Η νύχτα του άθλου

άξέχαστες εικόνες σαν να ήταν χθες. Με χιλιάδες κόσµο να γεµίζει, εκτός από το γήπεδο, τις πλατείες και τους δρόµους.
Τότε ήταν από χαρά και όχι από αγανάκτηση όπως σήµερα…

Hταν το γλυκό µεθύσι τηςνίκης, του άθλου που µας πρόσφεραν απλόχερα τα 12 παλικάρια του ΚώσταΠολίτη, της εθνικής οµάδας µπάσκετ, που έγραψε µία από τις πιο χρυσές σελίδες στην ιστορία της χώρας.

Εκείνο το βράδυ της 14ης Ιουνίου 1987, πριν από 24 χρόνια, ολοκλήρωναν τον άθλο µε τις βολές του «τίµιου γίγαντα» Αργύρη Καµπούρη και το 103-101επί της πανίσχυρης (και ουσιαστικά ανίκητης µέχρι τότε) Σοβιετικής Ενωσης στον τελικό του Ευρωµπάσκετ.

Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά, το εθνικόµας φρόνηµα είχε φτάσει στονουρανό καιµαζί απογειώθηκε και τοµπάσκετ, που ανακηρύχθηκε δικαίως εθνικό σπορ.

Οι επιτυχίες που ακολούθησαν όλα αυτά τα χρόνια µέχρι και σήµερα, αποδεικνύουν ότι οι σπόροι πουµπήκαν τότε, όχιαπλώς άνθισαν αλλάέβγαλαν και ρίζες, αλλάζοντας και τον ρου του αθλήµατος που µετατράπηκε (δυστυχώς όµως για τους λίγους) σε επαγγελµατικό µε πλούσιεςαπολαβές και πολλά κέρδη.

Οσον αφοράτο αγωνιστικό κοµµάτι, κυρίως της εθνικής οµάδας, τηρήθηκε κατά γράµµα το πλάνο, αξιοποιήθηκε στο έπακρο η χρυσή φουρνιά και µπόλιασε πολλά παιδιά που έφτασαν σήµερα να αποτελούν πλέον τη νέα χρυσή φουρνιά που συνεχίζει στον ίδιο δρόµο. Μέσα από αυτά τα χρυσά χρόνια, πέρα από τα άνθη ευδοκίµησαν βέβαια και… παράσιτα, ζιζάνια που είχαν στόχο απλώς να περάσουν ζωήχαρισάµενη δίπλα στην κότα µε τα χρυσά αυγά. Επιτήδειοιµάνατζερ,πρόεδροιφαντάσµατα, παίκτες -φωτοβολίδες, πήραν λάµψη (και χρήµα) από αυτή την αίγλη πουέδινε το µπάσκετ, επιστρέφοντας µόνο καταστροφή. Κάπως έτσι φτάσαµε σήµερα, 24 χρόνια µετά, να κινδυνεύουµε να επιστρέψει τοµπάσκετ στον ερασιτεχνισµό.