Στίγμα Ελεος και µε τις απαξιώσεις και µε τους πανηγυρισµούς

Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε συγκέντρωση στα Προπύλαια την Τετάρτη το απόγευµα. Και σιγά το νέο, θα πει κάποιος. Δεν έχω αντίρρηση και δεν πιστεύω ότι αυτός ο «κάποιος» µπορεί να αλλάξει άποψη αν του πω ότι «θέµα» της συγκέντρωσης ήταν να διαµαρτυρηθούµε κατά των πυρηνικών.Προφανώς δεν τους ήρθε ξαφνικά εκεί στην Κουµουνδούρου να ασχοληθούν µε τα πυρηνικά. Τη συγκέντρωση την οργάνωσαν λόγω της πυρηνικής καταστροφής στην Ιαπωνία.

Ούτε και αυτό µπορώ να το κατηγορήσω. Τα κόµµατα, και ειδικά τα µικρά, λειτουργούν µε βάση την επικαιρότητα. Τα πυρηνικά «παίζουν» στις πρώτες θέσεις της επικαιρότητας εδώ και ηµέρες, για τα πυρηνικά θα έκανε τη συγκέντρωση ο ΣΥΡΙΖΑ. Με τις καταστροφές που προκάλεσε το τσουνάµι θα ασχολιόταν; Με το ανθρωπιστικό πρόβληµα που δηµιούργησε ο σεισµός των 9 ρίχτερ; Ή µήπως µε την αντισεισµική θωράκιση της δικής µας χώρας; Αυτά δεν πουλάνε.

Πουλάνε τα πυρηνικά
Υπάρχει µια µεγάλη αλήθεια σε όλο αυτό – επίσης επικοινωνιακού χαρακτήρα: αν την Τετάρτη µαζεύτηκαν 20 άνθρωποι στα Προπύλαια για τα πυρηνικά, για τα υπόλοιπα δεν θα µαζεύονταν ούτε δέκα… Γιατί τα πυρηνικά πουλάνε και έχουν και ιστορία, που µας πηγαίνει δυο – τρεις δεκαετίες πίσω. Και έχουν σηµείο αναφοράς τους αγώνεςµιας ολόκληρης γενιάς στην Ευρώπηκατά των πυρηνικών (όπλωνκαι εργοστασίων), αγώνες στους οποίους στρατεύθηκε όλη η αριστερή διανόηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει φανερό άγχος να εµφανιστεί στην πρωτοπορία – κι όλο λάθη κάνει – σου λέει εδώ είµαστε. Βρήκαµε θέµα, να τη σπάσουµε στη συντήρηση, Δεξιάς και Αριστεράς. Μόνο που είναι τόσο κραυγαλέα ασήµαντο αυτό που κάνει, που θυµίζει εκείνες τις ταµπέλες που έβαζαν οι δήµαρχοι (κυρίως της Αριστεράς – τυχαίο; δεν νοµίζω) εκείνα τα χρόνια µε την επιγραφή «Ανω Ραχούλα – Αποπυρηνικοποιηµένη ζώνη»!

Εχουµε τρελαθεί εντελώς;
Το ασήµαντο και τα σηµαντικά. Τα κόµµατα πουσυναγωνίζονταιτα µέσα µαζικής ενηµέρωσης στο κυνήγι της επικαιρότητας για να µείνουν στον αφρό και ταάλλα που σκοτώνονται για το ποιοςφταίει περισσότερο για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Τους έβλεπα την Τετάρτη το µεσηµέρι στη Βουλή να πλακώνονται – ο Γιώργος µε τον Σαµαρά, ο Σαµαράς µε τον Γιώργο και τον Καρατζαφέρη, ο Καρατζαφέρηςµε τον Γιώρ γο και τον Σαµαρά, και η Αλέκα µε τον Τσίπρα, µε όλους – και αναρωτιόµουν αν αυτό που έβλεπα είναι η πολιτική ηγεσία µιας χώρας που παραπαίει στο χείλος του γκρεµού ή για πολιτικούς που έχοντας επιλύσει τα βασικά προβλήµατατης χώρας είπαν να στήσουν ένανκαβγά, για να σπάσουντη µονοτονία που γεννάει αυτή η εξοργιστικά ήρεµη κατάσταση. Εχουµε τρελαθεί εντελώς;Εχουµε την πολυτέλεια να πλακωνόµαστε αυτές τις κρίσιµες ώρες; Αντί να πάµεόλοι µαζί, να δούµε πώς θα τα βγάλουµε πέρα, σκοτωνόµαστε ποιος έφταιξε πιο πολύ…

