Η απόλυτη αρµονία είναι πληκτική

Προσανατολισµένο προς τον ΕιρηνικόΩκεανό,µε ένα πανέµορφοβουνόστην πλάτη του, άριστες κοινωνικές υπηρεσίες, χαµηλή εγκληµατικότητα και χτισµένο σταανθρώπιναµέτρα, το Βανκούβερ καταλαµβάνει σταθερά τατελευταία χρόνια την πρώτη θέση στιςλίστες µε τις πόλεις που προσφέρουν την καλύτερη ποιότητα ζωής. Τον τίτλο της καλύτερης πόλης κέρδισε στην αξιολόγηση του βρετανικού περιοδικού «Εκόνοµιστ» αλλά και του αµερικανικού «Φορµπς». Μόνο που αυτές οι αξιολογήσεις αφήνουν αναπάντητα µιασειρά απόερωτήµατα: Ποιοςθέλει «πραγµατικά» να πάει να ζήσει στο Βανκούβερ; Με τόσο κρύο; Τόσο µακριά; Τόσολίγο ελκυστικό; Μήπωςη ζωή εκεί θα ήταν το συνώνυµο της πλήξης; Τα ερωτήµατα αυτάέθεσαν πριν από µερικές ηµέρες οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιµς». Η βρετανική εφηµερίδα ζήτησε από τον αρµόδιο συντάκτη της στηναρχιτεκτονική, από µια επιτροπή αλλά καιτους αναγνώστες της να δώσουν τις δικές τους απαντήσειςκαταθέτοντας τις δικές τους απόψεις.

Ο τίτλος ήτανχαρακτηριστικός: «Liveable Vs Lovable». Και αυτό που διαπιστώθηκε είναι ότι οι δείκτες που χρησιµοποιούνται για να εντοπιστούν οι πόλεις που προσφέρουν την καλύτερη ποιότητα ζωής παράγουν πάνω κάτω τα ίδιααποτελέσµατα: Βανκούβερ, Βιέννη, Ζυρίχη, Γενεύη, Κοπεγχάγη, Μόναχο. Πόλεις µεσαίωνδιαστάσεων στοβόρειο ηµισφαίριο. Αλλά πούείναι τα κύµατα τωνµεταναστών που τρέχουν σε αυτούςτους προορισµούς; Και πώς είναι δυνατόν πόλεις που αγαπάµε όλοιµας, όπως η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, η Ρώµη, η Κωνσταντινούπολη ή το Ρίο ντε Τζανέιρο, να µη βρίσκουν ποτέµια θέση σε αυτές τις λίστες;

«Υπάρχει µια βασική αντίφαση» δηλώνει ο Τζόελ Κότκιν,καθηγητής ΟικιστικήςΑνάπτυξης στο Πανεπιστήµιο του Κέµπριτζ. «Είχαεπισκεφτεί πρόσφατα τηνΚοπεγχάγη και είναιπολύ χαριτωµένη. Ειλικρινά, όµως, έπειτα από µια ηµέρα δεν ήξερα τι να κάνω. Το ερώτηµα που πρέπει να θέσουµε είναι: τι κάνει µεγάλη µια πόλη; Εάν η ιδέα που έχετεγια τη µεγάλη πόλη είναι ξεκούραση, τάξη,καθαριότητα, τότε ηΚοπεγχάγη καιτο Βανκούβερ είναι εντάξει. ∆ιαφορετικά όχι», προσθέτει.

Από την πλευρά του ο ΡίκιΜπάρντετ, ιδρυτής του Cities Programme στο LondonSchool ofEconomics επισηµαίνειότι αυτέςοι κατατάξεις περιέχουν µέρη στα οποία κανένας δεν θέλει να ζήσει πραγµατικά. «Στους περισσότερους ανθρώπους αρέσει να ζουν σε µεγάλες και σύνθετες πόλεις, όπου δεν γνωρίζεις τους πάντες και δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το µέλλον. Πόλεις που είναι πηγή προβληµάτων και κοινωνικής έντασης αλλά και ευκαιριών», παρατηρεί ο ίδιος. Ο κριτικός αρχιτεκτονικής των «Φαϊνάνσιαλ Τάιµς» επισηµαίνει ότι συνήθως οι καλύτερες πόλεις πληρούν κατά το δυνατόν το κριτήριο της οικονοµικής ισότητας. Είναιπόλεις της µεσαίας τάξης.

«Αλλά είναι ακριβώς ηαντίθεση ανάµεσα στον πλούτο και τη φτώχεια που καθιστά µια πόλη δυναµική, την κάνει να δονείται», συµπεραίνει οΕντουιν Χέτκοουτ. Ακριβώς όπωςη Νέα Υόρκη, τοΡίο ή το Παρίσι.

Η καθαριότητα και η τάξη δεν αρκούν για µια ευτυχισµένη διαβίωση σε µια πόλη

Μονοτονία

«Επειτα από µια µέρα στην Κοπεγχάγη δεν ήξερα τι να κάνω», δηλώνει βρετανός καθηγητής