Ο Ραφίκ που όλοι… αγαπήσαµε

Η ΠΑΡΟΙΜΙΑ «πρώτα βγαίνει η ψυχή και µετά το χούι» που συχνά πυκνά επικαλείται ο λαός, είναι αυτή που έρχεται στο µυαλό στο άκουσµα του ονόµατος του Ραφίκ Τζιµπούρ.

Ο Γαλλοαλγερινός – ποδοσφαιριστής µε περίσσιο ταλέντο – χρειάστηκε µόλις 6 µήνες στον Ολυµπιακό για να… αποκαλύψει ακόµη µία φορά τον πραγµατικό χαρακτήρα του. Αυτόν που τον έχει φέρει σε ένα σωρό αντιπαραθέσεις τα χρόνια (και δεν είναι λίγα) που βρίσκεται στην Ελλάδα. Αντιπαραθέσεις στις οποίες ο Τζιµπούρ εµφάνιζε τον εαυτό του στον ρόλο του θύµατος. Ενώ σχεδόν πάντα ήταν ο θύτης.

Τα ίδια επιχείρησε να κάνει και στον Ολυµπιακό. Το ζητούµενο αυτή τη φορά δεν ήταν αν το 1.000.000 ευρώ της ετήσιας αµοιβής που έχει συµφωνήσει είναι λίγα, αλλά το γιατί να παίρνει περισσότερα από αυτόν ο Μιραλάς!

Βεβαίως, στην πειραϊκή ΠΑΕ υπάρχει µια ισχυρή διοίκηση και ένας προπονητής που χαίρει της πλήρους εκτίµησής της και έτσι στην πρώτη… στραβή ο Γαλλοαλγερινός θα δει την πόρτα της εξόδου.

Αλλωστε, κανείς δεν θέλει στα χέρια του µια απασφαλισµένη βόµβα, έτοιµη να εκραγεί.

Με τα µυαλά που κουβαλάει ο προικισµένος φορ, αυτό που καταφέρνει είναι να χαραµίζει τα ποδοσφαιρικά του προσόντα τα οποία θα µπορούσαν να τον οδηγήσουν πολύ ψηλά. Και µάλιστα σε ευρωπαϊκό επίπεδο.