«Ο ηθοποιός έχει µέσα του ένα θηρίο που θέλει να απελευθερωθεί»

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης που εντυπωσίασε στις Κάννες µε τον ρόλο του ως Νικολά Σαρκοζί, συνάντησε το κοινό του στο Γαλλικό Ινστιτούτο και µίλησε για τη δουλειά του και την ελληνική καταγωγή του
Το κοινό έχει αρχίσει και µαζεύεται σιγά σιγά. Το απαρτίζουν φοιτήτριες και φοιτητές από τη Γαλλία που επέλεξαν την Ελλάδα στο πρόγραµµα Erasmus, έλληνες υπάλληλοι του Ελληνογαλλικού Επιµελητηρίου που συζητούν σε πηγαδάκια κρατώντας ένα ποτήρι κρασί, αλλά και µεσήλικες κυρίες που ζουν στη Νότια Γαλλία και κατεβαίνουν στην Αθήνα για διάφορους λόγους. «Είναι από εκείνους πουέχουν ταλέντο. Τον γνωρίζουµε κυρίως από τηδουλειά του στην Comedie Francaise», λέει ο Σταύρος Κωνσταντακόπου- λος που µαζί µε τη σύζυγό του Γκιζέλ ζουν µεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας. «Είναι πολύ γνωστός αλλά διακριτικός», πιστεύει η Μαρί Ντιβάλ που εργάζεται στην Αθήνα και µαζί µε τον φίλο της Ζαν-Φιλίπ κυνηγάνε όλες τις εκδηλώσεις που τους θυµίζουν την πατρίδα. Οπως αυτή στο κτίριο της οδού Σίνα το βράδυ της ∆ευτέρας, 23ης Μαΐου, µε τον τίτλο «Ο Ντενί Πονταλιντές συναντά την Ελλάδα».

Στη σκηνή, εκ δεξιών του γάλλου ηθοποιού η Θέµις Μπαζάκα, συµπρωταγωνίστριά του στο κινηµατογραφικό του ντεµπούτο «Ξένια» του 1989, του Πατρίς Βιβανκός. Εξ ευωνύµων η Κάτια Αρφαρά, υπεύθυνη του τµήµατος Θεάτρου και Χορού της Στέγης Γραµµάτων και Τεχνών, που έχει αναλάβει τον ρόλο του συντονισµού της συζήτησης. Ο Πονταλιντές δεν νιώθει καθόλου άβολα σε ελληνικό έδαφος. Ο παππούς του γεννήθηκε στην Αθήνα, µετανάστευσε όµως στην Αλεξάνδρεια και πέθανε νωρίς, πριν προλάβει να µεταδώσει στην οικογένεια την ελληνική κουλτούρα. Οταν ο Ντενί ήρθε πρώτη φορά στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1980 για την ταινία «Ξένια», το πρώτο πράγµα που έκανε ήταν να αναζητήσει στον τηλεφωνικό κατάλογο Ελληνες που φέρουν το επώνυµό του. «∆εν υπήρχε κανένας άλλος Πονταλιντές», λέει µε ένα µικρό παράπονο.

Ο κόσµος πάντως τον γνωρίζει κυρίως από την υποκριτική καριέρα του.

Σπουδασµένος στην Ανωτάτη ∆ραµατική Σχολή του Παρισιού, εδώ και αρκετά χρόνια λάµπει σαν αστέρι του γαλλικού κινηµατογράφου και του θεάτρου. Μάλιστα από το 1997 ανήκει στις τάξεις της Comedie Francaise. Το 1999 τιµήθηκε µε το βραβείο Μολιέρου για τον ρόλο του στον «Επιθεωρητή» του Γκόγκολ, ενώ πέρυσι το καλοκαίρι θριάµβευσε ως «Ριχάρδος Β’» στο Φεστιβάλ της Αβινιόν. Στα µελλοντικά σχέδιά του στη Γαλλία είναι ο «Αρχοντοχωριάτης» του Μολιέρου. Για την «Υπόθεση Τζέκιλ», οι κριτικοί έγραψαν διθυράµβους. «Πρόκειται για µια µεταφορά του βιβλίου του Ρ.-Λ. Στίβενσον, τον οποίο ανακάλυψα από την ταινία “∆άσκαλος για κλάµατα” του 1963 µε τον Τζέρι Λιούις», λέει. «Προσπάθησα να ανακαλύψω τη δική µου σκοτεινή πλευρά. Ο ηθοποιός έχει µέσα του ένα θηρίο, ένα άγριο σκυλί που θέλει να απελευθερωθεί. Εκεί βρίσκεται η χαρά του».

