ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πες στην αδρεναλίνη, ακόµη την ψάχνω

Οπως ακριβώς συµβαίνει µε τη χοληστερίνη, έχω καταλήξει ότι υπάρχουν δυο ειδών αδρεναλίνης. Η «κακή», αυτή που σου ανεβάζει το αίµα στο κεφάλι και σε στέλνει κατευθείαν στον αγύριστο και η «καλή», αυτή που την κρίσιµη στιγµή σε βοηθάει να το ρίξεις έξω και να ξεχαστείς κάνοντας πάρτι µε ξένα κόλλυβα. Βουλιάζει, επί παραδείγµατι, η χώρα και κινδυνεύει να µείνει οριστικά εκτός νυµφώνος; Εσύ κάνεις χάζι µε τους σαλούς που διαδηλώνουν έξω από τα σπίτια πολιτικών και περιµένεις πότε θα πέσει κάνα γιαούρτι για να ‘χουµε να λέµε στα δελτία ειδήσεων και στα µπλογκ. Στην Ιαπωνία βρέχει ιοντίζουσα ακτινοβολία και η ραδιενέργεια κόβεται µε το µαχαίρι; Ξεχαρµανιάζεις µε οικολογικούς δεκάρικους σε µια χώρα που δεν έχει κατακτήσει ούτε καν την ανακύκλωση. Αγριεύει το φρύδι της Βόρειας Αφρικής και ο Ιζνογκούντ µε τις µπουκλίτσες γεµίζει την µπανιέρα του µε αίµα; Εσύ βγάζεις από το παλιό παιχνιδόκουτο υποβρύχια, φρεγάτες, αεροπλανάκια Τόµαχοκ, πυραύλους κρουζ, Μιράζ, Γιουροφάιτερ, τροµερά AWACS, αχτύπητα Τορνέιντο και σβιν και σβιν και σβιν. Κι αυτά που λέει ο Οµηρος είν’ όλα για τον µώλο. Η «Αυγή της Οδύσσειας» ξεκίνησε µε τριήρεις πλησίστιες αλλά είχε µόνο έναν νικητή. Κερατά και θαλασσοδαρµένο.