Του «κολληταριού» απέναντι πείτε του να σωπάσει

Εντάξει, το να ζεις πια στην Ελλάδα είναι συζητήσιµο.

Το να µη ζεις όµως, ε, εκείνο είναι που σηκώνει συζήτηση. Πόσω µάλλον όταν ήσουν «επώνυµος» και όλοι σπεύδουν να σε προσεταιρισθούν – κάτι σαν µόδα, στο χειρότερό του.

Παράδειγµα τρανό, όπως φαίνεται, ο τραγουδοποιός Νίκος Παπάζογλου. Του οποίου η οικογένεια τα έχει δει όλα µετά την αποδηµία του.

Βρήκαν των παθών τους τον τάραχο από µια σειρά επαγγελµατιών «της προσκολλήσεως», που µη δουν κανάλια και φλας… πέφτουν πάνω τους και αρχίζουν να µιλάνε για τον τραγουδοποιό σαν να ήταν «κολλητάρια» κι «αδέλφια» (δεν είναι κρυφό ότι πρόσφατα, ύστερα από άλλη αποδηµία του τραγουδιού, γνωστός συνθέτης επέµενε να εµφανίζεται ως «κολλητάρι» του αποδηµήσαντος για να κάνει το κοµµάτι του στα κανάλια, ενώ ήταν παγκοίνως γνωστό ότι ήταν στα µαχαίρια και µάλιστα τον είχε ρίξει… – Ελλαδάρα, το µεγαλείο σου!).

Απηυδισµένη η οικογένεια του Νίκου Παπάζογλου έφτασε να απευθυνθεί δηµοσίως στα όψιµα και κατά φαντασίαν «κολλητάρια» µε την ακόλουθη επιστολή – και ο νοών νοείτω: «Από τότε που έφυγε ο Νίκος οι λέξεις για αυτόν περίσσεψαν. Και δεν εννοούµε εκείνες τις λίγες τις απλές, τις συγκρατηµένες, τις φράσεις τις µισές και βουρκωµένες. Εννοούµε τις άλλες, τις περίσσιες, τις παραγεµισµένες, που πάντα απέφευγε στα τραγούδια του, που ηχούν τόσο παράφωνες δίπλα στη µουσική του, στη ίδια τη ζωή του.

Εµείς, οι στενοί του φίλοι και η οικογένειά του, µείναµε και είµαστε ώς και τώρα βουβοί, χαµένοι.

Η φωνή του εξακολουθεί να είναι δίπλα µας, µέσα µας. Ας φοβηθούν, λοιπόν, για λίγο ακόµα οι λέξεις τα χείλη… Ας µη βιάζονται κάποιοι να σκεπάσουν τη φωνή του µε τη δική τους. Ας µείνουµε λίγο ακόµα σιωπηλοί…».