Εδώ είναι Μπαλκάνια!

Κέντρο µε βουλγάρικη ορχήστρα. Συνιδιοκτησίας βουλγαρικής και ρουµανικής. Και µε κοινό Ελληνες, Αλβανούς, Βούλγαρους (και όχι µόνο). Εδώ, στα βουλγάρικα κλαρίνα της Πλατείας Αττικής, δηλαδή, δεν είναι παίξε γέλασε!

Ξεκινώ από τα στοιχειώδη για να συνεννοηθούµε. Το νυχτερινό κέντρο λέγεται «ChakaRaka» (Τσάκα Ράκα) και βρίσκεται στην Πλατεία Αττικής, στην Αθήνα. Πέρναγα συχνά από εκεί και δεν ήξερα τι σηµαίνει ο τίτλος. Εβλεπα µόνο στη µαρκίζα τους µουσικούς και καταλάβαινα πως επρόκειτο για ξένη ορχήστρα. Το µαγαζί παλιότερα ήταν λαϊκό µε βήτα και γάµα ονόµατα της ελληνικής νύχτας, λεγόταν «Τούνελ» και δεν τράβηξε – όχι µόνο λόγω οικονοµικής κρίσης.

Τώρα, εδώ βρίσκονται τα βουλγάρικα κλαρίνα, που δουλεύουν τριήµερα (Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή από το µεσηµέρι).Αποτυπώνουν δε έναν βαθµό αφοµοίωσης των ξένων µεταναστών αλλά και µια τάση συνεκτικότητας και νοσταλγίας για την πατρίδα τους. Στην περίπτωσή µας, τη Βουλγαρία, αλλά όπως θα δείτε µεµια έντονηροπή και προς τις άλλες µουσικές (πλην της βουλγάρικης).

Ετσι κι αλλιώς, ο βασικόςκορµός των πελατών του µαγαζιού,που είναι πολύ νεανικός, είναι οι εναποµείναντες µετανάστες εκ Βουλγαρίας που ήδη µετρούν στην Ελλάδα δύο γενιές και έχουν αφοµοιώσει αρκετά από τα ελληνικά στοιχεία και στη διασκέδαση.

Εχουν και οι µετανάστες τους νταλγκάδες τους. Και ο µικρός ναόςµε τα φωτορυθµικά που αποπνέουν 80s, τους προβολείς, τη µοβ µοκέτακαι την ορχήστρα που προβάρει Beatles (!) είναι ο τόπος και ο χώρος τους για τα Παρασκευοσάββατα.

Η πίστα είναι µικρή καιαυστηρά διαχωρισµένη απ’ την υπόλοιπη µεγάλη αίθουσα. Η βουλγάρικη κοινότητα έρχεται σιγά σιγά στα τραπέζιατης σάλας µε τα κόκκινα τραπεζοµάντιλα. Ενας µικρόκοσµος βαλκανικός στην καρδιά µιας βαλκανικής πλατείας µε διάθεση γλεντιού, σκέφτοµαι. Οι τραγουδιστές είναι οι Σοράι, Ντέµτσο, Νάσκο, Ντίνκο. Το τσάκα ράκα είναι ένα είδοςτσιφτετελιού καιτο περίπου κλαρίνο λέγεται καβάλ, παραδοσιακό όργανο, που το συναντάµε και σε άλλες βαλκανικές χώρες, σαν φλάουτο.Η ορχήστρα πλαισιώνεται καιµε σαξόφωνο,ντραµς, ενώ καθώς ηώρα περνάει τατραπέζια γεµίζουν µε Βούλγαρους και όχι µόνο που µένουν στο κέντρο.

Το ρεπερτόριοτα έχει όλα:βουλγάρικα, λαϊκά ελληνικά, Καζαντζίδη, Μανώλη Αγγελόπουλο, Γονίδη αν και λίγο πριν οι νότες γεµίσουν τη σάλα προλαβαίνωνα γνωριστώ µε την ορχήστρα. Με τον Παναγιώτη (Panagiote Panagiotov στα βουλγάρικα) µε το δερµάτινογιλέκο και το υπογένειο, δεξιοτέχνη του καβάλ, που διαµένει επτά χρόνια στην Ελλάδα. Μάλιστα πριν έρθει εδώ ήταν φίρµα στη Βουλγαρία µε την περίφηµη Kozari Orchestra.

Τον τραγουδιστή Ντίνκο που ταξιδεύει σε πανηγύρια και γάµους όλο τον χρόνο, σε Κρήτη και Πελοπόννησο και µε ενηµερώνει για τιςεπιρροές του: «Ο Βέρτης µ’ αρέσειπολύ. Αν και στη Βουλγαρία ο αντίστοιχος σταρ είναι ο 37χρονος Τόνι Στοράρο».

