίδες ότι θα συνεργαστεί µαζί τους – όπως συνέβαινε παλιότερα – είναι καλό πράγµα. Αλλά στην περίπτωση του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ φτάσαµε στο άλλο άκρο: όλους όσους σκοπεύουν να φέρουν ο Φερέϊρα και ο Χιµένεθ, τους είχαν παίκτες στις πρώην οµάδες τους.

Λες και η ποδοσφαιρική αγορά αρχίζει και τελειώνει στην Πόρτο και στη Σεβίλλη… Η παντοδυναµία του προπονητή είναι επικίνδυνη για δύο λόγους: Πρώτον, επειδή µπορεί να γεµίσει το ρόστερ µε παίκτες που τον θεωρούν «ποδοσφαιρικό πατέρα» τους. Κι όταν εκείνος αποχωρήσει, τα «παιδιά» του να νοιώθουν ορφανά και ο διάδοχός του να τα βλέπει σαν τα… µούλικα της γυναίκας του από τον πρώτο της γάµο. Στην περίπτωσή µας ο κίνδυνος αυτός µεγαλώνει καθώς ο µεν Χιµένεθ «ψάχνεται» κάθε δεύτερη εβδοµάδα να… την κάνει στην Ισπανία, ο δε Φερέιρα µπορεί να φύγει µε µία ήττα όπως ακριβώς παρέµεινε µε µία νίκη.

∆εύτερον, γιατί ο πειρασµός του προπονητή να επιµείνει µέχρις αηδίας στη µεταγραφή για την οποία είναι αποκλειστικά υπεύθυνος µέχρι να του «βγει», είναι ανθρώπινος – και συνήθως αντί να φτιάξει την οµάδα, χαλάει τα αποδυτήρια.