ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Το µέσα πνίγει το έξω

Υπήρξα αυτόπτης µάρτυρας και οφείλω να το καταθέσω: στησυνεδρίαση της Ευρωπαϊκής Σοσιαλιστικής Οµάδας, την προπερασµένη βδοµάδα στην Αθήνα, η µεγάλη πλειονότητα των ευρωβουλευτών εντυπωσιάστηκε από τον έλληνα Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και τον υπουργό Οικονοµικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Μεστή και τίµια ανάλυση των ζητηµάτων, αξιοπρέπεια στη στάση και τις απαντήσεις, σκιαγράφηση µιας δύσκολης και αναγκαίας προσπάθειας και µιας «από τα πάνω» εξόδου από την κρίση. Οπως είπε µια γαλλίδα πρώην συνάδελφος, συγκρίνοντας και µε τις κατώτερες επιδόσεις των πορτογάλων και των ισπανών ιθυνόντων, «νοµίζαµε ότι ήρθαµε νασας δώσουµε θάρρος και τελικά πήραµε εµείς».

Οι ευρωβουλευτές,άνθρωποι της σύγκρισης και της πράξης, άκουσαν σταράτα λόγια και είδαν καθαρά πρόσωπα, έµαθανεπίσης ότι ως εναλλακτική «αριστερή» λύση προβάλλουν τα επικολυρικάφληναφήµατα τύπου ΣΥΡΙΖΑ και Μίκη, πρόσθεσαν τις αναµνήσεις τους από τα ανύπαρκτα έργα και τις σκοτεινές ηµέρες της προηγούµενης κυβέρνησης κι έφτασαν, τηςυπέροχης φιλοξενίας βοηθούσης, µάλλον αβίασταστο συµπέρασµα ότι, υπό τις περιστάσεις, το ελληνικό καράβι σχετικά καλά αρµενίζει.

Μόνο που αυτή είναι ηµία όψη, η εξωτερική, της κατάστασης – και, όσο και να έχει σηµασία η έξωθεν καλή µαρτυρία, βρισκόµαστε πια στη φάση που αυτήη όψη είναι η λιγότερο κρίσιµη. Οι ευρωβουλευτές καιγενικά όσοι µας παρακολουθούν απ’ έξω, δεν µπορούν να γνωρίζουν λεπτοµέρειες ούτε για την πορεία υλοποίησης των αναγκαίων αλλαγών, ούτε για τη συλλογική εικόνα που αποπνέει η κυβέρνηση ούτε για την αντιστοίχηση έργων και λόγων. ∆εν γνωρίζουν ούτε την αντίσταση αυτού του κράτους και αυτής της κοινωνίας στην αλλαγή («φοροφυγάδες να πληρώσουν είπατε; Ας ισχύσει πρώτα ηαπαγόρευση του καπνίσµατος») ούτε τιςεσωτερικές και αντίρροπες πιέσεις µέσα στο πολιτικό σύστηµα, µέσα στο κυβερνών κόµµα, µέσα στην ίδια κυβέρνηση.

Οσοι ζούµε σε αυτήντη χώρα, όµως, δεν έχουµε την ψευδαίσθηση ότι µπορούν να βρεθούν γρήγορα 50 δισ. από την αξιοποίηση της δηµόσιας περιουσίας – αλλά και αν κάποιοι την είχαν, θα την έχασαν ακούγοντας την πολλοστή ανακοίνωση έναρξης της διαδικασίας καταγραφής και εκτίµησης αυτής της περιουσίας.

n Ακούµε – και χαιρόµαστε– για δασικούς χάρτες, αλλά µετάσυνειδητοποιούµε ότι πρόκειται για τρεις σε όλη τη χώρα και µε τη βεβαιότητα ότι θα τους ακολουθήσουν χιλιάδες ενστάσεις.

n Γνωρίζουµε ή µπορούµε να µάθουµεότι ένας στους τέσσερις δηµόσιους φορείς,όχι µόνο δεν αξιολογείται αλλά αρνείται να στείλει οικονοµικά στοιχεία στο υπουργείο Οικονοµικών.

n Κουνάµε πονεµένα το κεφάλι όταν πληροφορούµαστε ότι ακόµα και οπιο απλός «εισπρακτικός» νόµος, εκείνοςπου αφορά τη ρύθµιση της «αγοράς παιγνίων» (ας µην µπούµε στη θεωρητική συζήτηση περί σχέσης σοσιαλισµού και κράτους – καζίνο), µας γύρισε πίσω ως απαράδεκτος από την Κοµισιόν και τώρα το κράτος θα πρέπει ναπεριµένει κάµποσους µήνες για έσοδα από τα «φρουτάκια». Τα παραδείγµατα είναι χιλιάδες και καθένας θα µπορούσε να προσθέσει. Σηµασία έχει η γνώση της ελληνικής κοινωνίας ότι – όχι χωρίς και δική της ευθύνη – το κράτος είναι µη µεταρρυθµίσιµο και ότι η κυβέρνηση – εδώ η κοινωνία δεν φταίει –έχει χαθεί στον λαβύρινθο. Το µέσα πνίγει το έξω.

Αν είναι έτσι, πού πάµε; Η ελληνική και διεθνής συζήτηση περί «αναδιάρθρωσης» δεν είναι προφανώςάσχετη µε αυτό το κλίµα. Οπωςκαι να την πούµεπάντως (µε ξόρκια δεν κερδίζουµε τίποτα),η πεποίθησή µου είναι ότι ηπολιτική επαναδιαπραγµάτευση υποχρεώσεων και κινήσεων της χώρας είναι –µε δεδοµένη την αδυναµία να πατήσουµε ένα κουµπί και να αρχίσουν να τρέχουν οι µεταρρυθµίσεις – η µόνη εναλλακτική στάση έναντι της στασιµότητας και της βέβαιης κατάληξήςτης. Οχι για να γλιτώσουµε χρεοκοπώντας, αλλάγια να µη χρεοκοπήσουµε.

Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω αφού γευτούµε και τον φετινό οβελία.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγµατολόγος, πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ www.botopoulos.gr

Η πολιτική επαναδιαπραγµάτευση υποχρεώσεων και κινήσεων της χώρας είναι η µόνη εναλλακτική στάση έναντι της στασιµότητας και της βέβαιης κατάληξής της