Ωρα Ιβκοβιτς

Σε αναλογη κατάσταση µε την αποψινή στην «Παλέστρα» της Σιένα είχε βρεθεί ο Ντούσαν Ιβκοβιτς µε τον Ολυµπιακό τη σεζόν του µεγάλου του θριάµβου, το 1997.

Τότε η µπασκετική σκηνή που παίχτηκε το έργο ήταν η αγαπηµένη του «Χάλα Πιονίρ» του Βελιγραδίου, κόντρα στην Παρτίζαν.

Ο Ντούντα είχε ανατρέψει τα δεδοµένα σε µια «κολασµένη» έδρα και σε έναν αγώνα χωρίς αύριο, όπως ο αποψινός, είχε βγει νικητής, πηγαίνοντας µετά η οµάδα «τρένο» µέχρι τη Ρώµη και την κατάκτηση του τροπαίου.

Τότε είχε χρησιµοποιήσει όµως όλα του τα όπλα, ρίχνοντας στη µάχη ό,τι είχε και δεν είχε, και είχε δώσει ρεσιτάλ κόντρα στον συµπατριώτη του Μίροσλαβ Νίκολιτς.

Αν µη τι άλλο, έστω και 14 χρόνια αργότερα, η συνταγή είναι παραδοσιακή και ο κόουτς των Ερυθρολεύκων οφείλει να την επαναλάβει.

∆εν νοείται να µη χρησιµοποιήσει έστω και έναν παίκτη του από τη δωδεκάδα προκειµένου να πάρει κάτι από αυτόν.

Αν δεν παίξει, για παράδειγµα, λεπτό ο Κέσελ, γιατί να είναι στη δωδεκάδα; Ο Σέρβος είναι έτοιµος και οφείλει να πάρει τον χρόνο του.

Επίσης, αν ο Ντούντα θεωρεί πως ο Τεόντοσιτς δεν είναι έτοιµος, ας τον αφήσει εκτός από την αρχή και όχι να ξεκινάει πρώτη πεντάδα. Ή ας τον πείσει απλά να οργανώνει.

Ο µόνος ξένος που δεν χρειάζεται… ψυχολογική υποστήριξη είναι ο Ράσο Νεστέροβιτς.

Οι άλλοι χρειάζονται επειγόντως ψυχολόγο, µε τον Νίλσεν να έχει χάσει την αγωνιστική του ταυτότητα φέτος και να είναι µπερδεµένος.

Τέλος, η ψυχολογία των πιο έµπειρων ελλήνων παικτών είναι στο ναδίρ, µε Παπαλουκά και Σπανούλη να κάνουν ίσως τα χειρότερά τους παιχνίδια µε τους Ιταλούς (2ο και 3ο).

Γενικά, όµως, µε 42 (τα περισσότερα αβίαστα) λάθη στα δύο τελευταία µατς δεν πας πουθενά. Και εκεί οφείλει ο κόουτς να ανατρέψει τα δεδοµένα, αλλιώς θα χρεωθεί ο ίδιος, και λογικά, τη µεγαλύτερη ευθύνη για τον αποκλεισµό.