Κινδυνεύει να σβήσει το Χαµόγελο του Παιδιού

Σήµα κινδύνου εκπέµπει το Χαµόγελο του Παιδιού. Η οικονοµική κρίση, σύµφωνα µε τους υπεύθυνους του συλλόγου, περιόρισε τόσο τις δωρεές που κάλυπταν όλα τα προηγούµενα χρόνια τις ανάγκες του, ώστε πλέον τα χρήµατα στο ταµείο του να επαρκούν για να λειτουργήσει δύο ακόµη µήνες περίπου. Σύµφωνα µε τα στοιχεία που παρουσίασε χθες σε συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος του συλλόγου Κώστας Γιαννόπουλος, η κύρια εισροή των εσόδων ήταν η συνεισφορά ιδιωτών, η οποία παρουσιάζει µεγάλη κάµψη τον τελευταίο χρόνο. Χορηγίες και δωρεές έδιναν µέχρι πρόσφατα επαρκή χρηµατοδότηση στον οργανισµό και τον καθιστούσαν βιώσιµο. Οπως εξήγησε στα «ΝΕΑ», µόνο για την πληρωµή του προσωπικού του Χαµόγελου (είναι τριακόσιοι εργαζόµενοι) και τα λειτουργικά έξοδα απαιτούνται περίπου 600.000 ευρώ τον µήνα. «Τα αποθεµατικά του οργανισµού µάς επιτρέπουν να προσφέρουµε τις δράσεις µας για δύο µήνες θεωρητικά. Στην πραγµατικότητα, τίποτε δεν θα µας κάνει να σταµατήσουµε να αγωνιούµε και να προσφέρουµε τη βοήθειά µας στα παιδιά. Ακόµη και αν αυτό σηµαίνει ότι πρέπει να βγούµε στον δρόµο».

ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΦΗΜΗΣ. Σύµφωνα µε τους υπεύθυνους του φορέα, το Χαµόγελο έχει πέσει και… θύµα της φήµης περί οικονοµικής ευρωστίας του, αφού πράγµατι τα προηγούµενα χρόνια δεχόταν σηµαντικές δωρεές, αλλά κυρίως σε είδος. Εταιρείες δηλαδή προσέφεραν τεχνολογικό εξοπλισµό, τρόφιµα για τους ξενώνες, ακόµη και καύσιµα, πράγµα που δεν συµβαίνει πια, τουλάχιστον στον ίδιο βαθµό όπως παλαιότερα. Μάλιστα, η ίδια εικόνα της οικονοµικής ευρωστίας του φορέα, που είναι σύλλογος εθελοντικός µη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, είναι η αιτία των ελέγχων που γίνονται το τελευταίο διάστηµα. «Τον τελευταίο καιρό έχουµε υποστεί περισσότερους από 20 ελέγχους. Υγειονοµικούς, επιθεώρησης εργασίας, οικονοµικούς. ∆εν µας φοβίζει κανένας έλεγχος, γιατί δεν έχουµε να κρύψουµε τίποτα. Οµως η Πολιτεία, όπως έχει δικαίωµα να µας ελέγχει, έτσι οφείλει να µας βοηθήσει», είπε στα «ΝΕΑ» ο κ. Γιαννόπουλος.

Οπως υποστήριξε, µάλιστα, «πάντα προσπαθούσαµε να βρίσκουµε τους διαύλους επικοινωνίας µε τον δηµόσιο τοµέα. Η Πολιτεία όµως όχι µόνο δεν ενισχύει οικονοµικά το έργο µας, αλλά µας σαµποτάρει κατά κάποιον τρόπο». Αυτό φανερώνει, λέει ο κ. Γιαννόπουλος, µια διάταξη η οποία εντάχθηκε στο νοµοσχέδιο περί ευθύνης υπουργών και προβλέπει τη δηµιουργία νέας τηλεφωνικής γραµµής για κακοποιηµένα παιδιά. «Αν κρίνουν ότι το έργο µας είναι αναποτελεσµατικό, ας προχωρήσουν στη δηµιουργία κρατικής µέριµνας. Οµως ας δουν, πριν δαπανήσουν χρήµατα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, τα αποτελέσµατά µας όπως τα είδαν διεθνείς οργανισµοί και µας βράβευσαν για τις δράσεις µας ως πρότυπο οργανισµό για την προστασία των παιδιών».

Για τα λειτουργικά έξοδα και το προσωπικό απαιτούνται 600.000
ευρώ τον µήνα

«Να κρατηθεί η ελπίδα ζωντανή»

«ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ περπατούσα µε τους φίλους µου σε κάποιον δρόµο του κέντρου. Οι εικόνες που έβλεπα µπροστά µου µε πήγαν 10 χρόνια πίσω. Ηµουν µικρό παιδί, µου είχαν βάλει έναν σάκο στην πλάτη µου και χωρίς να ξέρω τι κουβαλάω και τι είναι αυτό που κάνω ήµουν “βαποράκι”. Εκανα εµπόριο ναρκωτικών». Η Μαριλένα δεν είναι πια µικρή – είναι φοιτήτρια στο Πανεπιστήµιο Αιγαίου – και φυσικά δεν έχει αφήσει πίσω της την παλιά της ζωή. Είναι ένα από τα παιδιά που φιλοξενήθηκαν στους ξενώνες του Χαµόγελου και βρέθηκε χθες στη συνέντευξη Τύπου του συλλόγου, προκειµένου, όπως είπε, µε την παρουσία της να δηλώσει τη σπουδαιότητα του έργου που προσφέρει ο σύλλογος. Η ιστορία της Μαριλένας δεν είναι η µοναδική και σίγουρα όχι η πιο τραγική. «Το Χαµόγελο πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει γιατί µόνο έτσι µπορεί να κρατηθεί η ελπίδα ζωντανή για τα παιδιά που έχουν ανάγκη», λέει.

ΑΠΟ ΤΟ 1996. Το Χαµόγελου του Παιδιού ξεκίνησε τη δράση του το 1996, ύστερα από επιθυµία του δεκάχρονου Ανδρέα Γιαννόπουλου, γιου του προέδρου του συλλόγου, η οποία είχε καταγραφεί στο ηµερολόγιό του λίγο πριν πεθάνει. Ο µικρός Ανδρέας ήθελε να ιδρυθεί ένας σύλλογος µε την ονοµασία Το Χαµόγελο του Παιδιού που θα βρίσκεται κοντά σε όλα τα παιδιά που έχουν ανάγκη, στα παιδιά που αντιµετωπίζουν σοβαρά προβλήµατα υγείας, στα παιδιά και τις οικογένειές τους που έχουν πρόβληµα διαβίωσης.