∆εκαετίες καχυποψίας

Η ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ εβδοµάδα ήταν της… κασέτας και του θλιβερού παρασκηνίου που χρόνια τώρα λυµαίνεται το ποδόσφαιρο.

Ακολούθησαν τα παιχνίδια της 26ης αγωνιστικής, για να φανεί ξεκάθαρα πως το πρόβληµα είναι πιο περίπλοκο απ’ όσο παρουσιάζεται. Και έχει να κάνει µε τους «νόµους» τους οποίους έχουν επιβάλει αυτοί που κινούνται στο παρασκήνιο για ό,τι αφορά τη λειτουργία του.

Και εξηγούµαστε.

Ο αθηναίος διαιτητής Παππάς τα έκανε «µούσκεµα» στο Πανιώνιος – Λάρισα. Να δεχτούµε πως δεν είδε το χέρι του Μετίν. Από πού κι ώς πού όµως είδε πέναλτι στη φάση του Μάχο µε τον Ιγκλέσιας; Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο ακύρωσε το γκολ της Λάρισας;

Αν στα εξόφθαλµα λάθη του Παππά προσθέσουµε τα δύο πέναλτι που δεν έδωσε ο Μήτσιος στο υπέρ του Αστέρα Τρίπολης στον αγώνα µε τον Ολυµπιακό Βόλου, τη µη αποβολή του Ντουγκλάο από τον Θάνο στο ΑΕΚ – Καβάλα, το αµφισβητούµενο πέναλτι υπέρ του ΠΑΟΚ από τον Κωνσταντινέα στο ντέρµπι της Θεσσαλονίκης, τότε τα συµπεράσµατα είναι δύο.

Πρώτον: αρκετοί διαιτητές είναι µέτριοι ή κακοί. Κατάφεραν να αναρριχηθούν χάρις σε ένα στρεβλό σύστηµα αξιολόγησης, αλλά και µε τη βοήθεια κάποιων ισχυρών που τους θέλουν πειθήνια πιόνια τους.

∆εύτερον: πολλοί από τους ρέφερι αγωνίζονται κάτω από τροµερή πίεση – είναι πρόσφατες οι απειλές που κατήγγειλε ο ∆αλούκας – , εποµένως και να θέλουν κάποιες φορές, δεν καταφέρνουν να αποδώσουν αυτό που ξέρουν και µπορούν.

Οι διαιτητές είναι αναπόσπαστο κοµµάτι του ποδοσφαίρου. Με τις σωστές αλλά και τις λανθασµένες επιλογές τους. Οταν όµως τελειώνει ένα παιχνίδι και ο φίλαθλος κόσµος κάνει ταµείο, θέλει να «χρεώνει» στον ανθρώπινο παράγοντα τα όποια λάθη.

Βεβαίως, για να συµβεί αυτό θα πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια. Γιατί ακόµη και αν διά µαγείας οι διαιτητές κατάφερναν να αποδίδουν το τέλειο, υπάρχει η εδώ και 10ετίες καχυποψία µε την οποία έχει µπολιαστεί ο κόσµος – και όχι αδίκως – πως όσα συµβαίνουν εντός των αγωνιστικών χώρων δεν µπορεί ποτέ να είναι «ανθρώπινο λάθος», αλλά εντάσσονται στην εξυπηρέτηση άνοµων συµφερόντων.