ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ ∆ύο ώρες χωρίς Μνηµόνιο

Εδώ ο κόσµος καίγεται κι εγώ θα τρέχω στην οπερέτα; Δεν περίµενα να µου τεθεί το ερώτηµα. Ενιωθα τον αέρα να µυρίζει µπαρούτι, αλλά είχα και το άλλοθι στο τσεπάκι: πρέπει να τη δω διότι πρέπει να ενηµερώνοµαι. Αν δεν δω, δεν θα έχω τι να γράψω. Η ζωή συνεχίζεται, δεν θα είµαι άλλωστε η µοναδική θεατής. Κι άλλωστε τι πήγαινα να δω; Μια παράσταση που διοργανώνουν «Οι όπερες των ζητιάνων».

Οχι καλλιτέχνες-ζητιάνοι. Προς Θεού. Μια οµάδα καλλιτεχνών που ανεβάζουν παραστάσεις µουσικού θεάτρου µε χαµηλό κόστος. Οπότε µέσα στο κλίµα ήµουν. Κατά βάθος όµως ήταν τόση η χαρά µου που επιτέλους άρχιζε η τρεχάλα «να προλάβω µετά το γραφείο τις παραστάσεις του Φεστιβάλ» που µόνο τανκς θα µε σταµατούσε. Και πήγα.

Ουρά τα ταξί να σταµατούν µπροστά στο 260 της Πειραιώς. Βγαίνουν κυρίες καλοχτενισµένες, µιας κάποιας ηλικίας, που αποτελούν κυρίως το κοινό του Ηρωδείου. Ηταν όµως «Η κόρη της καταιγίδος», η οπερέτα του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, που τις είχε φέρει ώς εκεί κι αναµείχθηκαν µε τους νεώτερους που ακολουθούν το πιο εναλλακτικό ρεπερτόριο της Πειραιώς. Στη σκηνή έχει στηθεί µια γαµήλια δεξίωση. Με τα πλαστικά τα λουλουδάκια της, την τέντα για τη µικρή ορχήστρα – όχι αρκετή για να στηρίξει οπερέτα – τις χτενισµένες α λα κυρία Τεπενδρή καλεσµένες… Ο,τι χρειαζόταν για να σου φτιάξει η διάθεση. Οι ερµηνείες µπορεί να µην ήταν οι καλύτερες που έχω ακούσει, αλλά λίγο οι ακραίες παρεξηγήσεις της υπόθεσης – µια πεθερά προσπαθεί µε ακραίο τρόπο να χωρίσει τη νιόπαντρη κόρη της ώστε να µη συµµαχήσουν ο σύζυγος µε τον γαµπρό της εναντίον της – λίγο το σουξέ «είναι η Πλου Πλου Σε Λα Κοντές, αρτίστα από τις ξακουστές», λίγο τα κιτσάτα ρούχα, ήταν αρκετά για να ξεχάσω έστω και για δύο ώρες Μνηµόνιο, διαπραγµατεύσεις, «Αγανακτισµένους». Η αποχώρηση µε βρήκε λίγο πριν από τα µεσάνυχτα µε το φεγγάρι να βρίσκεται µια ανάσα πριν γίνει ολόγιοµο. Και πριν εκραγεί την εποµένη.