Ο Ντίνκο έχει σπουδάσει σε ωδείο και κατάγεται από ένα χωριό 65 χλµ. από την Ορεστιάδα. Τον ρωτώ για τη δουλειά εν µέσω ∆ΝΤ: «Πριν δύο χρόνια ήταν αλλιώς, είχε περισσότερη δουλειά. Πάντως οι δικοί µας οι συµπατριώτες συνεχίζουν να βγαίνουν τα Σάββατα, είναι καιµια αφορµή να ανταµώνουν» λέει.

Ο τραγουδιστής Νάσκο, που έκανε πρόσφατα δίσκο και αγαπάει την παραδοσιακή µουσική της χώρας του, µε βοηθάει να καταλάβω περισσότερο τα της µουσικής: «Εδώ παίζουµε νεοδηµοτικά και νεολαϊκά της Βουλγαρίας, αλλά και τα πιο παλιά. Τα παραδοσιακά όργανα της χώρας µου είναι: γκάιντα, καβάλ, γκαντούκα (µοιάζει µε τη λύρα, µε άλλες χορδές) και ταµπουράς (µοιάζει µε το µπουζούκι)». Η ορχήστρα ανεβαίνει, το µαγαζί είναι γεµάτο και οι πελάτες χορεύουν. Τσιφτετέλι, χορό (σαν το χασαποσέρβικο), ζεϊµπέκικο, τσάµικα ενώ τα απαραίτητα λουλούδια πέφτουν στην πίστα.

Ο Ντίνκο επιδίδεται σε ερωτικό άσµα µε καηµό (έχει ο έρωτας εθνικότητα;) ενώ οι Βουλγάρες είναι προσηλωµένες στα κινητά τους (όλος ο πλανήτης ερωτεύεται στα κινητά).

Παρατηρώ τους πελάτες που η πλειονότητα είναιΒούλγαροι µε δέκα χρόνια οι περισσότεροι στηνΕλλάδα, παρέες ανακατεµένες, µε airmax παπούτσια, δερµάτινα καισκουλαρικάκια.

Το συνθεσάιζερ της ορχήστρας έχει ενσωµατωµένο χειροκρότηµακοινού, ενώ ο µετρείναι Ελληνας – ο πρώτος που βρίσκωεδώ – και λέγεται Τόλης. «Οι καλύτεροι πελάτες είναι οι δικοί µας και οι Βούλγαροι» σηµειώνει.

Το ρεπερτόριο τα έχει όλα:
βουλγάρικα, λαϊκά ελληνικά, Καζαντζίδη, Μανώλη Αγγελόπουλο, Γονίδη

Ώς τις οκτώ το πρωί

Ο ιδιοκτήτης του «Τσάκα Ράκα» είναι ο Στέργιος από τη Ρουµανία, ενώ ο Σοράι κατεβαίνει στα τραπέζια και τραγουδάει µε τους πελάτες βουλγαρικά και ελληνικά λαϊκά.

Ο Ιλαρίων εκ Βάρνας Βουλγαρίας είναι ο έτερος ιδιοκτήτης. «Τσάκα Ράκα είναι ο ήχος των δακτύλων και ζητούµενο εδώ είναι η διασκέδαση. Ζω 17 χρόνια στην Ελλάδα και οι περισσότεροι συµπατριώτες µου δουλεύουν σαν οδηγοί και οι γυναίκες σαν καθαρίστριες. Το πρόγραµµα κρατάει µέχρι τις 07.00-08.00 το πρωί µε ελληνικά, βουλγαρικά, σερβικά, τουρκικά, τσιγγάνικα, αραβικά, ενώ κάθε µήνα κάνουµε και µια κλήρωση – από σκούτερ µέχρι Home Cinema».

Στη 01.00 µετά τα µεσάνυχτα το µαγαζί είναι στο πόδι. Χορεύουν όλοι. Ανακατεµένες εθνικότητες, ανακατεµένοι ήχοι. Αν η µία όψη της Βουλγαρίας είναι – για τους ευζωισµένους Ελληνες – το χιονοδροµικό του Μπάνσκο και τα φτηνά ψώνια, η άλλη όψη είναι οι µετανάστες της δεύτερης γενιάς που χορεύουν, ερωτεύονται και ανταµώνουν στο «Τσάκα Ράκα» τα Παρασκευοσάββατα. Και στην καρδιά της Αθήνας…