ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

Μαζί με το κοινό νόμισμα, η «Ευρώπη χωρίς σύνορα» είναι μια από τις κατακτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Είναι απόδειξη της κοινής πορείας των ευρωπαϊκών λαών.

Η Ευρώπη, ενιαίος χώρος οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας, αλλά και ελευθερίας, δικαιωμάτων και ασφάλειας, οριοθετήθηκε χάρη στη Συνθήκη Σένγκεν, που σταδιακά, από το 1985 έως σήµερα, κατάργησε τους ελέγχους στα κοινά σύνορα καθιερώνοντας καθεστώς ελεύθερης κυκλοφορίας πολιτών.

Το 1990 η ενιαία Ευρώπη ήταν ακόµα ένα όραµα. Τότε ψηφίστηκε η Σύµβαση του ∆ουβλίνου, που δέσµευε τις χώρες πώς να συµπεριφέρονται µε τις αιτήσεις πολιτικού ασύλου προσώπων τα οποία είχαν υποστεί πολιτικές διώξεις στην πατρίδα τους.

Το 2003 η αρχική σύµβαση αναθεωρήθηκε. Ο κανονισµός ∆ουβλίνο ΙΙ προέβλεπε ότι «µόνο ένα κράτος-µέλος θα είναι υπεύθυνο για την εξέταση µιας αίτησης ασύλου». Προφανώς, ήταν το κράτος εισδοχής των µεταναστών.

Το 2003 το Μεταναστευτικό ήταν χαµηλά στην ατζέντα των κρατών-µελών και της Ελλάδας.

Αλλά από τότε έως σήµερα τα πράγµατα άλλαξαν δραµατικά. Κι η χώρα µας έφτασε στο σηµείο να µην µπορεί πλέον να εξασφαλίσει σε τόσο πολυάριθµους πληθυσµούς συνθήκες επιβίωσης, ενσωµάτωσης, ένταξης.

Ταυτόχρονα, η αυξανόµενη εγκληµατικότητα και η δηµιουργία γκέτο, αναπόφευκτες συνέπειες της αύξησης της παράνοµης µετανάστευσης, εξαντλούν τα υπολείµµατα ανοχής και αλληλεγγύης που έχει επιδείξει και ο ελληνικός λαός.

Το φαινόµενο δεν είναι µόνο ελληνικό. Η πρόσφατη εµπλοκή στις σχέσεις Ιταλίας – Γαλλίας είναι ενδεικτική µιας κατάστασης που µας ξεπερνά. Οταν η Ιταλία προσπάθησε να προωθήσει στην επικράτεια της Γαλλίας µεγάλες µάζες µεταναστών, η δεύτερη αντέδρασε και δεν τις δέχθηκε. Συνέπεια της εµπλοκής αυτής ήταν να αρχίσει σοβαρή συζήτηση, ακόµα και για την αναστολή ή την κατάργηση της Συνθήκης Σένγκεν.

Θα είναι κρίµα ένα ζήτηµα κατ’ αρχήν αλληλεγγύης να δοκιµάσει τη συνοχή, τις αξίες και το ελεύθερο όραµα της ενιαίας Ευρώπης. Βεβαίως, είναι ανάγκη να αναγνωριστεί το τεράστιο κόστος που πληρώνουν οι χώρες του Νότου (µε πρώτη, µακράν, την Ελλάδα), εξαιτίας των ανεξέλεγκτων µεταναστευτικών ρευµάτων. Το στοίχηµα της ελεύθερης διακίνησης των πολιτών της Ευρώπης δεν πρέπει να χαθεί. Αλλά ταυτόχρονα η Ευρώπη πρέπει να επιδείξει έµπρακτη αλληλεγγύη σε χώρες όπως η Ελλάδα, στις οποίες το Μεταναστευτικό µπορεί να εξελιχθεί σε θρυαλλίδα που απειλεί να δυναµιτίσει την κοινωνική συνοχή.

Η κυβέρνηση έχει την ευκαιρία, σήµερα στην Κύπρο, στην άτυπη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. (ρεπορτάζ στη ΣΕΛ. 20), να πιέσει ουσιαστικά για την ανάγκη αναθεώρησης του κανονισµού ∆ουβλίνο ΙΙ. Από το 2003 έως σήµερα, η πραγµατικότητα έχει αλλάξει ριζικά.

Ο προσανατολισµός για περισσότερη Ευρώπη, µε περισσότερη αλληλεγγύη, πρέπει να σηµαίνει ότι και οι χώρες που έως σήµερα βρίσκονταν υπεράνω του µεταναστευτικού προβλήµατος θα επωµιστούν µεγάλο µέρος του κόστους του. Τόσο σε κοινωνικό επίπεδο όσο και σε οικονοµικό.