Το σκοτάδι σκέπασε τη λάµψη των µεταλλίων

Η λάµψη ξεθωριάζει. Τα µετάλλια, αυτά που τα πασπάλισε η χρυσόσκονη, σκουριάζουν αγκαλιά µε την αµφιβολία. «Φεύγουν τα καλύτερά µας χρόνια», τραγουδούσε κάποτε ο Λουκιανός.

Και µαζί µ’ αυτά γίνονται µακρινή ανάµνηση οι θύµησες µιας άλλης εποχής. Τότε που η ευηµερία δεν ήταν µόνο «της Ελλάδας», αλλά συνολικά και του αθλητισµού. Τρέλα. Η βροχή των µεταλλίων, η δίψα για διακρίσεις, το πάθος να λειώσουµε τους ξένους και να τους ξεπεράσουµε, η εµµονή να γίνουν όλοι οι αθλητές αξιωµατικοί του ελληνικού Στρατού ή κάτι παρεµφερές εµπόδισαν τους πάντες να αναρωτηθούν το προφανές: πώς ήρθε άραγε αυτή η άνοιξη;

Κεντέρης και Θάνου, Τσουµελέκα και Χαλκιά και τώρα η ∆εβετζή. Απανωτά καρφιά που πληγώνουν το γόητρό µας και µοιάζουν µε αγκάθι που ξύνει τις αναµνήσεις µας.

Η αποκαθήλωση άρχισε µε τον Κώστα Κεντέρη. Το δε πλοίο «Αίολος Κεντέρης», αυτό που µε τόσο στόµφο βαφτίστηκε έπειτα από τα πρώτα χρυσά µετάλλια στις σπουδαίες διοργανώσεις, κουβαλά πλέον µόνο ερωτηµατικά. Η δίκη για το περιβόητο τροχαίο της παραµονής της έναρξης των Ολυµπιακών Αγώνων της Αθήνας ακόµη να τελειώσει. Με τον Κεντέρη να δηλώνει απών, να έχει αφοσιωθεί πλήρως στην οικογένειά του και την επιχείρησή του, ένα ξενοδοχείο στο Πάπιγκο.

Τι απέγιναν οι στιγµές των θριάµβων; Ποιος ξεχνά τα ξυπνητήρια που χτυπούσαν µέσα στο ξηµέρωµα για να δουν οι… Ελληνάρες, γεµάτοι υπερηφάνεια, τον φτερωτό Κώστα; Στο Σίδνεϊ «κατάπιε» τους µαύρους! Στο Εντµοντον το ίδιο. Και στο Μόναχο το 2002 έκανε ένα ανεπανάληπτο «τρεµπλ». Μετά, το 2003 στο Παρίσι δεν εµφανίστηκε ο εκπληκτικός 200άρης και τότε θα έπρεπε κάποιοι να σκεφθούν περισσότερο. Γιατί; Τι συνέβη; Η απουσία από τα µίτινγκ, µόνιµη τακτική των αθλητών του Τζέκου, ήταν «νόµος απαράβατος» και για τον Κεντέρη.

Η ιστορία µε το ατύχηµα πάνω στη µηχανή και στους δρόµους της Γλυφάδας, το θρίλερ µε τον υποχρεωτικό έλεγχο ντόπινγκ 60 λεπτά πριν από τη λήξη της προθεσµίας, η εισαγωγή και η παραµονή στο ΚΑΤ είναι θέµατα πολύ οµιχλώδη.

Ακόµη και σήµερα ο Κεντέρης επιµένει πως δεν του ανήκει η αποκλειστική ευθύνη για το «µεγάλο σκάνδαλο των Ολυµπιακών της Αθήνας». Οπως και να ‘χει, µια καριέρα έληξε εντελώς άδοξα και ύστερα από δικαστικούς αγώνες και έναν συµβιβασµό µε την IAAF.

Και τι µένει; Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Αυτή µε τα χέρια ανοιχτά που έκλειναν την τριετία 2000 – 2003 όλη την Ελλάδα µέσα του, όταν ο Κεντέρης ανάγκαζε τους φουσκωµένους αλλοδαπούς να τρώνε τη σκόνη του…


Η «φωτοβολίδα» έσβησε στον αέρα

ΥΠΗΡΞΕ – ΑΝΑΜΦΙΒΟΛΑ – µια αθλητική…φωτοβολίδα!

Η ΦανήΧαλκιά έκανε – δεν έκανε δύο χρόνια στίβο. Για την ακρίβεια, σοβαρή προσπάθεια να διακριθεί στα κουλουάρ και τα 400 µ. εµπόδια.

