«Πρώτο µατς µε αντίπαλο τη Σαχτάρ»!

Ηταν 26 Οκτωβρίου 1954 όταν στη συνοικία Χαµζά της Τασκένδης δύο πολιτικοί πρόσφυγες έφεραν στον κόσµο τον άνθρωπο που ονοµάστηκε «Νουρέγιεφ του ελληνικού ποδοσφαίρου».

Βασίλης Χατζηπαναγής. Ο κορυφαίος σύµφωνα µε την ΟΥΕΦΑ έλληνας ποδοσφαιριστήςτων τελευταίων 50χρόνων.Ο άνθρωπος που «µπορούσε να ντριµπλάρει µέσα σε τηλεφωνικό θάλαµο». Ο γονείς του, ο Κυριάκος από τη Μακράσυκα της Κύπρου και η Χρύσα πουείχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη και ζήσει στην Ελλάδα επίσης ως πρόσφυγας µε την οικογένειά της, βρέθηκαν στην τότε Σοβιετική Ενωση το 1949.

Η γειτονιά του Βασίλη Χατζηπαναγή όµως είναι όλη η Ελλάδα. Καιόχι µόνον.Η αξία του αναγνωρίστηκε παγκοσµίως, παρά το ότιαδικήθηκε µε τη µη συµµετοχή του στην Εθνική Ελλάδος. Το 1984 κλήθηκε στη Μεικτή Κόσµου και αυτή ήταν η ελάχιστη αναγνώριση της αξίας του. Το «χαρµάνι» που έφτιαξε τον Βασίλη Χατζηπαναγή είναι µοναδικό. Κύπριος ο πατέρας που πήγεστην Αγγλίακαι από εκεί µαζίµε ακόµη έξι οικογένειες ήρθε στην Ελλάδα, πήρε µέρος στον Εµφύλιο, πιστός στις ιδέες και τα οράµατά του, κατέληξε στην Τασκένδη ως πολιτικός πρόσφυγας, όπου και γνώρισε τη Χρύσα. Γεννηµένη στην Κωνσταντινούπολη, προσφυγοπούλα στην Ελλάδα, αγωνίστηκε καιη ίδιατην περίοδο του Εµφυλίου.

«Πέρασα υπέροχα παιδικά χρόνια. Γεµάταµπάλα» λέειο Βασίλης κάνοντας µια αναδροµή στην Τασκένδη της τότε Σοβιετικής Ενωσης. Καισυνεχίζει: «Μπορεί να ήταν φτωχικά, όµως δεν µας έλειψε τίποτε. Ο πατέρας µουήταν άνθρωπος του αθλητισµού. Αγαπούσε πολύ το ποδόσφαιρο και µε τον νονό µου µε πήγαιναν από πέντε χρονών κάθε Κυριακή να βλέπουµε την τοπική Παχτακόρ. Ποδόσφαιρο έπαιζα όλη µέρα. Τότε υπήρχαν πρωταθλήµατασχολικά, πρωταθλήµατα ανάµεσα στις γειτονιέςκαι πρωτάθληµα ελληνικώνοµάδων.Υπήρχαν τότε 60 χιλιάδες Ελληνες, πολιτικοί πρόσφυγες, στην Τασκένδη. Υπήρχαν τα πρωταθλήµατα ανάµεσα στις γειτονιές, για τη διοργάνωση“∆ερµάτινηµπάλα”. Αρχικά έπαιρναν µέρος οι οµάδες από τις γειτονιές της περιοχής, οι νικητές έπαιζαν στο τουρνουά τηςπόλης, µετάτης δηµοκρατίας και τέλος πήγαιναν στο Πανσοβιετικό. Εµείς είχαµε φτάσει δύοφορές στατελικά. Μια χρονιά παίξαµε στο Ροστόφ και µιαχρονιά στην Αρµενία. Εκεί πήραµε τη δεύτερη θέση. Στα τουρνουά “∆ερµάτινη µπάλα” µαζεύονταν οι προπονητές από όλες τις οµάδες της πρώτης κατηγορίας για να βρουν ταλέντα. Εγώ ξεκίνησα από την Ντιναµό Τασκένδηςπου ήταν παράρτηµα τηςΝτιναµό Μόσχας και στα 14µου µε πήραν στην ΠοδοσφαιρικήΣχολή Νεολαίας της Τασκένδης. Από εκεί µε πήρε η Παχτακόρ για τη δεύτερη οµάδα και σιγά σιγά άρχισα να παίζωστην πρώτη. Το ντεµπούτο µου ήταν σε ένα παιχνίδι µε αντίπαλο τη Σαχτάρ, σε ηλικία 17 ετών. Μπήκα σαν αλλαγή στα τελευταία 25λεπτά και πέτυχα το νικητήριο γκολ µπροστά σε 40 χιλιάδες φιλάθλους. Το σκορ ήταν 2-2 και εγώ έκανα το 3-2. Το 1973 άρχισανα παίζω βασικός και όταν έφυγα, είχα 77παιχνίδιαµε 18γκολ στην Α’ Εθνική τηςΣοβιετικής Ενωσης. Θεωρούµουν δεύτερο καλύτερο αριστερό εξτρέµ µετά τον Μπλαχίν. Στην εθνική οµάδα ξεκίνησακατευθείαν µετις ελπίδες και στη συνέχεια πήγα στην Ολυµπιακή οµάδα. Επαιξα στα προκριµατικά για τους Ολυµπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ, όπου περάσαµε πρώτοι από τον όµιλό µας, όµως δεν πήγα στους Ολυµπιακούς γιατί ήρθα στην Ελλάδα. Σε ηλικία 21 χρονών, είχα περίπου παιχνίδια 17 µε τις εθνικές οµάδες της Σοβιετικής Ενωσης».

