Στίγμα Από τη µια κλαιγόµαστε και από την άλλη γλεντάµε

Οτι περάσαµε καλά, περάσαµε καλά, δεν µπορώ να πω. Και βόλτες πήγαµε – δεν έµεινε γωνιά της ελληνικής γης που να µη δέχθηκε µερικούς «Αθηναίους» –, και αρνί φάγαµε, και βαρελότα ρίξαµε, και δυο – τρεις νεκρούς είχαµε από αυτή τη βλακεία. Τέλος πάντων, συµβαίνουν αυτά διότι, όπως έχουµε ξαναπεί, η βλακεία είναι ανίκητη. Επίσης, τηρήσαµε το έθιµο να σκοτωνόµαστε στον δρόµο κάθε Πάσχα και κάθε µεγάλη έξοδο. Καµιά τριανταριά δεν γύρισαν πίσω, άσε πόσοι άλλοι τραβιούνται στα νοσοκοµεία και θα τραβιούνται για πολύ ακόµη. Γενικά γιορτάσαµε το Πάσχα όπως του έπρεπε, ανεξάρτητα από την κρίση, διότι του Ελληνα οτιδήποτε άλλο πες του, µόνο για κρίση µην του µιλάς γιατί τα παίρνει άσχηµα στο κρανίο και κάνει τα εντελώς αντίθετα από όσα του ζητούν να κάνει το ∆ΝΤ, η τρόικα, ο Παπακωνσταντίνου και φυσικά οι τεράστιοι οικονοµολόγοι (διάβαζε καταστροφολόγοι) των καναλιών. Οχι, καλά περάσαµε. ∆εν µπορώ να πω…

Μεταφέραµε και γκρίνια
Βασικά, αν δεν υπήρχε κι αυτή η γκρίνια που µετέφερε ο καθέναςµας εκεί όπου πήγε, θα περνούσαµε ακόµη καλύτερα.

∆ιότι, κύριε, είµαστε όλοι εκεί που είµαστε, άλλος σε νησί, άλλος σε Αράχοβα και Καϊµακτσαλάν και άλλος σε Κέρκυρα και τέτοια, περνάµε καλά, έχουµε λειώσει στα τσίπουρα και πάνω που έρχεται το πέµπτο καραφάκι, εσύ θυµάσαι την κρίση και τις επιπτώσεις της. Και να το∆ου Νου Του που µας έχει καταδικάσει στη φτώχεια και την ανέχεια, και να πώς τα έκανε ο Γιώργος, και να πουδεν ξέρει τι τουγίνεται και δεν καταλαβαίνει ότι πρέπει να δηµιουργήσει ανάπτυξη, και να το ένα και να το άλλο, και πόσο φτωχότεροι γίναµε, και µωρέ όλοι ίδιοι είναι, και µη µου λες εµένα ότι είναι πολιτικοί αυτοί που έχουµε, και άλλα τέτοια δυσοίωνα. Τόσο που στο δέκατο καραφάκι δεν θέλεις να θυµάσαι τίποτε – ούτε Στρος-Καν ούτε Τρισέ ούτε τον άλλον, τον… Βαν Ρόµπα πώς τονλένε. Μη σου πω ότι δεν θέλεις να θυµάσαι ούτε ποιος είσαι!

Γέµισαν τα θέρετρα
Κατά τα λοιπά,βιώνουµε την κρίση.Τη βιώνουµε, ρε παιδί µου, σκληρά!Οπως µάλιστα είδαστο Star, δεν υπήρξε κοσµικό θέρετρο που ναµην κατακλύστηκε από χιλιάδες εκδροµείς οι οποίοι, πάντα στο πλαίσιο της κρίσης,του ‘δωσαν και κατάλαβε. Θα µου πεις τώρα, δηλαδή τι έπρεπε να κάνουµε; Να κάτσουµενα κλάψουµε τη µοίρα µας για το κακόπου µας βρήκε; Να κοιτάµε τα spreads να φτάνουν στον Θεό (όπως λένε κι οι ξανθιές για τη ρίζα – τέτοια ενηµέρωση η στήλη, παρακαλώ) και τονΠαπακωνσταντίνου να επιµένειότι του χρόνου θα βγούµε στις αγορές; Και τι είναι οι αγορές για να βγούµε εµείς βόλτα όποτε γουστάρουµε; Η Πλατεία Κολωνακίου ή η Πλατεία Αριστοτέλους; Ελα µου ντε, τι είναι; Οχι, προς Θεού, δεν είπα να παραδώσουµε τα όπλα, όχι. ∆εν µπορώ όµως να (µας) ακούω να κλαιγόµαστε και από την άλλη να καίγεται το πελεκούδι, που λέγανε παλιά, από τα γλέντια!Ή έχουµε κρίση και τορίχνουµε στη νηστείακαι την περισυλλογή ή δεν έχουµε και το γλεντάµε κανονικά. Και τα δυο µαζί δεν γίνεται, εκεί θέλω να καταλήξω. Εντάξει;