Βαθιά ανάσα στις Βρυξέλλες
Ενηµερώνω πάντως πάντα ενδιαφερόµενο ότι η κοινωνίαδεκάρα δεν δίνει πλέον για το ποιος έφταιξε περισσότερο. Μέχρι και ο τελευταίος Ελληνας έχει κατανοήσει ότι η ευθύνη τηςκυβέρνησης Καραµανλή είναι τεράστια, αλλά ΟΚ πάµε παρακάτω. Γι’ αυτό το παρακάτω µάλιστα, να κάνουµε συζήτηση. Στα υπόλοιπα να βάλουµεµια τέλεια και να τελειώνουµε. Ελεος πια και µε τους πανηγυρισµούς και µε τις απαξιώσεις. Στις Βρυξέλλες µάς δόθηκε – πήραµε, δεν έχει σηµασία – µια βαθιά ανάσα. Ούτε το οικονοµικό πρόβληµα της χώρας λύθηκε ούτε τελειώσαµε µε αυτή την ιστορία. Ηταν µια επιτυχία, µάλιστα. Αλλά είναι τόσο µακρύς ο δρόµος που αποµένει, που δεν δικαιολογούνται πανηγυρισµοί. Προφανώς δεν δικαιολογούνται ούτε απαράδεκτες ισοπεδωτικές απόψεις – µε κορύφωση αυτήν του Τσίπρα που δήλωσε ούτε λίγο – ούτε πολύ, ότι αυτά που κέρδισε ο Παπανδρέου στις Βρυξέλλες θα µας τα δίνανε έτσι κι αλλιώς, δεν χρειαζόταν να τα ζητήσουµε!

Να καθήσουν γύρω από ένα τραπέζι
Ναι το ξέρω, το έργο το έχουµε ξαναδεί. Οσα κάνει η κυβέρνηση είναι γι’ αυτήνεξαιρετικά, γιατην αντιπολίτευση το απόλυτο µηδέν!

Αλλά δεν βαρέθηκαν; Και τιπρέπει να γίνει για να καθήσουνγύρω από ένα τραπέζι να τα πουν, να βρουν µια άκρη και ναπορευτούν όλοι µαζί για να σωθεί αυτή η έρηµη η χώρα; Δεν έχω απάντηση. Θέλω να ελπίζω όχι τίποτε ανάλογο µε αυτό που έγινε στην Ιαπωνία – δεν αντέχω στη σκέψη να βλέπω τον ΣΥΡΙΖΑ να διαδηλώνει πάλι στα Προπύλαια, εντάξει;

Θέλω να ελπίζω,αλλά όταν στην πολιτική ζωή ισχύει το «ο θάνατός σου η ζωή µου»,τι να περιµένεις;

Ελα ντε, τίποτε δεν µπορείς να περιµένεις. Μια απογοήτευση είναι όλο αυτό το πράγµα που γίνεται…


Παιδεία: ένα πουκάµισο αδειανό

Μέγα θέµα των ηµερών οι περίφηµες συγχωνεύσεις των σχολείων. Είναι σίγουρο ότι µε την αστυφιλία που πλήττει τη χώρα δεν είναι δυνατόν να λειτουργούν πλήρως σχολεία µε 5, 15 ή 35 µαθητές. οτι για λόγους λειτουργικούς, εκπαιδευτικούς και προφανώς οικονοµικούς, πρέπει να συγχωνευθούν σχολεία. Και ότι αυτό θα είναι καλό και για τα παιδιά. Τα κόµµατα αντιδρούν, οι κοµµατάρχες το ίδιο, οι συνδικαλιστές και οι δήµαρχοι επίσης. ολοι ξέρουν πως αυτό είναι το σωστό. Γιατί λένε όχι; Για να υπερασπιστούν «ένα αδειανό πουκάµισο» – µέχρι και η σύζυγος του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, η αποτυχούσα υποψήφια δήµαρχος Σαρωνικού Χριστίνα Χριστοφάκη, κατήγγειλε την υπουργό Παιδείας, Αννα ∆ιαµαντοπούλου (φωτογραφία). Τέτοια οµοθυµία επικρατεί στο εσωτερικό της κυβέρνησης.

Εγώ δεν σου λέω, πρέπει οι συγχωνεύσεις να γίνουν ύστερα από µελέτη και υπό την προϋπόθεση ότι θα ληφθούν υπόψη όλες οι παράµετροι – κοινωνικές, εκπαιδευτικές, ακόµη και εθνικές. Ενας µαθητής στην Ψέριµο; Ενας, για να λειτουργεί το σχολείο. Αύριο µπορεί να γίνουν τρεις, και ύστερα από χρόνια δέκα. Κι αν µπορούν να γίνουν και διορθώσεις στον κατάλογο που ανακοινώθηκε, να γίνουν. Αλλά όχι συνολικά απόρριψη του σχεδίου των συγχωνεύσεων ρε παιδιά, και µάλιστα χωρίς συζήτηση. Ελεος. Αφήστε να γίνει κάτι πια σ’ αυτό τον τόπο…