ΜΕ ΜΠΛΑΧΙΝ

Οταν έφυγα από την Παχτακόρ είχα 77 παιχνίδια, µε 18 γκολ στην Α’ Εθνική της Σοβιετικής Ενωσης.
Θεωρούµουν το δεύτερο καλύτερο αριστερό εξτρέµ µετά τον Μπλαχίν

Από τα «χαλιά» της Ρωσίας στα «ξερά» της Ελλάδας

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ έτρεφε βαθιά αγάπη για την Ελλάδα. Αυτή την αγάπη του την είχε καλλιεργήσει ο πατέρας του Κυριάκος. «Στην Τασκένδη, γιορτάζαµε όλες τις εθνικές εορτές. Κάναµε παρελάσεις και µαθαίναµε την Ιστορία. ΤηνΕλλάδα, τη φανταζόµασταν όπως µας την περιέγραφαν οι δικοί µας, µε τους αρχαίουςΕλληνες και τις κατακτήσεις τους» θυµάται οΒασίλης και συνεχίζει: «Το ταξίδι µέχρι την Ελλάδα τοθυµάµαι πάρα πολύ καλά. Πήγαµε µε αεροπλάνο µέχρι τηΜόσχα και από εκεί µετρένο για τη Θεσσαλονίκη. Η υποδοχή πουµου επιφύλαξαν ήτανµοναδική. Μετά όµως απογοητεύτηκα. Τα γήπεδα ήταν ξερά, σε κακή κατάσταση.Στη Ρωσία, ακόµη και ως παιδί έπαιζα µπάλα µόνον σεχορτάρι. ∆εν µετάνιωσα όµως. Απλώςέχω µια πικρίαπου δεν έπαιξα στην εθνικήοµάδα.Κάποιοιµου λένε ότι αν ήµουν σεοµάδα της Αθήνας θα έπαιζα.

Ο πατέρας µουέλεγε ότι τα λάθη τωνγονέων παιδεύουν τα τέκνα».


