ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Ακόµα και η καµαριέρα αντιστάθηκε»!

Η λαοθάλασσα που ανέβαινε αργά το βράδυ τις σκάλες του Μετρό στο Σύνταγµα µάς προδιέθεσε γι’ αυτό που µας περίµενε στην πλατεία. Στο πυκνό, αλλά ήρεµο πλήθος, µπαµπάδες µε µωρά στην πλάτη, µεσήλικοι µε τους σκύλους τους και ζωηρές νεανικές παρέες ανακατεύονταν µε γιαγιάδες µε πρησµένα πόδια, εφήβους µε ποδήλατα και ανάπηρους σε καροτσά κια. Ο ήχος από τις κατσαρόλες, τα µπρίκια, τιςσφυρίχ τρες και τα «ου» αυξοµειωνόταν συνεχώς και συνόδευε τα τύµπανα. Τα λέιζερ «έδειχναν»ασταµάτητα τα παράθυρατης Βουλής… Πόσο µακριά και πόσο ψεύτικα φάνταζαν από εδώ τα τηλεπαράθυρακαι οι ένοικοί τους!

O σκελετός που κρεµόταν ανάποδα από ένα τσιγκέλι µε προβληµάτισε: Να παραπέµπει άραγε σε αυτό που έλεγε ανέκαθεν ο απλόςΕλληνας για τους κακούς πολιτικούς «Κρεµάστε τους στο Σύνταγµα!» ή απλώς προβλέπει το… µέλλον µας; Μια τεράστια ελληνική σηµαία µε τον Κολοκοτρώνη στο κέντρο της διέσχισεκαµαρωτή την πλατεία καικαταχειροκροτήθηκε.

Κουρασµένοι από τη δύσκολη µέρα, πήγαµε για λίγο αλλά καθήσαµε τελικά έωςτα µεσάνυχτα. Τοίδιο και οι περισσότεροι γύρω µας.

Οπως έγραφε και τοευρηµατικό πλακάτ, «Ακόµα και η καµαριέρα αντιστάθηκε»!