Σταγόνα στον ωκεανό

Σίγουρα δεν είναι ο καλύτερος παράγοντας που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα.

Το αντίθετο. Ασφαλώς και δεν πρόκειται να ξεχάσει κανένας το επί της θητείας του – στον Πανιώνιο – περίφηµο «2 ηµίχρονο, 1 τελικό» µε την Ντιναµό Τιφλίδας. Οπως δεν µπορεί κανείς να καταπιεί αµάσητο το γεγονός πως πρόκειται για έναν γυρολόγο παράγοντα ο οποίος ενέσκηψε στον χώρο του ποδοσφαίρου προερχόµενος από τη «νύχτα» και χωρίς διαφανή οικονοµικά δεδοµένα.

Οµως, από το σηµείο αυτό µέχρι να φορτώσουµε στον Αχιλλέα Μπέο την ευθύνη για την κατάντια του ποδοσφαίρου είναι τουλάχιστον υποκριτικό.

Οταν έγινε γνωστή η ύπαρξη µαγνητοφωνηµένων συνοµιλιών για θέµατα για τα οποία βοούσε η ποδοσφαιρική πιάτσα εδώ και µήνες, αρκετοί πίστεψαν πως κάτι µπορεί να αλλάξει.

Οσο όµως ο κουρνιαχτός από όλη αυτή την ιστορία κατακάθεται, όλα δείχνουν πως αυτές οι προσδοκίες ήταν µάλλον όνειρο απατηλό. Η τρίτη και πιο αποκαλυπτική κασέτα έχει χαθεί µεταξύ των ανθρώπων του παρασκηνίου που εξ αρχής – όπως όλα δείχνουν – κινούν τα νήµατα αυτής της ιστορίας. Και στόχος τους, εξ όσων έχουν µέχρι τώρα αποκαλυφθεί, δεν είναι το καλό του ποδοσφαίρου και η πάταξη του όποιου παρασκηνίου, αλλά η εξυπηρέτηση προσωπικών συµφερόντων.

Με την ΕΠΟ απούσα και την κυβέρνηση ανέτοιµη για ρηξικέλευθες αποφάσεις, όλοι προσβλέπουν στη Δικαιοσύνη για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Οµως ένα φερέγγυο και αξιόπιστο πρωτάθληµα, µε κανόνες, ισονοµία, δικαιοσύνη, δεν είναι θέµα δικαστηρίων αλλά της Πολιτείας και της ΕΠΟ.

Ασφαλώς και είναι παρακινδυνευµένη οποιαδήποτε πρόβλεψη για την κατάληξη αυτής της υπόθεσης. Οµως όποιον κι αν ρωτήσεις, η απάντηση που θα πάρεις είναι η ίδια: «Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα».

Γιατί ακόµη και αν ο Μπέος δικαστεί, καταδικαστεί και εκδιωχθεί από τον χώρο του ποδοσφαίρου, κανείς δεν πιστεύει ότι ενεργούσε από µόνος του.