«Εσείς οι πέντε και µόνος µου»

«ΟΤΑΝ ΕΠΑΙΖΕ ο Βασίλης, εµείς ήµασταν στην κερκίδα ως παίκτες της Β’ οµάδας και βάζαµε στοιχήµατα πόσες ντρίµπλες θα κάνει», θυµάται ο Μιχάλης Κλιτσινίκος. Συµµαθητής του Βάσια στο σχολείο αλλά και συµπαίκτης του στη σχολή ποδοσφαίρου της Τασκένδης, στην Παχτακόρ αλλά και τον Ηρακλή, από όπου πέρασε και εκείνος για να συνεχίσει την καριέρα του στον Εδεσσαϊκό και τον ∆ιαγόρα Ρόδου. «Στη Ρωσία, τον φωνάζανε Χατζή ή Λάκη, από το Χατζηπαναγής και το Βασιλάκης. Στο σχολείο πήγαινε µε την µπάλα κάτω από τη µασχάλη. Πολλές φορές δεν κουβαλούσε τσάντα, παρά µόνον την µπάλα. Στα διαλείµµατα µε τους συµµαθητές µας, έλεγε “εσείς οι πέντε εναντίον µου” και έπαιζε µόνος του µε πέντε αντιπάλους. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι το παιχνίδι µε τη Ζάρια Βοροσιλοβγκράντ.

Την οµάδα που είχε κερδίσει την περασµένη χρονιά το πρωτάθληµα της Σοβιετικής Ενωσης. Εµείς ήµασταν στην κερκίδα. Εγινε ένα πλάγιο. Πήρε την µπάλα ο Βασίλης, πέρασε το δεξί µπακ, µετά τον στόπερ, µετά έναν ακόµη στόπερ, µετά έναν ακόµη παίκτη και ο τερµατοφύλακας αναγκάστηκε να κάνει έξοδο. Μετά την τελευταία ντρίµπλα, έκανε µια προσποίηση και πλασέ, που ο τερµατοφύλακας έπεσε αριστερά, και η µπάλα πήγε δεξιά. Ξεσηκώθηκε όλο το γήπεδο.

Αν δεν υπήρχε αστυνοµία, ο κόσµος θα είχε µπει µέσα στον αγωνιστικό χώρο», θυµάται ο Μιχάλης Κλιτσινίκος.


Η ΒΡΑΒΕΥΣΗ

Υπερήφανος για την καταγωγή του ο Βασίλης Χατζηπαναγήςπαρά το ότι έχει να πάει στην Τασκένδη 21 χρόνια. «Εκείέζησα τα παιδικά και τα νεανικά µου χρόνια. Πριν από λίγες µέρες µε ειδοποίησαν, ότι θέλει να µε βραβεύσει η Νοµαρχία. Με αγαπούν πολύ και τους αγαπώ και εγώ».


ΚΑΙ ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ

Ο Βασίλης Χατζηπαναγής δεν ήταν µόνον Πρωταθλητής στο ποδόσφαιρο, αλλά και στο πινγκ πονγκ. «Είχα κερδίσει και ένα Πρωτάθληµα στο σχολείο» λέει και συνεχίζει: «∆εν ασχολήθηκα µε άλλο άθληµα. Ηµουν καλός στο πινγκ πονγκ. Επαιζα και στην Ελλάδα, αλλά τώρα έχω να παίξω πολλά χρόνια».


Η Εθνική και ο καηµός του πατέρα

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ του Βασίλη, ο Κυριάκος, ήταν ο άνθρωπος που σηµάδεψε τη ζωή του. «Ηταν µεγάλος πατριώτης. Αγαπούσε πολύ την Ελλάδα και την Κύπρο.

Ηταν πραγµατικός αγωνιστής για τα πιστεύω του.

Γεννήθηκε µε ένα παντελόνι και πέθανε µε ένα παντελόνι και µια καµπαρτίνα.

Ηθελε να µε δει µε τη φανέλα της Εθνικής παρά το ότι ήταν πολιτικός πρόσφυγας. Μου έλεγε: “Θέλω πριν πεθάνω να δω ελεύθερη την Κύπρο” αλλά δεν τα κατάφερε.

Μόλις πέθανε η µητέρα µου, ήθελε να µετακοµίσουµε στην Κύπρο και να ζήσουµε εκεί.

Εγώ του είπα ότι έχω συνηθίσει στη Θεσσαλονίκη και ότι δεν ήθελα να αλλάξω και πάλι κατοικία. Εκείνος ήταν γραµµένος στην Ενωση Κυπρίων της Θεσσαλονίκης.

Πήγαινε συνέχεια στα γραφεία και τους ήξερε όλους».