Στην κούρσα της στους Ολυµπιακούς Αγώνες πρέπει να τρόµαξε ακόµη και ο… Καλατράβα. Μήπως χτυπήσει στη σκεπή! Γιατί η Φανή πετούσε πάνω από τα εµπόδια, δεν τα υπερπηδούσε! Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστηµα, όχι µόνο έφτασε να γίνει η πρώτη Ελληνίδα που πήγε το χρονόµετρο κάτω από τα 54’’, αλλά στον τελικό το έφτασε στο µαγικό 52.82! Και πώς να χάσει, δεν λένε;

Η άλλοτε ρεπόρτερ των εκποµπών του Τριανταφυλλόπουλου είχε όλον τον κόσµο στα πόδια της. Οι δύσκολες ηµέρες πέρασαν. Η Λάρισα µπορεί να καµάρωνε για το «παιδί» της. Και ο Γ. Παναγιωτόπουλος, αθλητικό τέκνο του Χρήστου Τζέκου, ασφαλώς και θα ήταν πολύ χαρούµενος για τη δικαίωση των µεθόδων προπόνησής του. Φωτογραφίες, αυτόγραφα, ζωή σελέµπριτι και εναγκαλισµοί µε τον Κυριακού ήταν η ονειρεµένη ζωή για τη Χαλκιά. Η Πολεµική Αεροπορία τής ταίριαζε – το είπαµε άλλωστε, η Φανή πετούσε! Μέχρι να έρθει η αποκαθήλωση το 2008. Στις 16 Αυγούστου, λίγο πριν από τα προκριµατικά των 400 µε εµπόδια, η ∆ΟΕ ανακοίνωσε ότι το πρώτο δείγµα της αθλήτριας βρέθηκε θετικό στην απαγορευµένη ουσία M3, δηλαδή τη µεθυλτριενολόνη. Η Χαλκιά κατέθεσε τη διαπίστευσή της, υποστήριξε την αθωότητά της, έδειξε σοκαρισµένη, αλλά λίγες ηµέρες αργότερα ανακοινώθηκε πως και το δεύτερο δείγµα ήταν θετικό.

∆εν µιλάµε, δε, για κάτι απλό, αλλά για ένα στεροειδές µε δράση περί τις 100 φορές πιο δυνατή από την τεστοστερόνη.

Κάπως έτσι η Φανή πέρασε στην ιστορία του τόπου ως η αθλήτρια παρατεταµένης ταχύτητας της «µιας κούρσας». Ετοιµάστηκε, άφησε άφωνο τον πλανήτη, πήρε το χρυσό και εξαφανίστηκε από τις ιλουστρασιόν σελίδες των αθλητικών ενθέτων. Για να απασχολήσει το φιλοθέαµον κοινό µε τους έρωτες και τις λοιπές δραστηριότητές της.


Η Πηγή µάς κέρασε το νερό της αµφιβολίας

ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ της Γιάλτας το ‘45 και τη συνάντηση των Ρούζβελτ, Στάλιν, Τσώρτσιλ, ο κόσµος δεν ήταν πια ο ίδιος.

Οπως και ο ελληνικός στίβος δεν µπορεί να είναι ίδιος µετά την «ιστορία της Γιάλτας», όπου εµπλέκεται η Χρυσοπηγή ∆εβετζή. Γιατί στα µάτια πολλών η αθλήτρια µε τα βαµµένα στα χρώµατα της ελληνικής σηµαίας νύχια, η άλτρια µε τις κοτσίδες και το εκχειλίζον πάθος υπήρξε το τελευταίο ανάχωµα, το τελευταίο οχηρό. «Κι αυτή;» αναρωτιούνται πολλοί. Απάντηση δεν δίνεται. Σκοτάδι. Μόνο διετής αποκλεισµός για µια κοπέλα που βαδίζει στα 36 και αυτό γιατί αρνήθηκε να δώσει δείγµα σε έλεγχο στην Ουκρανία το 2009. Η ∆εβετζή επιµένει πως θα ξεκαθαρίσει τα πάντα όταν γυρίσει από την Αργεντινή, αλλά επί του παρόντος όλοι ψάχνονται.

Ηταν αληθινή η πρόθεσή της να σταµατήσει τον αθλητισµό;

Υπήρχε παρασκηνιακή συµφωνία που ακυρώθηκε; Στα 37 της µπορούσε να επιστρέψει δυναµικά στο προσκήνιο και στους Αγώνες του Λονδίνου;

Οπως και να ‘χει, η Πηγή θα συντροφεύει τις αναµνήσειςαρκετών. Ηταν ταυτόσηµη µε τον όρο «αέναη προσπάθεια». Ανθρώπινη όσο ελάχιστοι, σε έναν κόσµο γεµάτο από αθλητικά ροµπότ και µπράτσα µυώδηπου παρέπεµπαν σε µποντιµπιλντεράδες. ∆εύτερη στην Αθήνα το 2004. Πέµπτη στο Παγκόσµιο του Ελσίνκι έναν χρόνο αργότερα. Τρίτη στην Οσάκα. Και τρίτη στο Πεκίνο, όταν δάκρυσε όλη η Ελλάδα σε κάθε άλµα τής ∆εβετζή. Εκεί που κυνηγούσε να ξεπεράσει τον εαυτό της, τότε που εκτοξεύτηκε στο 15.23 και έµεινε µε µια πικρή γεύση στο στόµα, γνωρίζοντας πως «ούτε τώρα…». Πώς να φανταστεί την Μπάνγκο από το Καµερούν;

Ποτέ δεν πήρε ένα ξεχωριστό χρυσό µετάλλιο. Ηταν όµως συνεπής ως αθλήτρια στο τόσο ταιριαστό µε την ιδιοσυγκρασία της Ελληνίδας αγώνισµα του τριπλούν και πιστή στον δρόµο που χάραξαν οι επίσης άριστες Ολγα Βασδέκη και Παρασκευή Τσιαµήτα…


Από τις σκιές, στο οµαδικό σκάνδαλο

ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ των δυνατών έχει παράδοση στη χρήση απαγορευµένων ουσιών. Θα λέγαµε πως µαζί µε τα βάρη, σηκώνονται και πολλές συζητήσεις αναµεµειγµένες µε αµφιβολίες!

