Μένουν µε τους δικούς του κανόνες

Το µπαλκόνι της βλέπει Ακρόπολη και Πνύκα. ∆υο βήµατα αριστερά απ’ την εξώπορτά της βρίσκεται στην ασφάλεια της τουριστικής Αθήνας. ∆υο βήµατα δεξιά είναι οι δρόµοι που αποφεύγει. Στενοί, υποφωτισµένοι, ποτισµένοι µε τη µυρωδιά των ούρων και του φόβου. Η Ελενα Μουρίκη κατοικεί στο κέντρο της Αθήνας, σε ένα σπίτι στα σύνορα δύο κόσµων.

Μετακόµισε στην οδό Αριστοφάνους το 2007. Είχε αγοράσει το διαµέρισµα το 2001, αναµένοντας την αναβάθµιση της περιοχής. Τελικά αντίκρυσε τα σηµάδια της παρακµής µετά το τέλος των Ολυµπιακών Αγώνων. Περιττώµατα στους δρόµους, σύριγγες στο κλιµακοστάσιο, ένας ηµιθανής άντρας που είχε τρυπώσει στο δωµατιάκι του ηµιώροφου. Επειτα ξεκίνησαν οι επιθέσεις. Αρπαγές τσαντών και απειλές. Η ίδια δεν έχει υπάρξει θύµα. Αλλά έχει ακούσει πολλές διηγήσεις. Και έχει δει ανθρώπους να ψάχνουν για φλέβα στο σώµα τους κατά τη διάρκεια της ηµέρας στο πεζοδρόµιο, εκεί απ’ όπου περνά µε τον πεντάχρονο γιο της. «Υστερα από αρκετό καιρό χάνεις την ευαισθησία σου και την κατανόηση ως άνθρωπος. Σε νοιάζει απλά να µην τους βλέπεις.

Θέλεις απλά να φύγουν και να ξεκινάς τη µέρα σου χωρίς αυτές τις εικόνες», λέει η κ. Μουρίκη.

Πέρα από τα κτίρια, τους δρόµους και 65 αυξήθηκαν κατά 23,8%.

Στο κέντρο της πόλης θα βρεις σήµερα συνταξιούχους που στέριωσαν εκεί από τα χρόνια της αντιπαροχής και αργότερα αποχαιρέτησαν τα παιδιά τους όταν αυτά τράβηξαν για τα προάστια. Θα συναντήσεις ορισµένους νέους που αγάπησαν τη βιοµηχανική του αύρα. Θα ψωνίσεις από επαγγελµατίες που η οικονοµική κρίση δεν τους επιτρέπει να αλλάξουν επιχειρηµατική στέγη. Και θα νιώσεις την ανασφάλεια στα λόγια του εµπόρου που αισθάνεται ευάλωτος επειδή κλείνει ο διπλανός του.

τις πλατείες, τη γειτονιά την κάνουν οι άνθρωποί της. Σύµφωνα µε έρευνα του ΕΚΚΕ («Η νέα κοινωνική γεωγραφία της Αθήνας»), το κέντρο της Αθήνας είναι µια γερασµένη περιοχή. Στη δεκαετία 1991- 2001 το ποσοστό των γηγενών κατοίκων άνω των 65 ετών στην Οµόνοια αυξήθηκε κατά 56,5%, ενώ ο συνολικός πληθυσµός µειώθηκε κατά 44,3%. Αντίστοιχα στον Αγιο Παντελεήµονα οι γηγενείς άνω των Η ΖΩΗ στο κέντρο έχει τους δικούς της κανόνες σύµφωνα µε τους κατοίκους του. Η κ. Μουρίκη αποφεύγει συγκεκριµένους δρόµους. Ενώ όποτε θέλει να επισκεφτεί τη φίλη της Ελένη Κωστίκα στην οδό Ευριπίδου, της ζητά να την πάρει µε το µηχανάκι, ακόµα κι αν χρειαστεί να κάνουν κύκλο. Με τα πόδια τα σπίτια τους απέχουν τρία λεπτά.

Και η κ. Κωστίκα παίρνει τα µέτρα της. Μετά τις εννιά τη νύχτα δεν ανεβαίνει την Ευριπίδου ούτε µε το αυτοκίνητο και δεν κουβαλάει ποτέ µαζί της τσάντα. Στην είσοδο της πολυκατοικίας που στεγάζει το αρχιτεκτονικό της γραφείο και το σπίτι της έχει τοποθετήσει µια βαριά, µεταλλική πόρτα.

