ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φενέρµπαχτσε ή Γαλατασαράι;

Από ένα πρόχειρο γκάλοπ που έκανα στα παζάρια και στους ταξιτζήδες της Πόλης διαπίστωσα ότι οι οπαδοί της Γαλατασαράι στην Ελλάδα υποστηρίζουν Παναθηναϊκό. ∆εν το πήρα στα σοβαρά, το κίνητρό µου άλλωστε ήταν εντελώς ασόβαρο, ίσα για να ανταποδώσω τα κοµπλιµέντα στους φιλικούς µπατζανάκ. Ελα όµως που τσίµπησαν κάποιοι από την παρέα κι άρχισαν το γνωστό τροπάρι ότι, και καλά, η Γαλατασαράι προέρχεται από το οµώνυµο κολέγιο της Κωνσταντινούπολης, σαν να λέµε δηλαδή το κονσερβατουάρ της Παιανίας.

Κι εγώ υποστηρίζω οµάδα αλλά δεν ξεχνώ ποτέ το τυχαίο ή το µοιραίο των ποδοσφαιρικών φρονηµάτων. Τυχαίο διότι, στην άγουρη ηλικία που γίνονται αυτού του είδους οι ισόβιες επιλογές, µπορεί να σε καλόπιανε ο επιτήδειος νονός µε κάνα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια για το Πάσχα οπότε εσύ γινόσουν αυτοµάτως Ολυµπιακός. Μπορεί πάλι κάνας ινστρούχτορας θείος να σου εξηγούσε τη συµβολή του Τριφυλλιού στην κτηνοτροφία οπότε η Λεωφόρος γινόταν µονόδροµος. Για να µονοδροµηθεί κανείς ποδοσφαιρικά συντρέχουν και οι αναγκαστικοί λόγοι. Αν επί παραδείγµατι είσαι Μαρσεγιέζος είναι µοιραίο να διαλέξεις τη Μαρσέιγ κι αν είσαι Καλαµατιανός αδύνατον να προτιµήσεις τον Ηρακλή Καρδιτσοµαγούλας από την οµάδα της πόλης σου.

Κι αφού µαζέψουµε τα παραπάνω υλικά, τα ψιλοκοσκινίζουµε και τα κλείνουµε αεροστεγώς σε ένα σακουλάκι µην τυχόν και ξεφύγει η παράνοια από καµιά λασκαρισµένη ραφή.

Γιατί αν κανείς ξύσει την επιφάνεια του ωραίου παιχνιδιού µε τον οριοθετηµένο ανταγωνισµό που προϋποθέτει, δεν αποκλείεται αντί για κολέγια, λιµάνια, ιδεολογικές σάλτσες και τα τοιαύτα να βρεθεί αντιµέτωπος µε τόνους ρατσισµού και καντάρια ανθρώπινης βλακείας. Να ‘χουµε να γκρεµίζουµε!