Οδός Πανεπιστηµίου καλεί Λουξεµβούργο

«Πότε ενηµερώθηκε το Λουξεµβούργο; Πριν από έναν µήνα; Και δεν απάντησε ακόµη; Πρέπει να ενηµερωθεί αµέσως ο υπουργός». Αν διαισθανόσουν ότι ο καλοβαλµένος και καλοντυµένος περίπου σαρανταπεντάχρονος άντρας επί της Πανεπιστηµίου, στο ύψος της Βουκουρεστίου από την πλευρά του Θεάτρου Βρετάνια, µιλούσε στο κινητό του χωρίς να υπάρχει συνοµιλητής, ήταν το ύφος του που τον πρόδιδε. Αντιλαµβανόσουν ότι το βλέµµα του, αν και συγκεντρωµένο στη συσκευή, ήλεγχε υπό γωνίαν τις αντιδράσεις των ανθρώπων που ήταν σε τόση απόσταση ώστε ευκρινώς να τον ακούνε. Αν συνέβαινε πραγµατικά να συζητάει για κάτι τόσο σοβαρό και µεγαλόσχηµο, αφού µπερδευόταν ήδη ένας υπουργός, δεν θα απέφευγε να συναντήσει το βλέµµα του τα βλέµµατα των άλλων. Αφού ένας άνθρωπος που δηµόσια και µε στεντόρεια φωνή θέλει να κάνει κοινωνούς τους άλλους της σπουδαιότητάς του, µόνο σεµνός δεν είναι.

Γίνεται σεµνός µόνον όταν λέει ψέµατα, µην τυχόν στραβώσει κάτι και αποκαλυφθεί.

Θα παρέµενε ένα επεισόδιο άνευ σηµασίας αν δεν έκανε τον καθένα να σκεφθεί ποιος ο λόγος να θέλει να δηµιουργήσει ο οιοσδήποτε µιαν εντύπωση για τον εαυτό του σε ανθρώπους που δεν πρόκειται να έρθει σε επαφή µαζί τους και που όταν αναλογισθούν, ενώ θα είναι µόνοι, τη φυσιογνωµία του µόνον ως ανόητο ή γελοίο θα τον θυµηθούν. Πώς γίνεται όσο ανόητος ή γελοίος κι αν είναι κανείς να µην αντιλαµβάνεται πως δεν υπάρχουν αντίστοιχα τόσο ανόητοι ή γελοίοι ώστε να µη γνωρίζουν πως τα πραγµατικά, σοβαρά και µεγάλα θέµατα όσοι τα «διακινούν» δεν τα κραυγάζουν, αντίθετα το κάνουν εν κρυπτώ. Θα ήταν αδύνατον ένας υπουργός να έχει εµπιστευθεί έναν άνθρωπο που, δίχως καν να υποχρεωθεί, θα µιλούσε δηµόσια, για ποιο πράγµα όµως; Ακριβώς ο άνθρωπος του δρόµου επέλεξε να πει κάτι που τον εµφάνιζε µπλεγµένο µε µια πολύ σπουδαία υπόθεση, αλλά ταυτόχρονα και κάτι αόριστο ώστε οποιοσδήποτε του ζητούσε επιπλέον εξηγήσεις να µπορεί να χαρακτηριστεί αδιάκριτος.

Εξέθετε τη σχέση του µε την πολιτική ή µάλλον µε τους πολιτικούς µε το να φαίνεται ότι είναι οµοτράπεζός τους, αφού χρησιµοποιούσε δυο λέξεις – «κλειδιά», όπως υπουργός και Λουξεµβούργο, χωρίς ταυτόχρονα να χρεώνεται µια παράλειψη ή µια καθυστέρηση που η ευθύνη της «βάραινε» την ευρωπαϊκή πλευρά και ο ίδιος φαινόταν να το γνωρίζει. Απορεί κανείς πώς είναι δυνατόν ένας ανόητος ή γελοίος να έχει υπολογίσει µε τη ζυγαριά του φαρµακοποιού τις λέξεις ώστε να λειτουργούν καταλυτικά σε µια φευγαλέα και δίχως συνέχεια επαφή; Πράγµα που σε κάνει να αρχίσεις να σκέφτεσαι κατά πόσον µπορεί να είναι ανόητος ή γελοίος ο άνθρωπος αυτός. Κι αν γίνεται τόσο εφευρετικός ένας άνθρωπος στον δρόµο, γιατί να µη γίνεται πιο καίρια εφευρετικός όσον αφορά στις λέξεις τις οποίες χρησιµοποιεί ένα πρόσωπο που συµβαίνει η βάση που τον στηρίζει να είναι πολύ µεγαλύτερη, αφού πρόκειται για επαγγελµατία πολιτικό και το µέσον που τον κάνει να ακούγεται πολύ µεγαλύτερης εµβέλειας σε σχέση µε το κινητό, αφού πρόκειται για την τηλεόραση. Επόµενο είναι να σκεφθείς ότι ο άνθρωπος στην Πανεπιστηµίου δεν θα µιλούσε µε έναν επινοηµένο συνοµιλητή αν δεν αντέγραφε µια πραγµατική συµπεριφορά που, κατά τη γνώµη του, µπορεί να κάνει τον οποιονδήποτε να τη θαυµάσει.

Κάτι όµως ακόµη πιο σοβαρό: µήπως όλα αυτά που ακούµε στις τηλεοράσεις να λένε οι πολιτικοί, εννοούµε την κινδυνολογία και την καταστροφολογία που τις ανταλλάσουν βέβαια µε πραγµατικούς συνοµιλητές, είναι τόσο υπεύθυνα στοιχεία όσο και ο άνθρωπος που µιλούσε στο κινητό του; Αφού όση εντύπωση ήθελε να κάνει ο άνθρωπος που µόνο ένα κινητό του προσφερόταν, άλλη τόση εντύπωση θέλουν να κάνουν και οι πολιτικοί, έστω κι αν είναι η τηλεόραση που τους προσφέρεται. Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει καµιά διαφορά ανάµεσα σε ανθρώπους που θέλουν να προκαλούν εντύπωση ώστε να τους θεωρούν σπουδαίους, έστω κι αν ως µέσον ο ένας χρησιµοποιεί το κινητό του, ο άλλος την τηλεόραση, ο τρίτος τα έδρανα της Ακαδηµίας ή του ∆ήµου και ο τέταρτος το βήµα διαφόρων ιδρυµάτων.