ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η εξυπηρέτηση στα δηµόσια ταµεία εν καιρώ κρίσης

Χρειάστηκε να οργανώσει ολόκληρη επιχείρηση για να βρει χρόνο να επισκεφτεί την Πολεοδοµία. Ως νοµοταγής πολίτης έπρεπε να (ξε)πληρώσει τον ηµιυπαίθριο. Παράλληλα, όµως, είχε να εξασφαλίσει και µία γυναίκα για να φυλάξει τα παιδί της – για κακή της τύχη αρρώστησε – και επίσης να ζητήσει άδεια από τον εργοδότη της. Παραλίγο όµως να φάει «πόρτα». Εφτασε στην πόρτα της υπηρεσίας λίγο πριν από τη µία το µεσηµέρι (στην ώρα της, δηλαδή). Την πληροφόρησαν κοφτά πως δεν θα την εξυπηρετήσουν. Επικαλέστηκαν και σχετικό νόµο (;) που ορίζει πως η υπηρεσία εξυπηρετεί έως και 70 ανθρώπους την ηµέρα. Να ήταν η 71η; Αυτό δεν διευκρινίσθηκε ποτέ. Εκείνη ήταν επίµονη. Ζήτησε να δει τη διευθύντρια. Πέρασαν σχεδόν 30 λεπτά. Το διασκέδασε όµως – άκουγε µία υπάλληλο να ωρύεται στο τηλέφωνο µιλώντας µία µε την κόρη της και µία µε τον σύζυγό της. Η οικογενειακή κρίση ξέσπασε, όταν η κόρη ανακοίνωσε πως δεν θέλει να περάσει το Πάσχα στο Καλπάκι Ιωαννίνων. Και όταν η υπάλληλος και πάνω από όλα µητέρα τα βρήκε σκούρα, «έλουσε» τον σύζυγο για τα καµώµατα της κόρης του… Εν µέσω του παραληρήµατος – µε το ∆ηµόσιο να πληρώνει τα σπασµένα του καβγά – τελικά ένας άλλος υπάλληλος εδέησε να την εξυπηρετήσει. Είχε µεσολαβήσει βέβαια και σχετική εντολή της διευθύντριας, κάνοντας µία παραχώρηση (είπαµε, η υπηρεσία εξυπηρετεί µόνον 70 ανθρώπους…). Κι όλα αυτά, ενώ το δηµόσιο ταµείο είναι µείον και η οικονοµία ελπίζει σε ανάσταση…