Για το πόσο «καθαρά» είναι όλα αυτά τα µετάλλια που κερδίζονται.

Προ ετών, όλο το «σύστηµα της άρσης βαρών» ισοδυναµούσε µε ένα εργοστάσιο παραγωγής µεταλλίων!

Τελικά, το πρώτο µπαµ έγινε στους «δικούς µας Ολυµπιακούς», όταν έπεσαν µπόλικες σκιές. Και χρόνια µετά, παραµονές των Αγώνων στο Πεκίνο, το µεγάλο σκάνδαλο. Οµαδικό! Ολη η εθνική οµάδα της άρσης βαρών – πλην Κουρτίδη και Τριανταφύλλου – που µετείχε στο ευρωπαϊκό της Γερµανίας, βρέθηκε θετική σε έλεγχο αιφνιδιαστικό.

Συνολικά µιλάµε για 11 αθλητές. Η µπάλα πήρε τους πάντες, φυσικά και τον αρχιπροπονητή και «µάστορα» του αθλήµατος, Χρήστο Ιακώβου. Και έτσι, όλες οι ωραίες ιστορίες, τα «κάτσε κάτω από τη µπάρα», το «σπίτι της άρσης βαρών», η «dream team», πέρασαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας που θα έλεγε και ο Ανδρέας…

Πάλι καλά να λέµε που έµειναν ψηλά στα µάτια όλων, ο Κάχι και ο Πύρρος.

∆ύο πυλώνες, δύο αξεπέραστοι αθλητές της άρσης βαρών, ακόµη και σε παγκόσµιο επίπεδο.


Το προαναγγελθέν τέλος

Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΣΟΥΜΕΛΕΚΑ έκανε τη µεγάλη έκπληξη του 2004.

Αυτό το φωτεινό πρόσωπο, αυτό τολαµπερό χαµόγελο, ήταν µια ωραίαζεστή «καληµέρα» όταν πήρε, απρόσµενα κατά πολλούς, το χρυσό µετάλλιο στα 20 χιλιόµετρα βάδην. Η Τσουµελέκα, συνεπώς ως αθλήτρια, είχε ως σήµακατατεθέν την… αναµονή. Περίµενε, περίµενε και στα µισά τηςκούρσας έκανε την επίθεση µε φόντο τη διάκριση. Το 2005, έναν χρόνο µετά το Εβερεστ και το απόγειο της δόξας της, δέχθηκε τρίτη παρατήρηση και ακυρώθηκε στο παγκόσµιο του στίβου στο Ελσίνκι. Τότε, ήθελε να σταµατήσει οριστικά τον αθλητισµό. Το έκανε, λόγω εγκυµοσύνης. Τελικά, το 2009 και έξι µήνες µετά τον έλεγχο του Αυγούστου 2008, ανακοινώθηκε πως η Αθανασία βρέθηκε θετική µε ερυθροποιητίνη. Το «τέλος» σκληρό, σχεδόν οδυνηρό. «∆εν θέλω άλλο τέτοιο πρωταθλητισµό», αναφώνησε η Τσουµελέκα και έγραψε τον επίλογο. Η ποινή από τον ΣΕΓΑΣ, ο διετής αποκλεισµός, ήταν άνευ σηµασίας.

Η ΘΑΝΟΥ
Επεσεστηνπερίπτωση που λέµε. Η Θάνου ήταν ηµόνιµη δεύτερη όταν κυριαρχούσεη Μάριον Τζόουνς. Με τη διαφορά πως από την ώρα που βρέθηκε ντοπέ η αθλήτρια από τις ΗΠΑ, η Θάνου δεν πήρε το χρυσό µετάλλιο τουΣίδνεϊ. Γιατί, προφανώς, η παγκόσµια οµοσπονδία και η ∆ΟΕ δεν το επιθυµούν…

Το δόγµα του Τζέκου, η ατάκα «ντοπαρισµένος είναιόποιος πιάνεται», πάντα συνόδευε τέτοιες ιστορίες. Η Θάνου δεν συνελήφθη, αλλά ενεπλάκη στην ίδια σκοτεινή ιστορία µε τον Κεντέρη. Την παραµονή των Ολυµπιακών τηςΑθήνας. Εχασε ελέγχους, το στόρι µε τη µηχανή, η πτώση σε όλους τους τοµείς. Θέλησε να επανέλθει το 2007, η Θάνου ποτέ δενήταν όπως «τότε».