Να σωθεί η παρτίδα
Θέλω να ελπίζω. Οπως ελπίζω, σχεδόν µεταφυσικά, ότι στο τέλος της ηµέρας θα σωθεί η παρτίδα. Πώς σώζεται το µατσάκι στο 93’ και εκεί που πήγαινε για καραµπινάτο «Χ», γίνεται νίκη και δεν πιστεύεις στα µάτια σου; Πώς έφαγετο γκολ ο Παναθηναϊκός από την ΑΕΚ στο 95’, στην τελευταία φάση, και αντί να προκριθεί το Τριφύλλι στον τελικό του Κυπέλλου, προκρίθηκε ο ∆ικέφαλος και παίζειµε τον Ατρόµητο; Ε, έτσι ακριβώς. Θα µου πεις, µε όσα ακούγονται σε σχέση µε την κρίση, το να σωθεί η χώρα δεν συγκρίνεται ούτε µε αυτό. Οπως όµως µου είχε πει το ‘89 ο Ιωάννης Ζίγδης, ακέραιος δηµοκράτης πολιτικός, «αυτή η χώρα3.000 χρόνια τώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεµού. Το βήµα µπροστά δεν το έχει κάνει. Τι σε κάνει να πιστεύειςότι θα το κάνει τώρα;». Ναι, ξέρω ότι µε λόγια δεν σώζεται η κατάσταση. Αλλά εδώ που φτάσαµε, τι άλλο να πούµε;

Ανατριχιαστικές οµοιότητες
Υστερα, διαβάζω την Ιστορία. Και για την πτώχευση επί Χαρ. Τρικούπη και για την πτώχευση επί Ελ. Βενιζέλου. Για το τι λεγόταν, γραφόταν και γινόταν τότε. Και είναι τόσο ανατριχιαστικές οι οµοιότητες, που είναι πραγµατικά να απορείς πώς δεν βάλαµε µυαλό ως λαός. Αναπόσπαστο κοµµάτι αυτής της ιστορίας,πέρα από το τι έκαναν αυτοί οι δύο σπουδαίοι πολιτικοί που έµειναν στην Ιστορία, είναι ασφαλώς η στάση της αντιπολίτευσης. Θυµάται, ας πούµε, κανείς ότι τον Τρικούπη διαδέχθηκε κάποιος Σωτηρόπουλος, ο οποίος έταξε λαγούς µε πετραχήλια σε σχέση µε την πτώχευση; Ή ότι ο Βενιζέλος µπροστά στο φάσµα τηςχρεοκοπίας, για την οποία δεν ήταν καιυπεύθυνος αφού είχε παραλάβει κατεστραµµένη την οικονοµία, πρότεινε να δηµιουργηθεί οικουµενική κυβέρνηση, αλλά ο τότε αρχηγός της αντιπολίτευσης (και της ∆εξιάς) Παναγής Τσαλδάρης την τορπίλισε, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι επιχειρεί να µεταθέσει τις ευθύνες της – οποιαδήποτε οµοιότητα µε τη στάση που τηρεί ο Σαµαράς είναι απολύτως… συµπτωµατική! Ο Τσαλδάρης ήθελε να γίνει πρωθυπουργός, και έγινε για λίγο,ανοίγοντας τον δρόµο στη δικτατορία Μεταξά.

Μαύρα χρόνια.


Από το Οσλο ξεκινά ο µαραθώνιος του Γιώργου

Από τη Νορβηγία θα ξεκινήσει ο νέος διπλωµατικός µαραθώνιος του Γιώργου Παπανδρέου (φωτογραφία), ενόψει της κρίσιµης Συνόδου της Ευρωπαϊκής Ενωσης στα τέλη Ιουνίου. Στις 13 Μαΐου θα µεταβεί ο Πρωθυπουργός στο οσλο και στις 25 του ίδιου µήνα θα επισκεφθεί το Παρίσι, στην τρίτη ή τέταρτη για φέτος επίσκεψή του στη γαλλική πρωτεύουσα. Μου λένε ότι για µετά το Παρίσι δεν έχει κλειστεί τίποτε και πως «όλα είναι στο τραπέζι». Αυτό σηµαίνει ότι είναι η περίοδος κατά την οποία γίνονται οι απαραίτητες διαβουλεύσεις προκειµένου να κλειστούν τα ραντεβού. Κατά τις πηγές µου στο Μαξίµου, αντίθετα, πρέπει να θεωρείται µάλλον τελειωµένη υπόθεση η επίσηµη επίσκεψη στο Πεκίνο στις αρχές του καλοκαιριού…