ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ανάγκη της ύπαρξης των εφηµερίδων

Ο 24χρονος γείτονάς µου∆ηµήτρης διαβάζει περιστασιακά εφηµερίδα. Οποτε το κάνει ακολουθεί ένα συγκεκριµένο σύστηµα: ρίχνει µια καλή µατιά στο πρωτοσέλιδο, ξεφυλλίζει τα πολιτικά, περνάει βιαστικά στα πολιτιστικά και διπλώνει πάντα το φύλλο στη µέση, ακριβώς εκεί που αρχίζουν τα αθλητικά. Αυτός ο τρόπος τον βολεύει – λέει –όταν διαβάζει όρθιος στολεωφορείο ή όταν περιµένει στονπροθάλαµο κάποιου γραφείου για να αφήσει βιογραφικά. Ο 24χρονος γείτονάς µου ∆ηµήτρης διαβάζει καθηµερινά γιατις… εξετάσεις. Εδώ και µήνες προετοιµάζεται γιαµια τυποποιηµένη µορφή εξετάσεων που θα τον βοηθήσει – λέει – στην εισαγωγήτου σε µεταπτυχιακό στο εξωτερικό. Σε αυτή την περίπτωση ακολουθεί άλλο σύστηµα: διαβάζει προσεκτικά τις ασκήσεις, κρατάει καθαρές σηµειώσεις και φροντίζει να αφήνει λευκές κάρτες (flash cards) στις τσέπες των τζιν του, όπου έχει φροντίσει να γράψει όσα πρέπει να αποστηθίσει και να χρησιµοποιήσειτη µεγάλη µέρα. Το περασµένο τετραήµεροαπουσίας ενηµέρωσης, ο γείτονάς µου αναζήτησε και πάλι την εφηµερίδα. Την διάβασε κι ύστερα επέστρεψε στις µαθηµατικές πράξεις και τις εκθέσεις. Την άφησε µισοδιαβασµένη – λέει – για να «αποτοξινωθεί», να ξεχάσει για λίγο την κατάσταση στην Ιαπωνία και την οικονοµική κρίση σε µια χώρα η οποία τον διώχνει καθηµερινά στο εξωτερικό. Ο 24χρονος γείτονάς µου ∆ηµήτρης είναι άνεργος και ένας από τους χιλιάδες έλληνες νέους που αγωνιά να επιβιώσει ώσπου κάποιο φύλλο να ασχοληθεί και µε τη δική του ιστορία.