Και ο ρόλος του ως Νικολά Σαρκοζί στο «La conquete» που έκανε πρεµιέρα στις Κάννες; Για τον Πονταλιντές, η ταινία του Ξαβιέ Ντιρινζέ είναι µάλλον µια κωµωδία που εξιστορεί την αναρρίχηση στην εξουσία του γάλλου προέδρου. «Το σενάριο είναι αστείο γιατί είναι και το πρόσωπο. Ο Νικολά Σαρκοζί θα µπορούσε να είναι ένας ήρωας του Μολιέρου», λέει ο ηθοποιός. «Είναι άνθρωπος που κάθε µέρα µπορεί να έχει και από µια καινούργια άποψη, αρκεί να συνειδητοποιήσει ότι αυτή µπορεί να πυροδοτήσει τα πράγµατα».

Κωµωδία λοιπόν η κινηµατογραφική µεταφορά της ανόδου του Σαρκοζί. Με πρωταγωνιστή έναν ηθοποιό που όχι µόνο δεν πάσχει από έλλειψη χιούµορ, αλλά και το αποδεικνύει όταν διαβάζει τις σηµειώσεις που εδώ και λίγο καιρό άρχισε να κρατά από τα περιπετειώδη γυρίσµατα της «Ξένιας». «Είχα αποφασίσει να ερωτευτώ τη Θέµιδα Μπαζάκα. Το πρώτο της όνοµα θυµίζει δικαιοσύνη και το δεύτερο, ένα µεγάλο κανόνι χωρίς σαφείς ποιητικούς συνειρµούς», συνεχίζει µέσα σε θυµηδία.

Και η εκδήλωση συνεχίζεται µε την ελληνίδα ηθοποιό και τον γάλλο συνάδελφό της να διαβάζουν, ο καθένας στη γλώσσα του, το ποίηµα «Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη οµορφιά» του Οδυσσέα Ελύτη. Υστερα από ένα µικρό διάλειµµα πρόκειται να ακολουθήσει η προβολή της κωµωδίας «Liberte – Oleron» του 2001, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Ντενί Πονταλιντές σκηνοθετηµένος από τον αδελφό του Μπρουνό. Στο µεταξύ οι περισσότεροι, Ελληνες και Γάλλοι, κατευθύνονται προς τον κήπο και τα κοκτέιλ. Τι τους άρεσε περισσότερο από τη βραδιά; «Η ανάγνωση των σηµειώσεών του, είχε πολύ ενδιαφέρον», λένε η νεαρή Μαρί και ο Ζαν-Φιλίπ, που θα περιµένουν την έκδοσή τους µε ανυποµονησία. «Εχει πολύ χιούµορ και είναι ακόµα καλύτερος από ό,τι περίµενα», λένε ο Σταύρος και η Γκιζέλ και παροµοιάζουν τον Πονταλιντές µε τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν. «Μακάρι να γίνονταν και να διαφηµίζονταν περισσότερο τέτοιες εκδηλώσεις», συµπληρώνουν. «Οχι ότι οι δύο λαοί έχουν προβλήµατα, αλλά η ελληνογαλλική φιλία θα ήταν πιο ισχυρή».

INFO

Η «Υπόθεση Τζέκιλ» σε σκηνοθεσία και ερµηνεία Ντενί Πονταλιντές και κείµενο της Κριστίν Μονταλµπετί θα ανεβεί στη Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών, από τις 24 µέχρι τις 26 Μαΐου.
Πληροφορίες στο τηλ. 210-
9005.800

«Θα ήθελα να υποδυθώ τον… Σοφοκλή»

λίγο µετά το τέλος της εκδήλωσης, ο Ντενί Πονταλιντές θα κατευθυνθεί στον χώρουποδοχής του Γαλλικού Ινστιτούτου για να παραδοθεί στα χέρια των δηµοσιογράφων. Μιλάει για την «Υπόθεση Τζέκιλ», που «µπορεί να µας διδάξει ότι πρέπει να είµαστε επιφυλακτικοί όχι µόνο µε τους άλλους αλλά καιµε τονίδιο µας τον εαυτό». Περιλαµβάνει άραγε στα µελλοντικά του σχέδια κάποια άλλη γαλλοελληνικήπαραγωγή; «Μετά την “Ξένια” το 1989, το όνειρό µου ήταν να παίξω σε µια ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου», λέει. «∆εν υπάρχουν κάποια ελληνογαλλικά σχέδιααυτή τη στιγµή, αλλάθα το ήθελα πολύ», συµπληρώνει.

Και αν όπως µε τον Νικολά Σαρκοζί, σας δινόταν ηευκαιρίανα υποδυθείτε έναν έλληνα πολιτικό, σύγχρονο ή παλαιότερο, ποιος θα θέλατε να είναι αυτός, τον ρωτάµε.

«Νοµίζω ότι θα προερχόταν από άλλη εποχή», απαντά. «Θα ήταν ο Σοφοκλής, ο τραγικός. Γιατί το θέατρο τηςελληνικής αρχαιότητας ήταν αισθητική αλλά και πολιτική τέχνη και πράξη. Και οι ποιητές ήταν µεγάλες πολιτικέςπροσωπικότητες».