Λίγα τετράγωνα µακρύτερα, στην Πλατεία Κουµουνδούρου, η Γαλάτεια Παραδείση έχει προχωρήσει ένα βήµα παραπάνω. Πληρώνει επτά ευρώ την ώρα έναν υπάλληλο εταιρείας σεκιούριτι γιανα διώχνει από την εξώπορτα της πολυκατοικίας της εµπόρους ναρκωτικών και τοξικοµανείς. Το βράδυ µετά τη δολοφονία του 44χρονου Μανόλη Καντάρη από ληστές στη συµβολή των οδών Ηπείρου και 3ης Σεπτεµβρίου, η κ. Παραδείση συνάντησε άλλους δέκα κατοίκους του Κέντρου σε µια σύσκεψη γεµάτη προβληµατισµό για το µέλλον των γειτονιών τους. «Προτείνω να σταµατήσουµε να πληρώνουµε δηµοτικά τέλη µέχρι να γίνει κάτι. Να αλλάξει η κατάσταση», είπε.


«Δεν φεύγω για να µη γίνει η περιοχή γκέτο»

Η ΠΙΟ ΣΥΧΝΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ που έχουν οι κάτοικοι του Κέντρου από άλλους συµπολίτες τους είναι η απορία: γιατί δεν φεύγουν από εκεί; Για κάποιους, απλώς δεν υπάρχουν άλλοι προορισµοί.

Ο Τραϊανός Καλλίνης δουλεύει µαζί µε τη σύντροφό του σε ένα ραφτάδικο στην οδό Χαριλάου Τρικούπη. Το µαγαζί είναι και σπίτι τους. Εχουν το κρεβάτι στο υπόγειο. Παραµένουν εκεί για οικονοµικούς λόγους, όπως λένε. Τους τελευταίους µήνες όµως αισθάνονται ότι κιν δυνεύουν. «Είχαµε βρει έναν µαχαιρωµένο στον δρόµο απέναντι. Φωνάξαµε την Αστυνοµία και προσπαθήσαµε να βοηθήσουµε. Από τότε νιώθουµε απειληµένοι. Μας έσπασαν την τζαµαρία για εκφοβισµό», λέει ο κ. Καλλίνης. Τα βράδια µένει ξάγρυπνος σε µια καρέκλα πίσω από τα κατεβασµένα στόρια, µήπως κάποιος θελήσει να κάψει το µαγαζί.

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝ την κ. Κωστίκα στο Κέντρο δεν είναι οικονοµικοί όπως του κ. Καλλίνη. «Επέλεξα να µη φύγω για να µη γίνει η περιοχή γκέτο», λέει. «Αλλά γύρω µου υπάρχει η αίσθηση ότι η ανοµία έχει νοµιµοποιηθεί. Υπήρξαν περίοδοι, κυρίως προεκλογικά, που το Κέντρο ήταν πιο ήρεµο. Το ζήτηµα όµωςδεν είναι να κρύβεται το πρόβληµα ή να µετατοπίζεται. Γιατί ακόµα κι ανδεν υπάρχει έξω από το σπίτιµου, µπορεί να µετακοµίζει πιο κάτω, σε άλλες διαδροµές που περπατώ».

Αρκετοί από τους γείτονές τηςπου έχουν πέσει θύµατα µικροκλοπών δεν καταγγέλλουν ταπεριστατικά στην Αστυνοµία γιατί, όπωςλέει, το θεωρούν χάσιµο χρόνου. «Ισως χρειάζονται περισσότερα, αλλά πιο µικρά και ευέλικτα αστυνοµικά τµήµατα στο Κέντρο για τα µικρά εγκλήµατα», λέει. Για την ώρα, ηκ. Μουρίκη προειδοποιεί όποιον τουρίσταδει να επιλέγει τον λάθος δρόµο. «Τους λέω ποια µέρη να αποφεύγουν. Ειδικά η Αισχύλου είναι άβατο. Η Αθήναπου ξέραµε, µε τις ανοιχτέςπόρτες, δύσκολα θα υπάρξει ξανά», λέει.